gdzies daleko i bardzo wysoko...

W ciągu całego mojego życia podjęłam wiele fatalnych decyzji. O niektórych nawet nie chcę pamiętać. Miałam wpływ na wiele sytuacji, ludzi, na ich uczucia względem mnie i innych. Byłam zraniona. Cierpiałam, płakałam, moje wnętrze rozrywał głuchy krzyk, który choć chciał ukazać się światu, jedyne co robił, to ranił moje serce. Z czasem zapomniałam jak to jest czuć. Ktoś się cieszył, ktoś inny płakał, a ja stałam wokół tego całego hałasu i obojętnym wzrokiem analizowałam każdą sytuację. Doszłam do takiego momentu, kiedy wymuszanie śmiechu, a nawet łez, w sytuacji do tego odpowiednich nie sprawiało mi żadnego problemu. Przez to zapomniałam, że inni mają uczucia. Bo skoro ja nie czuję nic, to jak oni mogą czuć cokolwiek? Zraniłam wiele osób, wypowiedziałam słowa, których nigdy w życiu bym nie powtórzyła, nie powiedziałam tych, które powinny ujrzeć światło dzienne i odmienić czyjś los. Zaczynałam coś tylko po to, żeby po chwili to zakończyć. Nie jestem z tego dumna. I wiem, że nigdy już nie powtórzę tego błędu. Nie zranię nikogo, tylko dlatego, że sama od wielu lat jestem zraniona.

💞💞💞