kafamdaki yeniden başlarım döngüsünden kurtulamıyorum. yeniden veya hiç başlamamak hatta sadece bitirmek gerektiğini düşünüyorum. üç, beş, on bir belkide seneler büyük ihtimal böylede giderler. bana kalan yine yarım bıraktıklarım, başaramadıklarım, belkide yeterince sabırlı olmayışım bilmiyorum. belkide içimdeki her şey farklı olacak hissine aldanıyorum. en çok tüm bunların bi öneminin kalmayacağı gün için sabırsızlanıyorum. zihnimi ben mi yönlendiriyorum yoksa iyi hissetmem gereken belirli saatler var ve geri kalan zamanı kendime zindan etmekle mi geçiriyorum? burası sana okutmam gerekenleri çok aştı. kendine bile sormanı istemeyeceğim soruları bana sormandan korkuyorum ama ne yazık ki tüm bunlarıda ben yönetmiyorum. elimden gelen tek şey seni var edebilmek ve bunun için bana minnet duyacağını hiç sanmıyorum.

kendimi tanıma yolunda hiçbir hızla ilerleyemezken uzun zamandır hissedebildiklerimin iyisini hissediyorum. bebeğim, senli hayallerimden çok az uzaklaştığım için üzgünüm. dilerim böylesi bi dönemden geçip hislerimi anlayacağın şeyler sunmasın hayat sana. kendimi keşfedememişken senin kendini nasıl keşfedeceğini düşünerek endişeleniyorum, insan bugün sevdiğini yarın sevmeyebiliyor bu yüzden hiçbir zaman tam anlamıyla bilemeyeceğiz birbirimizi ama bu seni üzmesin çünkü sana kavuşuncaya kadar sadece ihtimal olarak kalacak. dünyama gelişin eylül ekim’i bulmasın diye çok çaba sarfedeceğimki kararsızlıkların başına dert olmasın, bu gece düşündüğüm son şeysin…

bir takım ömrü yarılamış ve bugün doğmuşçasına hisler, kendime gelecek adına bir çok şey vaat edip aynı zamanda bir o kadar ümidimi kırıyorum. bir gün bozcaada’da uyanacağım ve her şey tahmin ettiğimden güzel ilerleyecek.

bu şey herneyse,bitti sandığım an beni başlangıç olduğuna inandırsın.sende artık hislerini paylaşmayı öğren. kalbim şu sıralar hiç anlamlandıramadığım hisler aşılıyor ve bunun sebebi fiziksel değil. lütfen beni durdur

artık eskisi kadar masum geçmiyor günlerim, yazmayı unuttum , okumayı unuttum, nasıl hissetmem gerektiğini dahi bilmiyorum. kendimi keşfetmem gereken yaşta hastalıklı bi hisse kapıldım, anksiyete edindim. negatifimi sinir krizleriyle pozitifimi onu düşünerek geçirdim, bazen de sadece anı yaşayarak. çok yanlışlar yaptım, çoğu hatalardan hala dönemedim, büyümek sandığımdan sancılıymış. günün birinde sevdiklerimi kaybetmek endişesiyle doluyum, dünya’ya getirmek istediğim beş bebekten vazgeçme eşiğindeyim. bazı günler mistik şeylere inanıyorum, ramazan’da oruç bile tutmuyorum. inancım kırıldı, tutunacak bir dalım bile kalmadı kaybetme korkumdan başka. hayatımı başkalarının isteği üzerine sürdürüyor gibiyim. bazen evrende ki tüm pozitif bana yüklenmiş,bazen de bütün kötülüklerin anası benmişim, bütün olumsuzluklar aklımdan geçirmişim de meydana gelmiş. bazı günler kusursuzum, bazı günler aynaya dahi bakmıyorum. nasıl hissediyorsam öyle görünüyorum. beni iyi hissettirecek şeyleri yapmayı düşünerek iyi hissediyorum. babamla Beyoğlu’nda tavla oynamayı özlüyorum, merak uyandıran güzel şeylere dönmek istiyorum, eskiye nasıl dönülür bilmiyorum. zihnim kirlenmiş ve buradan dönüş var mı bi yolunu arıyorum.

yapamıyorum, bu kadar ileri gitmişken geriye dönmek isteği içimi kemirip duruyor.çok yol katettim,bazı geceler hislerim ilk güne dönüyor,yürüdüğüm onca yol koca bir hiçliğe dönüşüyor getirdiği bir sürü pişmanlıkla. sensiz yürüdüğüm bu çamurlu yolda daha ne kadar kir bulaştırırım üstüme bilmiyorum. şimdi gelsen bu kiri temizleyebilir miyiz hiç sanmıyorum. özür dilerim yarım bırakılmışlığımıza

alışmanın kabullenmekle başladığını öğrendiğin gün boş duvara derin düşüncelerle bakacaksın. geriye dönemeyip pişmanlıklarınla yüzleştiğinde bakışlarını eğeceksin yere, sıra parmaklarına gelip uzun uzun incelediğinde bi sigara yakacaksın. verdiğin nefesle düşüncelerini atmaya çalışacaksın. sonunu böyle hayal etmedin, başta kimse böyle hayal etmez sonuçta. bazı anları yaşarken dönüm noktan olacağını tahmin edemezsin, çok sonra geriye dönmek istediğinde kafanda tek bi düşünce olacak, öncesi ve sonrası. senden aldıklarını hesaba katmayarak bi dönüm noktan olduğuna sevineceksin belki, sonra aldığı şeylerin sana katabileceklerinden fazla olduğunu ya da tüm bunların yalnızca senin saçmalığın olduğunu düşünüp ne çok sigara içtiğine takacaksın kafanı. sona varmaya çalışırken ki sürükleniş, hayat bundan ibarettir bazı geceler. bu gecenin bitmesine yardım edemezsin, alışkanlık beklentiyi bitirir. işte ben de seni öyle

biz seninle daha ne kadar çirkinleşiriz bilmiyorum, beni olmadığım birisi haline getirdin. hatalarımla seni cezalandırmaya çalışırken kendim için en kötüsü oldum. sana beslediğim saf duygulara yanında kalabilmek adına çamur bulaştırdım, bu bizi daha kötü yaptı. bugün yanımda olman dün yanımda olmanla aynı ifadeyi taşımıyor artık, zaten kalbimde eski masumiyetiyle atmıyor yanında. artık gözlerine bakamayıp yere baktığım zamanlar ben kirlenmiş hissederken sen beni daha fazla kirletecek senaryolar kuruyorsun kafanda, hoşuma gittiğini sanıyorsun oysa ben canımı daha ne kadar yakarsam bu boktan duyguyu bastırırım diye düşünüyorum. seninle kavga ederken bile en çok kendimle kavga ediyorum, bana devam edebilmem için sebepler ver, beni benden, bizden, adını koyamadığım bu histen koru.

bu bitti dediğimiz kaçıncı tekrar bilmiyorum ama sana defalarca söylediğim kafayı yemek üzeriyim cümlesini ciddiye alman gereken zamanlardayım. yanımda sadece seni arıyorum, benliğimi yitirdim. senin için yapabileceklerimden korkuyorum, hayatta ki tek gayem seni yanımda tutmak, zamanı sana dokunarak geçirmek gibi. benden ne istiyorsun bilmiyorum, bana karşı ne hissediyorsun bilmiyorum, belirsizliklerle başa çıkamıyorum. yanında titrememeyi öğrendiğim gün elime dokunan ellerin titredi ben bunu unutamıyorum, tüm bunlar ne anlama geliyor bilmiyorum. her şey’de seni haklı çıkarmaya çalışmaktan yoruldum, beni 10 kez üzdüysen altında anlam aradığım güzel bi söze 9’unu unuttum. kalbim yanında eskisi gibi çarpmadı, fiziksel tepkilerimden kurtuldum seni zihnimden atmayı beceremiyorum. beni kim üzmüş olursa olsun sana ağlıyorum. elimden tut, gözlerime bak, hiç konuşma.