çekilmez biriyim,

Yerli yersiz çöküntüler.

Ben nasıl birine inanıcam, biri nasıl bana inanıcak ,biz birbirimize nasıl inanıcaz?

Ben düştüm, uzun zaman sonra düştüm de canım acımadı. Yol bitti, inancım bitti, umudum bitti. Onca şeye rağmen ayakta kalışlarım anlamını yitirdi. Gitti. Yanıyorum, susuyorum.

bir elimle kurduğumu öteki elimle yıkıyordum.

ama ben bir şeylerden elimi kolumu çekmek ister gibiyim. sanki eve çok geç kalmışım ama aslında o ev tarafından hiç aranmamış gibiyim.

saçlarımı kesince bütün acılarım makasta kalır sanmıştım ben.

saat sabah altı. içimdeki tüm savaşları kaybettim, bu halledilir. fakat pes ettim ve kendime yenildim, halledemiyorum. toparlayamadığım, kabullenemediğim düşünceler kafamın içinde çığlık çığlığa. yorgunluktan bitap düşmüş bedenim ve kan çanağı gözlerimle şu saatte oldurmaya çalıştığım şeyin ne olduğunu kendim dahi bilmiyorum.

durgun bedenime fazla bu kavga.

Anlatmak tekrardan yaşamak demekti, buna gücüm yok.

Oysa çok uğraştım olsun diye ama olmadı kaburgalarımı bir bir kırıp geçti,göğüs kafesimi çiçeksiz bıraktı,nefeslerimi düğümledi, beni benden alıp mezar taşlarına adımı yazdırdı..