Öyle kırgınım ki kendime

Aşk olsun bana

Ne diyim daha bendime

Ayna ne kalır ki yanında

Sırrını öyle bir kazıdım ki

İki benliğe bölündü

Tek et parçasında

Aşk olsun sana

Bir gün bile

başkasının akıtmasına izin vermediğin inciye

Aşk olsun

sana, bana

Kendi lügatıma olan

İyileşmek bazen ihanet gibi gelir

Yalızlığın çaresini bulmuşlar ...

“Hiç mi kendin için hayal kurmayacaksın?”

— Judith Malika Liberman

Sufrí, aprendí y cambié.

“Ne bileyim, burada kalmaya pek niyetim yok.

Sevmiyorum buraları.

Dar kafalı, hoşgörüsüz, bezelye taneleri gibi birbirine benzeyen bir sürü insan…”

— Ahlat Ağacı (Nuri Bilge Ceylan)

“Belki başka bir hayatta,

daha iyi bir gelecek için

"Yazdığım mısralarda sakladım seni , ruhun duymadı. Oku şimdi senin için yazdıklarımı . Seni böyle anlatan var mı?"

"Alt tarafı bir çiçek koklayıp, bir hayvan sahiplenip, birkaç insan sevip gidecektik bu dünyadan.

Nasıl kötü bir zamana denk geldi ömrümüz.

Vicdansızların, sapıkların, katillerin, nefretin, cehaletin ortasına düştük."

Anı yaşamıyorum.

Bir sürü planım var, köşede bekleyen.

Zaman geçince geri dönüp bakıyorum,

hiçbirini yapmamış olmak yüzüme vuruyor.

Kendime kızıyorum.

Yine olmadı diye.

Etrafımda her şeye yetişen insanlar var.

En çok da onlara özeniyorum.

Ama olamıyorum onlar gibi.

Ben mi öyle değilim,

yoksa olmak mı istemiyorum?

Yoksa böyle kalmam,

bir eksiklik değil de

sadece bana ait bir hâl mi?