Y O N K A

B O T A N I C    H O S P I T A L                           

 he characters, working in a Botanic Hospital consistingof a simulation, may in time go into an irregular condition with lame images belonging to the memory inthis area they use as a host.Nothing proceeds properly in the images available,created by the data which artificial intelligence and memory receive from each other. It is in question that simulation area visualizes itself with these errors through the references taken from realism. Because memory never follows a linear path while it reaches memories. On the contrary, it is nourished with the past,future and present all at the same time. Even though the word “memory” is indicated as specific memories belonging to the past, it continuously depicts and imagines future.Whereever we are, the first thing we will do is to utilizeour memory against any situation according to Karakaş.Man is memory and nothing else!The existing figures, in the series in which archaic structure helps memory, does not extend beyond beingan epigon of the present reality in the simulation area.Because epigon needs memory! The memory of the gene…Our reason for being, in a weird way, is built upon searching for meaning, although the only thing necessary for life to come into existence is molecul esexposure to selection and mutation. What if it doesn’thave any making? What if we are being carried from today to tomorrow like a bacteria or a species?

...

  Simülasyondan oluşan bir Botanik Hastanesi’nde calışan karakterlerin, zamanla konak olarak kullandıkları bu alanda belleğe ait aksak görüntüler ile düzensiz bir duruma girmeleri söz konusu.Yapay zeka ve belleğin birbirinden aldıkları donelerin oluşturduğu mevcut görüntülerde, hiçbir şey tam olarak düzgün bir şekilde ilerlemiyor. Gerçeklikten alınan referanslarla simülasyon alanın bu hatalarla kendini görselleştirmesi söz konusu. çünkü bellek, anılara ulaşırken hicbir zaman lineer bir yol izlemiyor. Aksine gecmiş, gelecek ve şimdiden aynı anda besleniyor.“Bellek” kelimesi gecmişe ait belirli anılar olarak gösterilse de sürekli geleceği tasvir ve hayal eden bir yapı icerisinde.Karakaş’a göre; nerede olursak olalım bulunduğumuz yerde herhangi bir durum karşısında yapacağımız ilk şey,belleğimizden faydalanmak olacaktır. İnsan bellektir ve başka bir şey değil! Arkaik yapının da belleğe yardım ettiği seride, var olan figürler mevcut gercekliğin simülasyon alanındaki epigonu olmaktan öteye gidemiyor.Çünkü epigon belleğe ihtiyac duyar! Genin belleği…Yaşamın oluşması icin gereken tek şey moleküllerin secme ve mutasyon güclerine maruz kalması olduğu halde, tuhaf bir şekilde tüm varoluş amacımız anlam aramak üzerine. Ya hicbir anlamı yoksa sadece birbakteri ya da tür gibi bugünden yarına taşınıyorsak!