İsimsiz

1950'de, bir üniversite profesörü olan Curt Richter, boğulmadan önce ne kadar süre hayatta kalabileceklerini araştırmak için fareler üzerinde tüyleri diken diken eden bir deney yaptı. Önce bir düzine fare aldı, onları cam kavanozlara koydu, suyla doldurdu ve boğulmalarını izledi. Kavanozlar çok büyüktü, bu yüzden kenarlardan tutamaz ya da atlayamazlardı. Ortalama olarak, yaklaşık 15 dakika sonra direnmeyi bıraktılar. Ama sonra Richter deneyini tersine çevirdi. Yorgunluktan ölmeden hemen önce, araştırmacılar fareleri kavanozlardan çıkardılar, kuruttular ve ikinci bir tur için tekrar koymadan önce birkaç dakika dinlenmelerine izin verdiler. Sizce fareler ikinci deneme de ne kadar direndi ? 15 dakika daha mı ? 10 dakika ? 5 ? Hayır, 60 saat. Bu bir hata değil, fareler 60 saat yüzdü. Sonuçlar, fareleri boğulmadan hemen önce "kurtarmanın", kavanoza geri koyduklarında yaklaşık 240 kat daha uzun yüzmelerini sağladığını gösterdi. 81 saat yüzen bir fare bile varmış. Sonuç olarak, fareler kurtarılacaklarına inandılar ve böylece daha önce imkansız olduğu düşünülen bir seviyede yüzmeye devam ettiler. Bu hikaye genellikle pozitif psikolojide "umut ve iyimserliğin" önemine bir örnek olarak anlatılır. Çoğu insanın cesaretlendirildiklerinde ya da teşvik edildiklerinde daha fazlasını yapabilecekleri ve umutları ya da yeterli takdirleri olmadığında durabilecekleri ya da vazgeçebilecekleri açıktır..

Umudu küçümsemeyin..

Irkımı sordu

İnsan dedim

Dinimi sordu

İnsan dedim

Kıblemi sordu

İnsan dedim

Yolumu sordu

İnsan dedim

‘ve oturdu mu bir masaya …hakkını verir çay içmenin..’

-Cahit Zarifoğlu

‘iki çay söylemiştik orda biri açık keşke yalnız bunun için sevseydim seni..’

-Cemal Süreya

‘ama bu kente gelirsen unutma beni ara, sana bir çay ve temiz yaralar ısmarlarım..’

-Osman Konuk

‘hadi iç de çay koyayım..’

-Âh Muhsin Ünlü

‘seni çay içerken izlemek, seni çay doldururken, seni demlerken çayı, kimseler inanmasa da düpedüz sevap..’

-Alper Gencer

Adın üç kere geçti saçma sapan bir filmde yalnız olsam çok ağlardım ama annem bakıyordu otoban dolusu gürültüyü sıkıştırıp beynime anne dedim, hadi çay koy da içelim..

Ali Lidar.

‘çay henüz her şey bitmedi demektir..’

-Cezmi Ersöz

‘çay içmeye gidenler vardı akşamüstü, parklara gidenler de duruma uymak kısaltıyordu günlerini artamayan eksilmeyen bir hüzünle..’

-Turgut Uyar

‘her gülümseyişin de tüm ülkeye çay ısmarlayayım, seninleyken bir yudum çay zenginleştirilmiş uranyum gibi enerji veriyor bana..’

-Murat Menteş

‘bütün gün kahvede oturdum yedek kulübesinde ve bir kardeşim saf dışı kalsın diye çay söyledim kahveden..’

-ibrahim Tenekeci

‘aşkınla demlenmiş sıcak bir çay içmeliyim. küfürler saçıp etrafa,belalara bulaştırmalıyım ağrılı başımı. yokluğuna alışmamalıyım..’

-Tarık Tufan

‘bir çay bardağını başka başka tutan ellerin becerikliliği mı? görülmediği gibi ama var mıydı sanki görülmek isteyen var mıydı bir şeyler bekleyen yüreğimin eskittiklerinden..’

-Edip Cansever

‘çay içiyoruz mutlu bir sessizlik içinde..’

Bi Büyük Açtıran Şiir: 

Kadın, 

senden sonra bir süre kendime gelemedim. 

toparlamam öyle kolay olmadı 

aslına bakarsan alışmak epey zaman aldı 

öyle basit bir şey değil inan bana 

hayatını geleceğini hayallerini yalnızca bir kişiye ayırıp daha sonra ondan ayrılmak hiç kolay değil. 

ne kadar acı bir tecrübe olduğu hakkında en ufak tecrüben bile yok 

hiç yüzüstü kalmadın, aldatılmadın.

bütün alışkanlıklarından vazgeçilmek zorunda bırakılmadın. 

bu yüzden beni anlamanı beklemiyorum senden 

sen sevgiden ne anlarsın ki zaten 

senden sonra çok şey denedim seni unutmak için 

bende kalan bütün eşyalarını attım 

fotoğraflarını sildim

bana aldığın bütün hediyeleri geri gönderdim 

sevdiğin şarkıları dinlemedim bi daha 

beğendiğin her şeyden nefret etmeyi denedim 

ama işe yaramadı 

daha sonra çok sigara içmeyi denedim mesela 

sigara efkarı dağıtır derler ya 

yemin ederim yalan 

her nefeste biraz daha özlemin doldu ciğerlerime 

ve gözlerimi yaşartan sigara dumanı değil yokluğundu sadece 

efkar değil yürek oldu dağlanan 

sonra içimden bir ses git dedi buralardan 

git, bir daha dönme 

onun yaşadığı şehirden uzaklaş 

anılarından kaç, her şeyden uzaklaş. 

ve git bu şehirden

gözden uzak olan gönülden de ırak olur zaten

ne mi yaptım ?

gittim. gittim ama o da olmadı. 

gözden uzaksın diye gönülden ayrı olmadın 

aslında gönlümüzde ayrıydı zaten

ama zihnimden çıkarmayı başaramadım seni 

insan giderken geride bırakamıyor ki kalbini

en sevdiğim renkti siyah. 

ne kadar da yakışırdı sana 

sırf ben seviyorum diye ne zaman benim yanıma gelsen, 

siyah giyerdin hatırlıyor musun? 

simsiyah olurdun kahrolası dünyada o kadar karanlığın içinden doğan bir umuttu gülümseyen yüzün 

ve ben yüzünü avucuma her alışımda 

umudu ellerime bıraktığı için Allah'a şükrederdim. 

sonra gittin işte umudu kaybettim. 

sonra, sonra siyah sevmekten de vazgeçtim. 

seni bu kadar çok seviyorum diye sakın kendini bir şey zannetme 

çünkü benim seni sevdiğim kadar güzelsin

sana herkesten farklı baktığım sürece özelsin 

şimdi acı çekiyorsam özlüyorsam üzülüyorsam

seni hala yokluğuna alışamayacağım için çok sevdiğimdendir 

yani sen kalbimi kırıyorsun ya 

benim kırılganlığım sana olan sevgim aslında 

emin ol o da zamanla son bulacak 

ama unutma 

bir gün o kadar çok mutlu olacağım ki 

o kırıklar en çok sana batacak 

senden sonra 

aslında senden sonrası hiç olmadı.

ne yaşadığımı bildim ne de sevdiğimi ne de sevildiğimi 

öyle bir boşluğa ittin ki beni 

değil bir çıkış yolu bulmayı kendimi bile bulamıyorum hala 

kurtulmaya çalıştıkça daha çok battım 

yeni bir başlangıç diye diye 

gömülüp kaldım her seferinde geçmişe 

sevdiğim en güzel kadının mezarını ellerimle kazıp yüreğime gömdüm

arkasından sövdüm

arkasından sevdim 

arkasından özledim 

arkasından ağladım 

farklı birileriyle de her şeyi baştan başlamayı da denedim 

bunun sebebi de yine sensin 

ama bu da olmadı 

kime sığındıysam seni daha çok hatırladım 

kime sarıldıysam en çok senin kokun değdi burnuma 

en çok senin saçlarını sevdim

en çok seni düşündüm 

öyle ya 

en çok sen acıttın içimi 

dilerim ki en mutlu olduğun anda kırılsın umudun 

sana kıyamadığım kadar çok kırıldım 

incindim 

benim gibi ol 

eksik kal, hep biraz yarım 

hep eksik 

ağla sevgilim ağla 

sayamadığım o kadar çok ahım var ki sana 

Yoksulluk bütün insanlığın utancıdır...

Yaşar Kemal...

Yoksulluk...

Ne fark eder ki, Türkçe olmuş, Kürtçe olmuş, Lazca olmuş.

Ne fark eder ki, İstanbul olmuş, Diyarbakır olmuş, Trabzon olmuş, Muğla olmuş.

Hangi dilde, hangi ırkta çocuklar farklı gülmüş ki,

Nasıl ki farklı değilse göz yaşları,

Yoksulluğun resmi her yerde aynı sonuçta..

Ne yıllar, ne de yerler değiştiremiyor...!

Allah önce garbanların karnını sonrada zenginlerin gözünü doyursun...