Kelimeleri hırpalayıp göğsünü delen acıyı anlatmaya çalışma güzel kızım, anlamazlar.

Dünyanın döngüsü böyledir işte. Bir ters bir düz. Bazen düzlük mü daha huzur verici yoksa terslik mi, belirsiz. Mutluluk hangisinde mevcut, bilinmez. Çünkü öyledir ya, dünyanın derdi bitmez. Ama insan biter. Dünya döner durur, insan hiç olur kaybolur. Her zaman mı sen büyüksün be dünya..

Taşınca ama tam taşınca buralara uğruyor adımlarım. Nedenmiş, nasılmış bilmiyorum. Ama sanki yüreğimi sakinleştirecek, dindirecek birkaç satır okuma umudu. Bilinmezler içinde savrulan ve hayatının her anında bilinmezlerden nefret eden ben. Düşünmek yorucu, yazmak dahi çok yorucu. Kelimeler kendini kurduruyor birbirinden bağımsız lakin anlamsızca. Her biri birbirine dolanıyor ve tam çatışma anı. Zihnim savaş meydanı fakat ellerim titrek, dizlerim zangır zangır, gözlerim gücünü arayan çaresiz boş bakışlar içinde. Galip olmak içten bile değil. Gökyüzüne, yıldızlara dahi hasret oluşum sıfırlıyormuş her şeyi.

Kendime kitap almaya bayılıyorum, beni mutlu eden en büyük eylem bu. Ama bir gerçek de var ki, içine ufak not sıkıştırılmış ya da yazılmış kitap hediyesi hepsinin üstünde. Canım kitaplarım, canımın içi kitaplarım.

Günaydın arkadaşlar, devam et tuşuna basmışım mecburen yaşayan insana dönüşüyorum.

Bakın size mükemmel bir şey söyleyeceğim, her şeyi bilmekten iğrenç bir şey yok. Bazen bilmemek daha iyidir, hatta bilmemek her zaman daha iyidir. Anlıyor musunuz?

Aylardır o kadar yoruldum ki koşturmaktan şu an bu enerji normal geliyor, bünye alışıyor tabii her şeye. Bir zaman sonra o koca ağrı bile normalleşiyor, ya da biz kabul etmek için normalleştiriyoruz. Her şeyin olabilitesini arttırıyoruz, dünya mı yok oluyor, amaan bir şey olmaz kalk da bir kahve yap. Tam da burada demek istiyorum ki dört tarafımız ateşle kaplıyken bile kaçış yolu arıyoruz, tırnaklarla kuyu kazmak zorlu olsa da. Kimse de başaramadığımızı söyleyemez. Yıkımları, kırıkları, yanıkları, zorlukları küçük yara bantları ile saklamayı başarıyoruz (en âlâ yara bantları bir sevgi, bir cümle, bir çiçek, bir gülümseme, bir sarılmaydı). En büyük kalkanımız gülümsemeydi. Hatırlatma. O zaman kulağımıza küpe olsun, her ne olursa olsun anlık mutluluk yaşat kendine ve umudun yeşerttiği gülümseyle devam et yola. Ya da pes et ama o gülümsemeyle. Çünkü bazen en büyük cesaret vazgeçmektir. Ama bugün tüm çıkmazların ve zorlukların içindeki güzelliklere, dinlenme yerlerine sarılıyoruz. Evet bazen hayat güzeldir.

Yolumuz sadece güzellikten geçsin derken tüm çirkinliklere bulanmışız.

Çok düşünmenin hasta ettiği insanlarız biz, delirmeyi hak ediyoruz.

Arkadaşlar, mazi kalbimde yaradır.