kardelen,

güçlü kadındır benim annem. yıkılmadığından değil ha. yıkılır, tökezler, düşer de. ama sonra aslanlar gibi ayağa kalkar. çok acı çeker ama acının onu tamamen ele geçirmesine izin vermez. güçlü kadındır işte. ama yemin ederim elimde olsaydı, annemin güçlü değil, mutlu bi kadın olmasını isterdim. her şeyden çok

en çokta sen sessizken benden kaçardın, bende sen sessizken yaklaşırdım. sen sessizken çiçekler solar, aşıklar kaçardı.

yüreğime düşen ateş; sükûnetime yaslanır, ruhumu yakardı. anılarımız, küllenmeyen bir yangın gibi hep kanardı. kaçışlarım, çok uzaklara varışlarım, benliğimde yankılanan yeğ bir acıya dönüşürdü. çiçeklerim bir bir dökülürken, senin toprağının acı bağrında, bir yuvaya can olurdu. ve bil ki, ruhlarımız ne zaman birbirine yaklaşır gibi olsa, göğsümdeki sancı tüm bedenime sızar, feda edemeyeceğim bir parçam olurdu.

zaferin tadı ne de hoş geliyordur şimdi dudaklarına, solmasını beklediğin çiçeğin en derininden kırıldığına şahit olmak nasıl da güzel bir haz yaşatıyordur sana. olur öyle canım benim, koca bir sarmaşığın içerisinde ne de güzel sarmalanıyorum diyerek gülümsüyorsundur, olur öyle. bir zehri kana kana içmenin susuzluğuna derman olduğunu sanıyorsundur, eşiğini geçemediğin evin bahçesini henüz kapıdan çıkamadan yakmanın seni ısıttığını düşünüyorsundur, olur öyle. inan kızmıyorum sana, zaferinin tadını çıkarmanı izliyorum yalnızca. beni düşürdüğün bataklığın ensesinde gözlerimin içine bakarak haz alışını kazıyorum aklıma, sonra da atladığın o koca gülümsemeyi bahşediyorum dudaklarıma. neden atladığını da bilmiyorsundur, eminim buna. sen, aklımda her daim beni bataklığa ittiğin o tekme ile kalırsın lâkin emin ol çıkarım ben o bataklıktan. ben ki kara kışa göğüs germiş çiçeğim, bataklık nedir benim için? ben ki senin evini, yurdunu verdiğim ateş ile yüreğimin yangınını söndürmüş çiçeğim, sen bahçemi yaksan ne olur canım benim? evini verdiğim ateş beni yurtsuz bırakır sandığımdanmış parmaklarımın kibrit çöpünü dahi tutamayışı, dik duramam sandığımdanmış uzuvlarımın iki adım dahi atamayışı. aynaya bakıyorum ben şimdi, daha önce görmediğim bir ışıltıya tanık oluyorum her çehremde. çıkmışsın diyorum o bataklıktan, arınmışsın tüm taş ve topraktan çiçeğim diyorum kendime. elbet var bir ağırlık yüreğimde, lâkin bir huzur dolup taşıyor bedenime. işte o vakit şahitlik ediyoruz tüm sevincim ile, insanın bazen kaybederken dahi kazanabilmesine. zafer nerede, biliyor musun? sonsuz huzur ve mutluluk ile kaplı yüreğimde, taştığım denizler, aştığım okyanuslar, içimde biriktirdiğim tüm dağları deviren depremlerimde, zafer benim içimde. canım benim, olur öyle.

Ruhumda bir matem büyüttüm; şimdi hangi sevince dokunsam biraz yas kokuyor.

sana duyduğum hasret öyle sonsuz, hatırladıkça bedenim uyuşuyor.