Niepoprawna

cześć jestem motylkiem od dłuższego czasu, chciałabym opowiedzieć ci jak to jest być jednym z nas..

wszystko zaczyna się niewinnie- na początku odmawiasz fastfoodów, potem odstawiasz słodycze, zaczynasz więcej się ruszać, liczysz kalorię-czujesz się świetnie, wszystkie maksymalnie restrykcyjne diety dają cudowne efekty.. waga spada z dnia na dzień, jesteś zachwycony. Po kilku tygodniach zauważasz zmiany-przeglądasz tumbrl codziennie, liczenie kalori stało się normą, napady, poprzedzane głodówkami, burczenie w brzuchu. Każdy z nas kocha jedzenie ale bardziej kochamy uczucie lekkości wieczorem po głodówce przez cały dzień. Po pewnym czasie znika okres.. myślisz może coś jest nie tak? Rodzice, przyjaciele, bliscy zaczynają coś podejrzewać, coraz częściej jest ciemno przed oczami i masz zawroty głowy, wszyscy mówią ci że jesteś ostatnio jak za mgłą, smutny. Ale jednak uzależnienie od wgapiania się w numerki na wadze jest bardziej satysfakcjonujące. Zaczynasz pamiętać ile jaka potrawa ma kalorii, wyznaczasz sobie abstrakcyjne cele na granicy anoreksji i niedowagi. Jesteś w błędnym kole. waga ciągle spada. Myślisz: nie jestem chory przecież robię to z własnej woli, jednak w głowie masz ciągle tą myśl "gdybym zaczął jeść normalnie cały trud pójdzie na marnę, waga wróci znowu będę grubą świnią"

Wszyscy jesteśmy świadomi że robimy źle jednak brniemy uparcie do celu, ciągłe rzyganie, ćwiczenia do upadłego i burczenie w brzuchu to norma

Zastanów się czy na prawdę chcesz w to wchodzić. Kiedy zaczniesz jest na prawdę bardzo trudno przestać.