Vardır herkesin bir yaşama nedeni. Bunu bilmek gerekmez fark etmek gerekir. İçindeki ışık sönmeden geç aynanın karşısına vazgeçme asla kendinden, hayatından, benliğinden, çocukluğundan, gençliğinden, ergenliğinden, kadınlığından, kızlığından, cinsiyetinden, ırkından, dininden, dilinden, bayrağından, özgürlüğünden, bağımsızlığından, cesaretinden, korkaklığından, ölümünden, kaderinden ve en önemlisi gözlerinden. Bak o gözlerinin içine. Belki ela, belki yeşil, belki mavi hatta belki de kahverengi ne önemi var sen yine sensin bizi önemli kılanda bu zaten öyle değilmi? İnsan neden yaşar bu hayatta? Sor yansımada ki gözlerine, sor kendine. Bul benliğini ve sadece benliğin için yaşa bu hayatta. Dünyaya gözlerimizi sadece bir kere açarız ve sadece bir kere kapatırız. Yaşama nedenin için yaşa bu hayatta, benliğin için yaşa bu hayatta başka bir unsur, kişi veya varlık için değil kendin için, benliğin için, yaşama nedenin için ve sadece ve sadece kendin için başka hiç kimse için değil çünkü o zaman parlayacaksın gökyüzünde, milyonlarca yıldızın içinde. Yer yüzünde değil; gökyüzünde.