Σε ξεχώρισα,
κι είχες γύρω σου περίγραμμα
από φως και από σκοτάδι.
Σε ξεχώρισα,
εκείνο το βράδυ,
σε εκείνο το πάρτι,
με αλκοόλ, καπνό, ιδρωμένα σώματα που κινούνταν στο ρυθμό μιας μουσικής που δεν ήξερα να χορεύω.
Σε ξεχώρισα,
όπως στεκόσουν στο βάθος,
- πάντα χαλαρός -
με ένα τσιγάρο στα χείλη.
Ο τρόπος που τα χείλη σου
αγκάλιαζαν το τσιγάρο,
ήξερα ότι δεν θα αγκαλιάσουν ποτέ
με τον ίδιο τρόπο τα δικά μου.
Σε ξεχώρισα,
η εικόνα σου μου θύμιζε το εξώφυλλο κάποιου δίσκου απ' το αγαπημένο μου συγκρότημα, μυστήριο και σκοτεινό.
Σε συνάντησα,
και ρωτούσαν οι παρέες μου
γιατί τους αποφεύγεις.
Σε συνάντησα,
ήταν ο τρόπος που χαλαρά
το χέρι σου αγκάλιασε το δικό μου,
μια χειραψία που διήρκεσε περίπου
λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω απ' το συνηθισμένο.
-μαζί σου δεν ήταν τίποτα το συνηθισμένο-
Και έπειτα όταν τα χείλη σου κινήθηκαν σχηματίζοντας το όνομα μου ένιωσα εκείνη τη ζέστη να φωλιάζει μέσα μου, και από τότε κάθε φορά που με φώναζες με το όνομα μου ένιωθα τον κόσμο μου να καίγεται.
Σε συνάντησα,
μα ήταν ήδη σαν να σε περίμενα.
Τι κι αν άργησες;
Εγώ σε περίμενα.
Αργότερα έμαθα ότι αργούσες
- γενικά -
μα εγώ ήξερα ήδη να περιμένω.
Σε συνάντησα,
- ξανά -
σε εκείνη την κοινή έξοδο με την παρέα.
Μιλούσαμε, μόνοι μας, για θέματα που οι άλλοι δυσκολεύονταν να παρακολουθήσουν μα δεν σε ένοιαζε. Με είχες απέναντι σου και μιλούσες ακατάπαυστα, έντονα, παθιασμένα.
Θαυμασμός.
Το πρώτο στοιχείο για να υπάρξει έλξη ανάμεσα σε δύο άτομα είναι ο θαυμασμός.
Και εγώ σε θαύμαζα,
ίσως κάπου βαθιά μέσα σου να με θαύμασες και εσύ,
ίσως αυτά τα «ταιριάζουμε πολύ εμείς οι δύο» ή «σε κατάλαβα εγώ έχεις πάρα πολλές εγκυκλοπαιδικές γνώσεις» ήταν ο τρόπος σου να εκφράσεις εκείνον τον θαυμασμό.
Αστείος τρόπος τώρα που το γράφω στο χαρτί, καμία σχέση δεν έχει με όλα εκείνα που διαβάζουμε κατά καιρούς πως έχουν ειπωθεί περί θαυμασμού και περί έρωτος.
Καμία σχέση με το πως θα μιλήσω εγώ για εσένα.
Σε ξεχώρισα,
σε συνάντησα,
σε γνώρισα,
σε θαύμασα,
σε ερωτεύομαι.
Όλα σε χρόνο αόριστο,
όλα σε ποιόν στιγμιαίο,
μόνο ο έρωτας μου είναι παροντικός
και το ποιόν εξακολουθητικό,
κι αυτό γιατί ο έρωτας για εμένα δεν έχει τίποτα το στιγμιαίο εκτός απ' τις στιγμές που συνθέτουν αυτή την επαναλαμβανόμενη συνθήκη την οποία βιώνουμε.
Για αυτό εγώ,
κάθε μέρα που περνά
σε ξεχωρίζω,
σε συναντώ - όχι πάντα -
σε γνωρίζω,
σε θαυμάζω,
σε ερωτεύομαι.
Επιβάλλεται δεν ανάβουν συχνά τέτοια χαράματα, επιβάλλεται είναι άσχημα στις μέρες μας τα πράγματα.
Επιβάλλεται,
εμείς οι δυο να συνυπάρχουμε,
χωρίς να σε ερωτεύομαι.
Επιβάλλεται,
να πνίξω τα συναισθήματα μου για εσένα
πρωτού προλάβουν και με πνίξουν αυτά.
Επιβάλλεται όμως
να γράψω για εσένα,
πριν γράψω σε εσένα,
μήπως και καταφέρω να μετριάσω
αυτό που αρχίζω να νιώθω για εσένα.
- Οργισμένη
