nûn

İnsan can havliyle ne yapacağını bilemez bazen, burası benim yakından tanıdığım bir yer. Aynaya bakıyor gibiyim.

Fazla hisli olmanın kötü yanları 1: Bir darbe henüz gelmeden ne yönden ve ne şiddette geleceğini bilmek. Bu biraz depremden önceki uğultuya benziyor.

Düşüncelerimizin arşivlenememesi bir bug bana kalırsa. Bir zaman ne konuda ne düşündüğünü ancak yazmış isen anımsayabiliyorsun yahut çok ciddi bir iz bırakmış ise.

Didem vs Kumru.

Bir şey ararken karşıma çıktı, koşup Didem'i yanına çöktüm hemen milyonlarca işim yokmuş gibi.

28'imde ölmedim gördüğünüz üzere, yeryüzünün bir yerlerinde nefes almaya devam ediyorum. Başka bir deyişle:

"Ölmedim genç olarak

Ölmedim beni leylak büklümlerinin içten ve dıştan sarmaladığı günlerde."

Dolayısıyla vasiyet de öyle kaldı. Niçin özellikle 28 yaş için bunu istediğimi de anlayamadım. Hayır bir de niçin mezarı açıp insanlara zahmet veriyoruz, gömmeden takıverseler olmaz mıydı? O zamanların Kumru'su olsa yanıtlardı belki.

Nihayetinde saçlarıma takamadıklarımı fakat kafama taktıklarımı yazıyorum genellikle. Öte yandan bir vasiyete de gereksinim duymuyorum artık.

Ağaç kabuklarının da çiçekler gibi kitap arasında kurutulabileceğini bilen, her şeyi bilip çoğunu bana da söylemeyen Kumru bana bakıp gülümsüyor.

Yetersizlik hissi görmezden gelinebilecek bir şey değil pek. Bununla mücadele etmek daha da derinleştiriyor yalnızca. Bu nedenle üzerine düşüp şımartmamak önemli aksi halde bir girdaba dönüşebiliyor.

Boşunalık hissine gelince, Kutadgu Bilig'de der ki:

"Sen az iwme işler ödinge tapuğ

Ödi kelse açlur bu beklig kapuğ."

Yani diyor ki:

"Sen biraz sabret, her işin bir zamanı vardır; vakti geldiğinde kapalı kapılar açılır."

Belirsiz olan, boşuna olduğunu düşündüğümüz, bilemediğimiz, yoluna koyamadığımız çok şey ve halen yolda olup olmadığımızı anlayamadığımız çok an var, kabul. Öte yandan kendini kötü hissetmene gerek yok, bu herkes için böyle, konu değişebilir. Fakat boşuna değildir hiçbir şey hem de hiçbir şey. En boşunaymış dediğin şeyde bile bir sonuç vardır. Bazen yolun kendisi verir cevabını bazen sen bulursun yolda. Bazen yoldan uzaklaşmalısındır bazen de yola dönüşmelisindir. Kolay olmayabilir, öğrenilir, bazen bocalanır bazen başarılır bazen ele yüze bulaştırılır. Acemiyiz hepimizi nihayetinde.

Bir hayat var madem, yaşamak gerek bunları.

Bu bazen çok büyük planları tamamlamak bazense yalnızca o gün hayatta kalabilmek olabiliyor benim için, çok değişken. Daha stabil olmasını ister miydim bilmiyorum, bu haliyle seviyorum Kumru'yu. Yürümeye başladığı anda yolu tanıdığı halini. Dağlarda ve ırmaklara gördüğü izleri, her şeyde kendi ruhunun izlerini görmesini ve her şeyin kendi ruhundaki izleri fark etmesini.

Omuzlarımın masa başında ağrımasını da seviyorum, bu bana kızılelmayı anımsatıyor, her bir an. Ağrı da sorumluluk da sanki gün geçtikçe artıyor fakat ben bu hissi çok iyi tanıyorum ve korkmuyorum hiç. Sonsuza kadar böyle devam etmeyeceğini biliyorum.

Bazen bızıklansam da bazen ağlayıp şikâyet etsem de bazen güçsüz hissetsem de bazen çok yorulsam da bana ait bir şey ve bu çok kıymetli. Tıpkı Işığın Savaşçısı'nda söylendiği gibi:

Kimi geceler uyuyacak yer bulamaz, kimi geceler de uykusuzluk çeker. "Bu iş böyle" diye düşünür.

"Bu yolda yürümeyi kendim seçtim."

Öyledir elbette fakat bu biraz da hangi kıyıda yer edindiğine bağlı, söz gelimi okyanus kıyısı ise riski fazla fakat manzarası da ona göre. İç denizin riski daha az. Seçtiğin ve sevdiğin kıyıdan açılmak da başka bir risk fakat denizle bütünleşmek için gereklidir. İstersen bir donanma kurarsın kendine, istersen yalnız bir tek gemi edinip keşfe çıkarsın, kıyıya dönecek olmanın güzelliği de cabası. İstersen sadece kıyıda kalırsın, kime ne? Deniz kıyısı her zaman güzeldir, çok güzeldir.

Öte yandan söz etmemek olmaz, bozkırın da kendine göre riski var fakat o da güzeldir deniz etkisine kapalı olsa da. At koşturursun, oba kurarsın, bir nehir bulursun, ceylanlarla yoldaş olursun, dağ manzaran vardır. Hatta bazen kendi adına sikke bastırır hutbe okutur devlet kurarsın.

Her şeyin bir bedeli var, bunu göze alıp alamamak mevzu zaten. Hangisi değer, hangisi değmez. Bazen denemeden bilirsin bunu bazen denemek tek çaredir. Her şeye rağmen denedim diyebilmek de önemli.

Nereden nereye geldim bir anda, insanoğlu kuş misali işte.

"İyi ki bir şey söyledik, anlattı da anlattı" demiş olma ihtimalin yüksek.

Turgut Uyar'ın en güzel dizelerinden biri. Terziler Geldiler şiirinden.

"Ey artık ölmüş olan at! - dediler-

Senin eyerin ne güzeldi."

Hem özlem hem devam eden bir aynılık. Hem sayrılık hem sağaltım. Hem keder hem hayranlık. Çok, çok güzel.

Hiç evden çıkmadım bugün, belki de bugün, sürekli devam eden ve arkası hiç kesilmeyen pazar günlerinden biridir. Belki de her gün günlerden pazardır.

Belki de bunu yalnızca ben biliyorum.*

Bundan uzun yıllar evvel de böyle uyanırdım gece bazen, anlam veremezdim. Fakat sebebini bilirdim ve o vakitler bilirdim ki bu ağrı uyumakla da uyanmakla da geçmez. Aynı his. Bir ağrıyla tanıdık çıkmak hem de yıllar sonra çok tuhaf. Nereden çıktın sen? Bir şey geride kalınca hissi kalmıyor demek, zaten biliyordum bunu, bir kez daha anımsamış oldum böylece.

"Bu kitabı bugün kitabevinden satın aldım ve öğrendim ki yazarı bugün ölmüş."

Tarih tekerrür ediyor bir yerlerde bir şekilde, dönüşerek fakat değişmeden.

Anne kadın seni çok özledim.

Kafam son günlerde biraz dolu ve dağınık. Zihnime yetişemiyorum ve zihnimin sınırlarının bu kadar geniş oluşuna şaşkınım. Anlatmak istiyorum fakat çok zor. Dile dökmek zor. Yüzeyi sütliman olan bir denizin içindeki güçlü akıntı gibi. Anlatmadan anlaşılması gereken bir yer burası. Bir yandan günler geçerken ben bir yerde öylece duruyor hareket edemiyor gibiyim bir yandan doludizgin koşuyorum sanki ve bitkinlik hissediyorum bir miktar.

Kendimle baş edebilmenin yahut kendime tahammül edebilmenin üzerine düşündüğümde beni biraz tahammülsüzleştiriyor bu. Fakat yaralarımıza öyle durup ömür boyu bakamayız, tüm zamanı buna harcayamayız en azından, biliyorum.

Birhan demişti ya,

"Anne bak, ben kime yazılmış çok eski bir mektubum

Böyle derine derine saklanmış kalmış.

Dünya yerinde bir uykuya yatırılmış, hiç uyumamış.

Kışlarda zor hatırası, yazlarda tahammül yorgunu

Anne benim gönlümün kimyası ne bu böyle?"

O kendini bir mağara duvarına çizilmiş keçiye benzetmişti, hıdırellezde kendine yeni bir ad istemişti. Bense yeni bir ad seçmek bir yana adımın harflerini suda sektiriyorum tek tek, en fazla üç kez. Yuvarlak ünlüler daha iyi sekiyor ama yine de az. Akıntıya dikkat.

Bir de şu var, insan mektubu kendine de yazsa bir cevap almak üzere yazıyor, kendime yazdıklarımı yanyana dizsem İpek Yolu'nca bir yolum olur.

Şiir yazmak bir tesellidir belki, yazık ki tek bir tane dışında şiirim yok. Kendime, bir şiir dizesi gibi yaşayacağıma dair söz vermiştim birkaç yıl önce, yazamıyorsam dönüşürüm ben de diyerek fakat gitgide sanki daha sessiz ve kendi içine kapanan bir söz öbeği oluyorum dize dize değil de bir yumru gibi kalıyorum.

Tek işi huşu içinde salınmak olan bir huş ağacı olmak isterdim, bir döngünün başlangıcı gibi. Belki de gerçekten bir yumruyumdur fakat oradan bir filiz veririm, bir aşamada. Bir beyaz güvercin gelir yine, konar belki sonra.

Bilmiyorum ki anne.

Henüz yalnızca zihnimde olan, nereye gidersem gideyim muhakkak döneceğim, gitsem de döneceğimi bilmenin huzuru ve dönmeye isteğimin sabırsızlığı ile içimi dolduracak; yolun, nihayet hep maviye ulaşacağı bir gün gelecek ve o gün koşarak uçsuz bucaksız maviliğe sarılacağım.

Diyeceğim ki:

Ve sormak isterim kumru, insan içinde çevrilen bir çıkrığın sesini unutur mu?

Didem sevilmez mi?

Didem benim çiçekli perdelerin arkasına sakladığım ve kimselerle paylaşmak istemediğim bir kadın. Çok yalnız hissettiğim bir dönemde yanımda olanlardan biriydi. Yeri ayrıdır. Yalnız şair diyemem ona aynı zamanda felsefi bir yönü de var. Bir de kalabalık laflarının ardına gizlediği kederi. Sonra kendine ve bana şefkati. Çok seviyorum Didem'i, kendime saklamak isteme sebebim budur. Onu sarıp sarmalayıp bu dünyadan korumak isterdim yapabilirmişim gibi.

Gelelim çıkrığa.

Sürekli, bitmek bilmeden dönüp duran çıkrık. Bu dize üzerine çok düşündüğüm zamanlar oldu. Ondan kurtulmaya çalıştığım zamanlarım oldu. Unuttuğumu sandığım zamanlarım olsa da kendini anımsatıyor her defasında. Yıl lar dır. Bazen çok güçlü sesi bazen çok cılız ama orada olduğunu biliyorum. Kalp atışı gibi bir şey benim için, sesi değil ama ne zamandır duyduğumu unuttum. Benle birlikte doğmuş gibi. Sen de kendinden bilirsin, sorduğuna göre.

Unutmuyorum elbette, orada. Duyuyorum.