Veritas

her nekadar serzenişlerimiz, aşka sitemlerle süslenmiş öykülerimiz olsada, yürek boşlukta durmuyor, hacmi yok sevmeyince… 

en romantikten en antiromantiklere kadar herkes hayatı boyunca mutlak karşılaşıyor bu duyguyla, yüreğe söz geçmiyor, fırtınanın ortasında buluveriyor insan kendini, bir sağa bir sola sallanıveriyor eğer yılmak ve yıkılmak seçeneğini göz ardı ederseniz, keyiftende yenmiyor..

peki neden herkes korkuyor aşktan ?

korktukları aşk değil aslında, üzmek ve üzülmekten, aşkı bulup aşkı yitirmekten, iştah kesintileri, mide bulantılarından, uykusuz gecelerden, göğüs kafesini zorlamasından, yanaklarımızda kuruyacak tuzlu su birikintilerinden korkuyoruz..

aslında sorun ne biliyormusunuz ilk görüşte aşklara olan inançların fazlalığı, kalp birden vurmaz, aşk göz göze gelmeden, elele tutmadan,konuşup kelimelerde kaybolmadan, kaçamak bakışlarda utanmadan, geride anılar bırakmadan, döllenip kalpte peydah olmaz bu yüzden her kalp çarpıntısını aşk sanıp sonra suçlamak ta çok doğru değil..

aşk bu görülmüyor işte saydam bir duygu, yara almadan geçmek mümkün müdür, yada girip hiç çıkmamak, gel deyince gelmiyor git deyincede gitmiyor.

bazen varken yokluğunu hissedersiniz çoğu zamanda yokken varlığını hissedersiniz.

Hazırlıksız bir insanım sana gelmelere, gel desen ölürdüm. Git dedin nasıl yaşıyorum bilmiyorum. Gel desen valiz toplamam, yüreğime tıkıştırırım ancak bir kaç şey. Gel dersen yoksan, bulamazsam, dibini sıyırırım yaşamın. Hazırlıksız bir insanım sana gelmelere, gel dersen, bir kuşa ilk kanat çırptıran umut belirir içimde. Evet sana kanat çırparım, kimse bilmez! Git dedin nasıl da kırıktır yaşamım. Az önce çift konan yusufçuk, bir müddet sonra tek konarsa camımın pervazıma çok üzülürdüm. Bana yaşattığın bunca şeye nasıl dayandım fikrim yok. Hazırlıksız bir insanım sana gelmelere, gel dersen, poşet poşet eşya ile evine doğru giden baba sevinci kaplar içimi. 

Git dedin evde kimseler yoktu…

"Öyle bir devir ki; bilen yazmıyor susuyor, bilmeyen yazıyor susmuyor..."