Yağmur

Eylül, daha kaç insanın canını alacaksın? Kaç kişinin daha gözyaşını, feryadını alacaksın içine? Kaç kişiden daha nefret ettireceksin? Daha kaç kişinin en çok korkması gereken ay cehennem olacaksın? Eylül, götürme canları.

İnsan kendine kırılınca kime küseceğini şaşırıyor.

“Hayatımda ilk defa ne hissettiğimi ifade edemiyorum. Nasıl olduğumu ya da ne düşündüğümü. Elimi kolumu bağladı olanlar, tek yapabildiğim dehşet içinde durmak.

“Eski arkadaşlıklarıma bakıyorum da önceden sanki hep sonsuza dek sürecekmiş gibiydi şimdiyse hiç yaşanmamış gibi. Ne garip insanın yabancı gibi hissettirenle birçok anısının olması.”

“biliyorsun. huyum bu benim, ölsem bile acıdan ağlamam, gülerim. güldüm. lâl, ben çok güldüm. fark etmediniz.”

mevcut düzen umurumda değil, var olanı yıkıp yenisini kurabilirim

şu bulanık zihnimde berrak tek şeyin yüzün olması, yani ne bileyim hala benim için umut var gibi

Unutamadığım, sineye çekemediğim çok fazla şey var. Bazı geceler oluyor ve tüm bunlar göğsümün üstüne bir yumruk gibi çöküyor.

Canım çok şey anlatmak istiyor ama yorgunum. Beynim yorgun, bedenim yorgun, bunca şeyi affeden kalbim bile yorgun artık. Heveslerim yorgun, iyimserliğim yorgun, konuşarak anlaşmaya olan inancım bile yorgun. Benden geriye mecalsiz bir şey kaldı sadece. Çok yorgunum.

Kendini değersiz hissettiğin zamanların üzülme süresi vardır. O süre bittiğinde kendine saygı duyman gerektiğini öğrenirsin, mantığın konuşur. Kendine saygı duydukça, hak etmediğine inandığın, değersiz hissettiğin yerden kalkıp gitmeyi öğrenirsin. Yürümeyi öğrenmek böyle bir şey.