Zwolniony

#1 Kominek - bo któżby inny jak nie piecyk. Kto go nie czytał, ten ma dziś co robić na wieczór.

kominek.in | kominek.es

#2 jestKultura - blog autora akcji, warty przeczytania, choćby ze względu na wspaniałe teksty o Porto. A jak jest kultura to i blog musi być, więc za punkt

#2.1 uznamy jestBlog

jestKultura.pl | jestBlog.pl

#3 Zombie Samurai - Pawła czytam od czasów Playr. Poznałem go dzięki sucharowi Pawła Nowaka w AppleBlog TV (kiedy to było!), że tego pana nikt nie czyta. Jeśli poszukujecie porad życiowo - blogowych, polecam. Jeśli nie, polecam.

ZombieSamurai.pl

#4 MojaTrawa - wywiad z jego autorką można przeczytać na zwolnionym ;). A tak poza tym, to warto ją czytać choćby dla podejścia do życia Oli. Dziś przeniosła się na nowy adres, na swoje ;)

MojaTrawa.pl

#5 Segritta - biedna Seg wylądowała na końcu, ale całe szczęście kolejność jest przypadkowa ;)

Segritta.pl

Jest coś ok. 16:04, środa - przejście dla pieszych przed pewnym nazwijmy to centrum handlowym w Olsztynie. Mama wypuszcza dziesięcioletniego Patryka na chodnik, po czym przepuszcza go przez pierwszy etap przejścia dla pieszych, na wysepkę na środku ulicy i odjeżdża. Chłopiec wychyla głowę za znak drogowy, żeby zobaczyć czy coś nadjeżdża. Widzi autobus. Przejechał robiąc chwilowy wiatr, dziecko wygląda zza znaku raz jeszcze. Chce przejść przez drugi etap przejścia, naprzeciw siebie widzi wchodzących już ludzi. Upewnia się raz jeszcze, chce postawić pierwszy krok, jednak coś mu przerwało tą spokojną czynność.

Zobaczył światło, urwał mu się film...

Co było dalej?

Tego dnia obudziłem się, bo coś mnie uwierało w twarz. Jak się chwilę potem przekonałem to był asfalt, jeszcze wysypany piaskiem po zimie (kwiecień). Dookoła mnie kucali ludzie, ci sami których widziałem kilka minut wcześniej naprzeciwko mnie. Widziałem rudego faceta, kłócącego się z moją mamą, która widziała całą akcję w lusterku swojego samochodu.

Nie wiedziałem co się ze mną stało, czemu leżę na ziemi. Dopiero później przypomniałem sobie to najkrócej w moim życiu widziane światło samochodu...

Dwóch przechodniów, którzy kucali przy mnie mnie, okazało się ratownikami medycznymi. Zadzwonili po karetkę, nie pozwolili mi wstać, półprzytomnemu mnie zadawali pytania. Nagle pytania przerwał znajomy głos cioci, która przechodziła obok. Przyjechała karetka, na noszach wniesiono mnie do niej, co bolało niemiłosiernie. Zawieźli mnie do szpitala. Chwilę leżałem na pogotowiu, obok cały czas czuwała moja mama. Tata był wtedy w pracy.

Zawieźli mnie na prześwietlenie, od którego, jak się później okazało, zależały moje dalsze losy. Zrobili je źle, bo zamiast całych nóg, prześwietlili mi tylko kawałek piszczela.

Moim życiowym błędem było zjedzenie kanapki przed wypadkiem... tylko skąd ja kurwa miałem wiedzieć, że zaraz jakiś popierdolony rudy walnie mnie samochodem? Ta kanapka była błędem, bo przez nią musiałem leżeć przez sześć godzin na czczo, to było najdłuższe sześć godzin w moim życiu... Między czasie przyszła ta lekarka, przez którą się pośrednio tyle nacierpiałem. Rodzicu! Jeśli to czytasz, nigdy nie daj skrzywdzić swojego dziecka, dając go pod opiekę lekarki z Woj. Szpitala dziecięcego w Olsztynie, w 2009 była tam ordynatorem. Była. Nie wiem czy jeszcze jest. Mam nadzieję, że nigdy tej baby nie spotkacie. I ja też. Kobieta położyła swoją rękę na moim złamaniu i zaczęła ją dociskać. Bolało jak nic w moim krótkim życiu wcześniej nie bolało. Płakałem, ona zaczęła mnie bezczelnie uciszać mówiąc "Ciiiicho, ciiiiiicho".

Po tym długim okresie oczekiwania, nareszcie zabrali mnie na salę operacyjną. Złożyli mi nogę, po czym obudziłem się w tych wszystkich pikach i pipach na sali pooperacyjnej. Zawieźli mnie z powrotem na salę. Wydawało się, że moja noga jest dziwnie krzywa. Po dwóch dniach wyszedłem ze szpitala. Wszystko miało być w porządku. Między czasie w gazecie ukazało się zdjęcie poniżej i wzmianka o moim wypadku w gazecie. Zdjęcie zrobiła mieszkanka osiedla ze swojego bloku. I chwała jej za to. Dzięki niej można cokolwiek udowodnić temu bezwstydnemu oszustowi. Jeszcze przed wypisem ze szpitala pytałem się tej wrednej małpy, czemu ta noga jest taka krzywa w tym gipsie, powiedziała mi, że tak ma być.  Wróciłem do domu. Kość się zrosła. Wydawało się, że wszystko będzie w porządku. Nie było. W grudniu tego samego roku pojechaliśmy do Warszawy do dr. Grzegorza Adamczyka. To jemu zawdzięczam to, że teraz w ogóle chodzę! W jego klinice zrobili mi prawidłowo zdjęcia rentgenowskie, okazało się, że moja kość piszczelowa od złamania w dół jest dziwnie zrotowana, przez co kolano wychodzi poza oś stopy do środka. Czyli taki mocny >< Te dwa znaki przypominają w dużym stopniu moje nogi z tamtego okresu, z czego jedną wyjątkowo mocniej. W Olsztynie złożyli mi to źle. Bardzo źle. Rzekłbym, że gorzej nie mogli tego zrobić.

Warszawa

Jak już wspomniałem, dzięki dr. Adamczykowi chodzę. Dzięki temu, że wykonał na mnie skomplikowaną osteotomię kości piszczelowej (tak na ludzki: łamanie kości i złożenie połączone z wstawianiem zespolenia), dzięki jego pomocy. Przez rok w nodze miałem coś takiego:   Wyjęli mi to w maju ubiegłego roku. Praktycznie od wypadku mam stałe zwolnienie z WF, bo moje kolana nie wytrzymałyby np. walnięcia piłką. Przez tą rotację mam straszliwe przeprosty. Moje kolana praktycznie zginają się w drugą stronę.

Za moje cierpienie obwiniam dwie osoby, za spierdolenie mi kilku ostatnich lat życia, za pięciokrotne uczenie się chodzenia, za ból. Są to wyżej wymieniony RUDY i w/w dr. z Olsztyna. Jak się okazało rudy jest szychą w instytucji państwowej (polecam google) i ma takie plecy, że dopiero w zeszłe wakacje sąd orzekł jego winę (wypadek był w kwietniu 2009), która jest niepodważalna. Robił różne przekręty z tym związane, o których nie chcę wspominać. Ale życzę mu, żeby nigdy nie musiał patrzeć na swoje chore dzieci i płakać po wyjściu z ich pokoju. Doceniam poświęcenie moich rodziców i wszystko to co dla mnie zrobili i jednocześnie współczuję im i sobie, że przez tych dwóch perfidnie złych ludzi musieliśmy się tyle nacierpieć.

Moja reakcja na coś takiego mogła być tylko jedna:

- Co do cholery?

Zaczęła mówić, że wyjeżdża z mamą, bo [pitupituciach]. Ma tu dużo przyjaciół, praktycznie nie ma wrogów, jej rodzice są rozwiedzeni, ojciec jakiś patologiczny nie jest, więc mogła z nim zostać, ale ma zamiar zaprzepaścić to wszytko co tu ma i wyjechać. Była tu szczęśliwa. Jakby nie brał, życzę jej tak wspaniałych przyjaciół jak ma teraz, tyle że w Anglii.

Zw: Papier czy czytnik?

AT: Papier, jeśli kocham. Czytnik, jeśli po prostu chcę przeczytać.

Zw: Jeśli czytnik to?

AT: Kindle. Tylko.

Zw: Wieś czy miasto?

AT: Zależy w jakim kraju.

Zw: Jezioro czy morze?

AT: Ocean :)

Zw: Kąpiel w Morzu Śródziemnym to?

AT: Południe Włoch. Choć nigdy nie byłem. Na południu. Bo we Włoszech tak.

Zw: Czy myślisz, że jesteś człowiekiem nowoczesnym?

AT: #surething

Zw: Co myślisz o współczesnych nastolatkach?

AT: Że są spoko, jak każde nastolatki w każdej epoce świata :)

Zw: Jak definiujesz gimbusa?

AT: WIEM WSZYSTKO A TY JESTEŚ GŁUPI.

Zw: Bycie ciągle online kojarzy ci się z?

AT: Codziennością, XXI wiekiem, nową rzeczywistością, mną i moimi znajomymi.

Zw: Jaki kraj chciałbyś odwiedzić najbardziej?

AT: Islandię albo Japonię. A potem Stany. Bohaterowi dziękuję bardzo za rozmowę. :)

Lubię czytać, nawet bardzo, ale jakoś nigdy nie miałem tak, żebym odczuwał jakiś klimat książki drukowanej. Szorstki papier, konieczność ruszania ręką (tak, to przeszkadza gdy leży się zwinięty w rulon w kocu i dopuszcza się zimne powietrze do reszty ciała) i dużo innych czynników sprawiało, że niezbyt kochałem druk. Gdy poczytałem o Kindle u kilku znanych blogerów (m.in. Andrzej i Kominek), stwierdziłem, że to jest na pewno urządzenie, którego potrzebuję.

Aż tu nagle pewnego dnia, gdy siedziałem na WF-ie (jestem w końcu na wieki wieków amen Zwolniony), zobaczył ja, że koleżanka wyciąga swojego Kindle Keyboard. Poszedłem do niej, pobawiłem się nim chwilę, sprawdziłem wszystko, co najistotniejsze i to doświadczenie tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że potrzebuję czegoś takiego. Po dogłębnej analizie Świata Czytników (polecam wszystkim, którzy mają lub zastanawiają się nad kupnem Kindle lub innego czytnika), stwierdziłem, że wersja Touch spełnia moje potrzeby. Dałem kilka sygnałów rodzince i tak oto znalazłem się w posiadaniu swojego Kundelka.

Na razie więcej wgrywam niż czytam, bo kolega polecił mi kilka tytułów, a do tego polecam program Calibre, który konwertuje praktycznie wszystko, co mu wpadnie w łapki - od książek, przez PDFy i aż po komiksy. A czyta się dobrze, nastawiłem na najmniejszą czcionkę, poza tym, mam jakąś schizę, żeby cały czas sprawdzać, ile procent już przeczytałem. Ktoś też tak ma? Czy jestem odosobnionym przypadkiem?

Wygląd

Wydawało mi się, że będzie większy. Ale to dobrze, że jest mały, bo mogę go wszędzie zabrać, nawet do kieszeni mi się mieści (tak, sprawdzałem!).

Myślałem, że jego kolor jest taki jak na zdjęciach. W rzeczywistości jest taki tylko w bardzo mocnym, jasnym świetle. Na co dzień jego odcień jest dużo ciemniejszy niż oddają to wszelkie fotografie. Bardzo mi się to podoba, mimo, że na ogół preferuję białe i jaśniejsze wersje. To wykorzystanie gry świateł sprawia, że wydaje się być elegantszy od innych.

Futerał

Zdecydowałem się na ten, od Amazonu. Jeszcze nie przyszedł, ale ma być po Nowym Roku. Wygląda super, podobno dobrze chroni i ogólnie mi się podoba, ma w sobie coś takiego, co wyróżnia go na tle innych.

Zw: Papier czy czytnik?

MT: Papier.

Zw: Jeśli czytnik to?

MT: Chyba tylko po to, żeby móc przeczytać coś, do czego dostępu nie mam na papierze.

Zw: Wieś czy miasto?

MT: Pół na pół.

Zw: Jezioro czy morze?

MT: Jezioro.

Zw: Kąpiel w Morzu Śródziemnym to?

MT: Najlepiej w Barcelonie.

Zw: Czy myślisz, że jesteś człowiekiem nowoczesnym?

MT: Tą decyzję podjął za mnie XXI wiek.

Zw: Co myślisz o współczesnych nastolatkach?

MT: Na szczęście nie muszę o nich myśleć.

Zw: Jak definiujesz gimbusa?

MT: To jakiś autobus dowożący dzieci do gimnazjum?

Zw: Bycie ciągle online kojarzy ci się z?

MT: Z czymś od czego ciężko uciec.