Και έχεις κλειστεί σε ένα κελί

Αλλά όχι κάποιο κελί φυλακής

Μπορεί να φαίνεται έτσι,σκοτεινό,μόνο με ένα στρώμα και αποτσίγαρα και στάχτες στο πάτωμα,αλλά αυτό δεν είναι τίποτα.

Το κελί του μυαλού σου είναι χειρότερο απλά τώρα πήρε μορφή στην ζωή,έξω από το κεφάλι σου.

Και τρόμαξες,φοβήθηκες, απογοητεύτηκες,σκοτείνιασες ακόμα πιο πολύ.

Μαζεύτηκες σε μια γωνία σαν τα παιδιά όταν φοβούνται και θέλουν μια αγκαλιά,αλλά βυθίζεσαι περισσότερο στο σκοτεινό κελί σου .

Και μαζεύεσαι περισσότερο στην γωνία σου,σαν να φοβάσαι το φως που έρχεται, σαν να φοβάσαι περισσότερο την ελευθερία παρα τα κάγκελα που έχτισαν το μυαλό σου γύρω από την καρδιά σου.

Σαν να φοβάσαι την άκακη αγκαλιά μου που τόσο θέλω να σε κλείσω μέσα και να σου δώσω ασφάλεια.

Να σε βγάλω από το σκοτεινό κελί σου να σε τραβήξω έξω από αυτό που έχεις χτίσει τόσο καιρό χωρίς εμένα.

Σαν να φοβάσαι την αγάπη που μπορεί κάποιος να σου δώσει.

Σαν να φοβάσαι το χάδι που έρχεται με αγάπη γιατί φοβάσαι πως θα είναι κάποιο μαχαίρι ή κάποιο χέρι που θα σε χτυπήσει βίαια.

Μα μόνο αγάπη έχω να σου δώσω και να γεμίσω το κελί σου με χρώματα και φώτα σε διάφορους ρυθμούς.

Είναι πάντα εκεί, στο πίσω μέρους του μυαλού σου.

Και σε κάποια δύσκολη στιγμή πετάγονται μπροστά.

Πετάγονται σαν να είναι η σκέψη «α πιες νερό»

Αστείο το πως δεν φεύγουν ποτέ, κάτι γίνεται και κατευθείαν σου έρχεται αυτή η σκέψη στο μυαλό «αν έφευγα όλα θα ήταν καλύτερα».

Πόσα σκοτεινά μυστικά κρύβει το μυαλό σου, πόσες σκοτεινές σκέψεις υπάρχουν κρυμμένες στα βάθη του και πετάγονται με την πρώτη ευκαιρία.

Σε αυτήν την στιγμή που η θερμοκρασία των σωμάτων μας μπλέκεται.

Που οι αναπνοές μυρίζουν φτηνό αλκοόλ από την έξοδο μας κάτω από τα αστέρια με μουσική.

Σε εκείνη την στιγμή που τα σώματα μας κάτω από τις κουβέρτες και τα παπλώματα γίνονται ένα.

Σε αυτήν την μικρή στιγμή που γράφεται στον χώρο χρόνο και ίδια δεν θα ξανά υπάρξει γιατί κάθε στιγμή είναι μοναδική.

Εκεί που είμαστε αγκαλιά και απαλά με φιλάει στο μέτωπο και εγώ χαϊδεύω το σώμα του.

Εκεί ξέρω.

Αυτό το κενό όταν δεν είμαι μαζί του.

Αυτό το άσχημο κενό.

Που σε πιάνει μια θλίψη.

Γιατί είμαι μακρυά από τον άνθρωπο που αγαπάω.

Εχω ένα κενό στην καρδιά μου γιατί τον έχω αφήσει στο σπίτι μας και εγώ πάω σπίτι μου σε άλλη πόλη.

Πάω να δω την μητέρα μου στο σπίτι μου.

Αλλά δεν είναι το σπίτι μου μαζί του.

Αυτό το κενό?

Το άσχημο κενό που είμαι μακρυά του.

Με πονάει, πονάει την ψυχή μου και το σώμα μου.

Νιώθω σαν κάθε μέρος του σώματος μου να πονάει επειδή είμαι μακρυά του.

Δεν μαρεσει αυτό.

Αλλά είναι μερικές μέρες μόνο.

Και μετά το σώμα μου θα ξανά είναι ζωντανό.

Θα ξανά είναι σπίτι.

Θα ξανά είναι μαζί του.

Οπως και η ψυχή μου θα είναι σπίτι.

Θα ξανά νιώσει ζωντανή.