Meira

hij is een kop groter dan ik en houdt ervan om het kleine lepeltje te zijn. gisteravond kwam hij bij me liggen en mompelde, al half in slaap, dat ik de opscheplepel was en hij het theelepeltje

Piepende banden en piepende longen. De bus en ik. Zoals zo vaak te lang in de stad gebleven. Korte mouwen en geen jas: het is net wel en net niet zomer. Hard fietsen om dan toch een beetje warm. Mijn compagnon bus 7 vanaf het centrum tot het Valkeniersplein: ik haal haar in, zij haalt mij in, ik haal haar in en zij haalt mij in. Tot ik haar zie verdwijnen. Een beetje aangeschoten met een verhit hoofd van het fietsen maar het is een dinsdag in de vakantie. Thuis en de was hangt nog in de tuin terwijl de zon al lang onder is. Witte geesten die me aan mijn ex doen denken omdat ze daar zo eenzaam en luguber. Ik haal haar binnen, hang haar over de balustrade en hoor de buren door mijn open raam luidruchtig feesten. Ik heb me voorgenomen om deze zomer te leren skaten omdat ik dat altijd al heb gewild en misschien is dit het wel, deze zomer, de mooiste zomer ooit. Misschien wel skaten, misschien wel kapotte knieën en volhouden. Ik hoor een autodeur hard dicht slaan en vraag me af of ik nu dan weer ergens bij hoor. Ik denk het wel. Ik hoop het wel.

wat een fucking week! er zijn pas 4 dagen voorbij maar het lijken er op zijn minst 11. zoveel gebeurd, gevoeld, gedaan. fijne en minder fijne dingen. het universum dat mij keer op keer zegt: licht kan niet zonder donker / donker kan niet zonder licht. nu fijn in bed met een warm kopje thee 

ik wou dat we nooit zo vaak hadden geprobeerd om ‘ons’ te laten werken. het werkte niet. en het is er alleen maar slechter op geworden. ik zit nog steeds met de gruzels van wie ik ooit was in mijn handen en weet niet wat ik ermee moet doen. 

op zoek naar een minor voor volgend jaar en het lijkt me tof om er 1 buiten Nederland te volgen.. nog geen idee wat ik wil doen ik kan toch niet zo ver in de toekomst kijken? 

ik zag hem op een afterparty in een gek, groot antikraakpand met donkere gangen en een paars licht in de kamer die tot danskamer was uitgeroepen en ik had hem daarvoor één keer gezien en toch had ik gelijk een crush op hem, je weet hoe het gaat, mijn hart is niet te sussen en mijn hoofd slaat op hol, hij noemde me woestijnprins en vroeg een paar keer om mijn echte naam maar toen ik wegging noemde hij me toch woestijnprins met een lach in zijn felle, blauwgroene ogen, deels omdat hij denk ik niet meer wist hoe ik heette en deels omdat woestijnprins zo fijn klinkt, ik zei hem gedag en vanaf dit punt is mijn geheugen wazig maar ik denk dat ik hem een knuffel gaf en dat ik hem kuste of dat hij mij kuste en we stonden daar maar heel even en toen ben ik vertrokken en nu vraag ik me af hoe dat laatste stukje van de avond nou precies liep want alcohol is wel goed voor dingen durven doen maar niet voor dingen onthouden en nu zit ik hier alles maar een beetje te romantiseren

zoveel mensen die met kanker schelden de laatste tijd, weten ze dat mijn vader daaraan is overleden? en als ze het wisten, zouden ze er dan nog steeds mee schelden? ik vraag het me af. 

kom naar me toe

ik ben het zwarte overhemd kwijt dat een beetje van jou en een beetje van mij was. het lijkt alsof het tot stof is vergaan tijdens de verhuizing. als ik aan dat overhemd denk moet ik ook gelijk aan het liedje Smoor van Maaike Ouboter denken. ik ben nog smoor, ik ben nog smoor, ik ben nog smoorverliefd op jou. misschien is het ook maar beter dat dat overhemd kwijt is.