Ravenna

or this one

To zupełnie nie tak. Ja chcę i potrzebuję w swoim życiu intymności, ale postrzegam ją zupełnie inaczej niż ty i nie wiem nawet, czy zdołam ubrać to w słowa na tyle trafnie, byś zrozumiał, jak to wszystko widzę. Jest taki rodzaj głębi międzyludzkiej, który ujawnia się tylko w określonych warunkach. Potrzeba do niego uważności. Potrzeba otwartości. Potrzeba głębokiej chęci odkrywania. Potrzeba niepowstrzymanej ciekawości i odwagi, by zwiedzać drugiego człowieka niczym rozległą galerię dzieł sztuki. Ja chcę wkraść się do niej pod osłoną nocy. Chcę pobiec jej korytarzami, jak pobiegłby człowiek, który nie biegł od kilku lat. Zatrzymuj mnie tam, gdzie chcesz. Zatrzymuj. Mów. Ciągnij mnie za rękę przez kolejne drzwi i korytarze. Usiądźmy w sali wszystkich twoich porażek. Połóżmy się razem na chłodnej posadzce i pokaż mi zdobiące sufit freski wszystkich twoich pomyłek. Wskaż mi palcem miejsca, których się wstydzisz. Wskaż te, których się boisz. Wskaż te, które kochasz wspominać, i te, o których wolałbyś zapomnieć. Odwróć głowę w moją stronę i odwdzięcz się serią niewygodnych pytań. Pytaj mnie o moje wątpliwości. Pytaj o niepewności. Pytaj, dlaczego nadal nie umiem mówić o sobie z wysoko uniesioną głową. Pytaj, skąd ta dziura w brzuchu i... zajrzyj do niej, jeśli chcesz. Pomilczmy. Pomilczmy kilka razy. Zamknij oczy i zapytaj mimochodem, czy pamiętam już, jaki mają kolor. Opowiedz mi swój ulubiony dowcip. Opowiedz najbardziej żenujący żart. Zaprezentuj najczarniejszy humor, na jaki cię stać. Wypytaj mnie o wszystko. O ludzi i daty. O miejsca i zdarzenia. Rozsyp na podłodze karton swoich klocków i złóżmy z nich razem katedrę Notre Dame. Powiedz, że wcale nie muszę mówić, gdzie byłam przez ostatnie lata, jeśli tego nie chcę. Zostaw chwilę na oddech. Zrób ciepłej herbaty i zapytaj o miód. Postaw przede mną kubek i w półmroku pokoju wyrysuj w powietrzu kontur mojego cienia. Powiedz, że masz ciepły koc. Powiedz, że mogę tu przyjść.