Zeynep

Küçük Prens

Çok düşünüyorum belki de bu aralar. Uykuya çok düşkün olan ben 2 saatlik uykudan sonra bok gibi bir rüyayla açtım gözlerimi bok çukuru olan dünyaya. Yurt çok sessiz,herkes derin bir uykuda. Bir ben uyanığım bir de karşı direkte acı çığlıklarla öten bir kuş. Sol yanım sıkışıyor içimde anlamlandıramadığım bir korku. Zaten bu aralar üç şey hissediyorum içimde: korku,acı ve gitme arzusu. İzim silinsin istiyorum bu dünyadan hiç var olmamış,Zeynep isimli bir kız hiç yaşamamış gibi. Sokak lambalarının bazıları söndü,özeniyorum onlara aslında acıyorum da geceleri herkes ihtiyacı varken arıyor onları gündüz ise bir kişiye sorsan deli gözüyle bakacak sana. Güneş yavaş yavaş yüzünü gösteriyor yeni bir gün başlıyor benimse içimde yeni günü kucaklamaya dair hiçbir kırıntı yok. Gece insanıyım galiba ben,geceler güzeldir özel insanlar içindir çünkü. Siyah gök bir mıknatıs gibi çeker insanın acısını tüm insanların. En son taşıyamayacak hale gelince de simsiyah bulutlar sarıverir gökyüzünü ve tüm insanlık yerine akıtır gözyaşlarını yeryüzüne. İşte bu yüzden yağmurlu havaları sevmem ben benim acım bana ağır geliyorken kendim için ağlayamıyorken tüm insanlığın gözyaşlarını üzerimde hissetmek istemem. Sokak lambaları 5.53 te sönüyormuş, büyürken öğrendim.