Öyle özledim ki, deniz olsaydım kıyıları aşardım. Kalptim; kaburgalarımdan öteye geçemedim.

Senin ateşinde artık kimler yanar bilmem ama benim denizimde senin gemin battı.

Seni silemedim, sadece artık dönüp bakmayacağım yere bıraktım.

Kabullendigim en zor şey, senin beni bi kez bile kaybetmekten korkmamandı.

Fark ettim de, insan etrafına iyi bakmayınca tek gördüğü güzel şeyi en güzeliymiş gibi sanıyor. 🌸

Sevmek, yarıda kalan bir kitaba devam etmek gibi kolay bir iş değildi.

Gurur sandığım aslında ümitsizliğimdi.

Hiç düşmedim mi aklına, hiç çalmadı mı o şarkı?

Fısıltıyla değil, yüksek sesle sevildiğin yere git.

Ait olmadığım yerlerle savaşım bitti.

En uzun geceyi hatırlıyorum, 21 Aralık değildi.

Birini daha çok severek hayatında tutamazsın.

Kitabımda gül olsan… 

İyileşmek bazen de kontrol edemediklerini serbest bırakmaktır.

Her şeyi kurtaramayacağımı, herkesi affedemeyeceğimi, sadece tek taraflı çabayla hiçbir insan ilişkisinin yolunda gitmeyeceğini kabullenebildiğimden beri daha az yoruluyorum. İnsan ben de önemliyim dedikten sonra güçleniyor.

Her şeyle savaşamazsın.

Sanki biri ölmüşte içimde cenaze kaldırıyorlar gibi, bu his neyin hissi bilmiyorum ama sanırım ölen sensin.