#zevahirse

neyi çok sevsem, bana kalan koca bir hatıra.

istiyorum ki sadece biraz susalım. zirâ ben bir gecede kırk yıl yaşlanmanın acısı nasıl anlatılır, bilmiyorum.

biliyor musun; yaşlı gözlerimi yaslayacağım bir omuz dahi bulamayışıma, aslında en çok da kimsesizliğime kırgınım züheylâ.

lâkin biliyorsun; bazı evler huzur değil, yalnızlık kokar.

ağustos; bana, avuçlarımın arasındaki soğuk çehreni öptükten sonra uyuyakaldığım ve her şeyi bir kabus zannederek uyandığım, cehennem gibi bir geceyi hatırlatıyor. her uyandığımda seni tekrar ve tekrar kaybediyorum. bu, böyle nereye kadar.

beni yel yel esen o hoyrat rüzgârlara karşı göğsünde saklayan koca dağım vardı; devrileli uzun zaman oldu.

rûhumun sızım sızım sızladığı şu tanıyamadığım bedende, göz bebeklerimin idrak edebildiği silüetlerin işitmem için sarf ettiği tek kelâm, tek öğüt; ne kadar güçlü olduğum. fakat ben güçlü olmak istemiyorum ki, sen yanımda ol istiyorum. sanki rûhumu uçurumun kıyısında sallandırırken, onu bağrına basacak olan kurtuluş; başı dik, gözü pek o kayalıkları tırmanmakmış gibi. lâkin ne yapmalı? günbegün o uçurumu aşmaktan elleri yaralı, yazgısı kanlı yazılmışsa rûhumun. belki sadece düşmek; gökyüzünde, senin yüzünü görebilme umuduyla süzülmek istiyorsa ne yapmalı? bir kurtuluş arıyorsak, o eller de, kucağına düşeceği o kayalık da senin dağ gibi gövden olmayacaksa ne anlamı var. rûhumun kurtuluşu, sendin.