Bitterzoete wolken drijven voorbij het altijd-hetzelfde duplexraam. Een autist die houdt van verandering, twijfel zaaiende bij zij die mij mijzelf nooit hebben zien wegsteken achter stoelen en banken. Onder tapijten geveegd. Opgegaan tussen kamerplanten.
Omdat ik hou van dansen met mijn ogen dicht. Omdat ik, onder het gedrom van hevige bassen en liters bier, vervaagd en in de wolken, mijn mond eindelijk eens durf opentrekken. Zaai met complimenten. Lief durf zijn.
Daarom, ben ik volgens hen niet het meisje waarvan haar hoofd ongewild haar mond snoert. Daarom moet ik maar gewoon aan de tafel komen zitten en doen wat zij doen.
Ze zijn blind voor het verschil.
Ik stel absurd gedrag. Ik ben een god en een genie. Ik ben vrij gepleit van verantwoordelijkheid. Ik zing gedachten als zuur zeewater. Rijp voor de vuilbak. Ik ben anders dan jij.
Ingesloten door ongevraagd advies en ik vecht en bots en duw maar. Misschien is het tijd dat jùllie eens luisteren? Tussen de regels door? Door groene lianen en bos en oerwoud heen?
Ver ver weg gestoken, daar leeft de waarheid. Dat wat niemand horen wil roep ik knalrood met mijn mond gesloten. Ook ogen kunnen boekdelen spreken.
Wat valt er te leren met gesloten oren? Ik zie apathie voor wat er toe doet. Geluk wordt gezocht in grote kastelen leeg van betekenis. In spiegels. In portomonnees. Het leven is 1 groot sollicitatiegesprek en ik ben niet op zoek naar werk.
Meer en meer snap ik zij die vluchten in het bos, de bergen, hun eigen bovenkamer. Ivoren torens zijn geen misdaad. Afgunst is geen zonde meer als je je zwartste schaduw hebt geaccepteerd.
Je m'en fous met jullie verdraaide normen. Ik loop weg, het bos in. Ben er klaar mee, salut en de kost en tot nooit meer.
discoholicmusic
vaporwave
gummygunk
stormborns