Dit is hoe een storm ontstaat

Me laten weven door dit gevoel

Zal ik jouw zomer overleven

Als mijn huid niet meer bekoelt?

Zullen we de morgen halen

Mag ik er dan zijn

Bouw je ons-verhalen

Of wil je dat ik weer verdwijn

Besta ik in jouw huis

Mag mijn geur daar walmen

Duw je alles weg

Elke cel van je handen smoren

Woelig worstelen je vingers op mijn huid

Mijn heupen vermachten je wachten

Je vult me en kan er niet uit

Je wilt me vermoorden

Gulzig mijn tong bekoren

Overal kruimelt jouw sap me week

Ik wist al dat ik had verloren

Toen je naar mijn lippen keek

Samen verliezen we de lucht

Tussen onze lijven geen genade

Ik schreeuw weer je naam

In de storm van ons licht

In jouw ogen als je klaarkomt

Ik wil je handen om mijn keel wringen mij laten wurgen tot ik versmoor je stompt je voeten in mijn maag en ik ga helemaal teloor

Je noemt mij je zomerliefde je vakantielief, je mooiste, zachtste je onmogelijkste, jij bijt

van die appel, vergiftigt jezelf en mij je bedoelde het zo niet want ik ben toch je even-lief je zoetstof, je drug je snuift me ongeduldig maar straks land je terug

je tijden van eb en vloed monden uit in een tranenzee maar ik ben toch je lief dus je trekt me nog eens mee

ik zeg geen nee ik verstom blind onder de roes van jouw storm

Besef je dat jij met flirten begint? Ben je je bewust van de manier waarop je me aankijkt vanaf de eerste seconde? Zag je hoe het personeel in het café bloosde in onze plaats? Zo we zaten te smelten over onze kopjes koffie, als zielsverwanten aan elkaar lippen hingen, zo we dol van elkaar, op elkaar, telkens beide als bakvissen voor elkaar blijven vallen?

Merk je de energie die om ons heen hangt? Hoe de naaste omgeving verdwijnt als we spreken, spelen, als we bij elkaar zijn kan geen oorlog ons nog raken. Zie je hoe je lijf zich als een magneet naar mij toe beweegt?

Een diepe hap lucht voordat ik met mijn beste kermisvrouw-stem scandeer: "Dames en heren, de vraag van vanavond: en gaat ze zichzelf weer kwellen? Ennnn... Ja hoor! Ze doet het, jawel dames en heren!" De kat kijkt even op, een kaars wappert rustig verder, ik hoor mezelf zacht gniffelen om mezelf. Het publiek is eerder ondermaats in mijn woonkamer, maar dat laat ik niet aan mijn hart komen. Met vastbesloten hand reik ik naar mijn muziekboxje, zet die aan, neem mijn gsm om jouw afspeellijst te zoeken en druk op play.

Liefde, haat, afschuw, depressie, geilheid, verdriet, verlangen, hoop, wanhoop, twijfel, angst, al wat jij mij de afgelopen tijd hebt doen beleven. Het is een hoop onstuimig afvalstof van datgene waar jij mij telkens mee achterlaat, verlaat, verslaat. De muziek mept me genadeloos en smakkend in het gezicht.

En toch sta ik als een onnozel schaap weer aan je zij. Je kijkt verliefd met die tranen in je ogen, je handelt in paradoxen en ik sluit me gewillig op in je doos van Pandora. Kalf.