BiR ŞiiR BiLiYORUM

Ne güzel olurdu benim pencerem olsan.

Çok üzgünüm senin için,

Sana yetmeyenler için,

Hiç sevilmeyeceğin için,

Hiç sevmeyeceğin için

Çok üzgünüm.

Boşlukların dolmayacağı için,

Hep birini arayacağın için,

Kendi kendinde kaybolacağın için,

Tamamlanmayacağın için

Çok üzgünüm.

Nereye gidersen git,

İçinde bir yerlerde yalnız olacağın 

Ve bunu fark etmeden öleceğin için

Bi sarılma borcun var bana... 

Bi öpüşme...

Bi sevişme...

Bu sefer ben de emin değilim

Ne olduğuna.

Alıp gitmek birinin ruhunu,

Bu kadar kolay olmamalı!

Alıp gitsen bile

Senin de yok olmalı içinde bir şeyler.

Senin de canın acımalı!

Hep eksik olmalı kalbinin,

Kimse masum değilmiş

Herkesin bir planı varmış alttan alta

Sana değer veriyorum diyip

Ruhunu çaliyorlarmis

İlk fırsatta çiğneyip gectiklerinin

Kalbin olduğunu bile farketmiyorlarmış

Kendini seviyormuş herkes

Sen severken öldürüyorlarmış

Konuştuk,

Varlığından bile haberim olmayan

Ah boşluklar,

Ruhumuzun en zayıf yerleri.

Ah konuşulmayanlar,

Hayatımızın en ağır yükleri.

Konuşsak boşluklar dolacak!

Ben miyim

Dokunmamak,

Kırmamak,

Öldürmemek için

Uğraşan?

Sakin,

Huzurlu,

Sığınılacak bir yer ararken

Öyle bir yer olmaya çalışan?

Ben miyim

Adalete,

Doğruluğa,

Vicdana inanan son insan?

Diğerlerini düşünen,

Diğerleri için bir şeyler yapan,

Diğerleri için yaşayan

Bir ben miyim?

Baş edebiliyorum diye

Yapabiliyorum diye

Sevebiliyorum diye

Dünyayı taşımak zorunda olan

Sessizlik’ten alıntı.

Bana bağır demek kolay şimdi;

Yerleri oynatırım diye korkuyorum.

O ateş o acı yayılır, 

Toplayamam diye korkuyorum.

Açsam ağzımı aklımdakileri söylesem;

Yaratacağı tufandan, altında kalacak olmaktan korkuyorum.

Döksem içimdekileri...

Öyle bağıran haykıran birinin değil, 

Ölmüş birinin sesi duyulur diye korkuyorum.

Kor olduğumu,

Tükendiğimi,

Kaybolduğumu,

Görürler diye

Her siyahın yeşiline

Her gecenin filizine