Kendilerini bi bok sanan insanlar, size hak veriyorum. Tam bir boksunuz.

Ama inan bana, insanların çoğunun ruhu, bedeninden önce çürür.

Bence en kötüsü de bir şeylerin artık elinden değil de içinden gelmemesi. heves yok, inancın kalmamış, zorlayamıyorsun.

Sinirlenince ağlıyorum üzülünce ağlıyorum mutlu olunca ağlıyorum neyim ben dev bir gözyaşı mı?

“Detaylara önem veren biri olmak o kadar zor ki. Başkasının çoktan çöpe attığı, hafızasından sildiği her şeyle sen çok uzun süre yaşamak zorunda kalıyorsun. Herkes devam ederken sen o anıların en ufak detaylarıyla hâlâ başa çıkmaya çalışıyorsun.”

Detaylarda boğuluyorum.

Gökyüzü olsam bile kimse kafasını kaldırıp bakmayacakmış gibi hissediyorum.

Gözlerin o kadar yeşil ki, öpsem gözlerinden, dudağımda bir orman filizlenir.

dostoyevski öyle bir laf etmiş ki, yirmi kere falan sesli şekilde tekrar ettim: “gücümü, içimdeki güçsüzlükle boğuşurken tükettim.”