buz perisi

kendinin bile ücrasında yaşayan benim için gidecek yer ne kadar uzak olabilir?

her genç hayatının bir noktasında cellatı ile tanışır. bir çoğu gibi on yedimde tanıştım bende. aslında on beşimde gördüm ilk onu, ama bir şey hissetmedim korkmadım. sinsice bekledi on yedi olmamı. ve ben cellatım tarafından çıkmadım o dar ağacına. kendi ayaklarım ile gittim. o kolunu bile kıpırdatmadı benim için. herkese sunduğu ölümden daha beterini verdi bana. en sessiz ve uzun süreniydi benimki. ve en fark edilmeyeni. ama her kız aşıktı kendi celladına. benim gibi. fark etmedik birimiz bile boynumuza dolanan bize sarılan kollar değilde kalın bir urgan olduğunu. gülümseyerek yumduk son kez gözlerimizi ondan.

başkalarının onunla rahatlıkla konuşmasını gülmesini hatta onu kırıp dökmelerini izliyorum ama ben onunla tek kelime bile edemiyorum.

Başka bir yer bulamadın mı gidip kursağımda kaldın

“çok sigara içiyor. bırakamadı bir türlü. ölümle ilgili hiçbir şeyi ciddiye almadığı için diyorlar ama değil. aslında, sadece ellerini nereye koyacağını bilmiyor.”

sigara içmiyorum ama var benimde bir ellerimi koyacak yer bulamadığımda parmaklarımda beliren sigaram.