alkolik kuşlar nereye konar?

Size yemin ederim ki sakallarında papatyalar açmıştı

Varlığıma nedensizlikten delirdim ben. Hiçbir nedeni kendime yakıştıramadığımdan. Hepsini giydim. Hiçbiri olmadı. Hepsi dar geldi. İnansaydım herhangi birine, uğruna gerekirse dünyayı kan gölüne çevirirdim. Okyanuslar kırmızı olurdu. Pıhtılaşmış kanlardan siyah sağlar yükselirdi. Ama inanamadım. Bir türlü inanamadım… Bütün hayat bir ilüzyon.

Okuduğum kitaplarda ki, seyrettiğim filmlerdeki yalnız insanlara özenmişimdir hep. Yalnızlara.

Kim kimi kurtarabilmişti şimdiye kadar?  Beni kim kurtaracaktı?  “Kurtuluş” dedim “Ankara’da bir mahalle.” fazlası değil.  Belki bir de Bob Marley’in en iyi şarkısı.  Daha fazla düşünmeye gerek yok. Adı her yerde, kendisi yok. Kurtulmaya gelmiyoruz bu dünyaya, daha da saplanmak için buradayız.  Dibine kadar. Onun için çürüyor bedenlerimiz ölünce..

Bağırıp çağırmanın türlü yolları vardır. İnsan yüzüne soğuk sular çarpmalıdır. Belki bir sakinleştirici almalıdır. Belki bir kediyi okşamalıdır. Bir film falan bulmalıdır televizyonda. Kısa ve kesik yazmalıdır. Susup oturmalıdır. Kimseyi çağırmayın, gelmeyecekler. Böylece rabıtaya oturmuş bir mürit gibi, gözleri fotoğraflarda kırmızı çıkan bir albino kediyi çağırıyorum. Pisi pisi.