nûn

https://youtu.be/FpCseombfDE?si=3LWWRTjGmov9R-sJ

Bir ağacın gövdesine çok uzun zaman önce bir mektup yazmıştım. Bir akasya idi. Baharda yeşillenip bu zamanlar açardı çiçeklerini. Onu uzun uzun izleyip derdimi dökmüştüm. Çok üzgün olduğum bir zamandı. Sonra kestiler onu bir sabah, bir daha göremedim. Bir zamanlar olduğu yerden geçerken gölgesine kıvrılmak düştü bana.

Her şeyin anısının kalması tuhaf. İnsan unutamıyor hiç. Tıpkı şu ağacın gövdesi gibi katman katman iz kalıyor

her

bir

şeyden.

Bunu çok sevdiğim bir dostum gönderdi bu sabah. "Unutma beni çiçeği görünce seni kalbimin en derininde hatırlıyorum" diyerek. Cânım güzel Martı'm.

Bilen bilir, uzun yıllar adım unutma beni çiçeği idi.

Böyle anımsanmak çok hoş.

Orada öyle, öyle, öyle çokça düşündüm.

Bir kuşluk vaktinin ne kadar sürdüğünü, bir kekliğin boynundaki halkanın rengini, bir şeyleri var etmenin zorluğunu ve yok etmenin mümkün olmayışını, atları niçin vurduklarını ve geyiğin ok yese de koşmaya niçin devam ettiğini, çok eski şarkıların tınısını, tınının hissettirdiklerini, dile gelenin korkunçluğunu ve dile gelmeyenin yakıcılığını, beklemenin geçmeyişini geçmeyenin bitmeyişini, olanın oluşunu, geçenin geçişini, bir ihtimalin üzücülüğünü, bir ihtimalin neşesini, ağlayarak gülmenin mümkün oluşunu, gecenin koynuna bir ağaç kovuğuna sığınır gibi sığınışımı, saklanmak isteyişimi ve açığa çıkmak isteğimin dayanılmazlığını, eksikliğin nasıl yaralayıcılığını ve yara izinin yarayı sızlatışını, nasıl bunca dize biriktirildiğini ve biriktirilenlerin ortaya saçılışını, gömleğin leke oluşunu ve masanın her şeyi alışını, zamanın içinden geçip dipdiri kalan mitolojileri ve İkarus'un düşüşünü, edinişi ve yitirişi. Mutsuzluğun içindeki mut'u, yatay ve dikey mutsuzluğu, bozulan dengeyi ve dengelemek için düzeni bozmanın niçin gerektiğini, bir daha yazmayacağımı ve bir daha niçin yazmayacağımı, Karanfil'in merdivenlerini ve Yüksel'in yokuşlarını, birden ansızın içimize düşenin kederini ve konuşmanın imkânsızlığını, bir de her şeyi düzeltmeye kalkışmanın yok ettiğini.

Bir yol kenarında öylece kalıp acıdan karşıdan karşıya geçemediğim zamanlarım vardı o zamanlar baharın bir iyileştiriciliği vardı. Şimdi bir mendil kanıyor ve niye kanadığını bilmiyorum, soruyorum yanıt alamıyorum, aldığım yanıtlara bir soru bulamıyorum. Bir yerdeyim başka bir yerdeyim.

Bir şey arar gibiyim bazen aradığımı da unuttuğum oluyor kendimi bir nehre atsam diyorum nehir yok. Kendimi ortadan ikiye bölsem diyorum ortamı bulamıyorum.

Saklanıyorum saklandığım yerden başımı bile çıkarmıyorum yine gelip buluyor beni. Beni buluyor ve geniş salonlardan zifiri karanlık mahzenlere alınıyorum. Direnmek zor. Direnmek zor.

Yalnızca ağacımla konuşuyorum bana deli demesinler diye içimden kuruyorum cümlelerimi, deseler de çok mu önemserim sanki, yoo. Hem de hiç. Yine de belki ağacım bile yadırgar beni diye endişeleniyorum.

Günler gelip geçiyor yalnız izliyorum. Bir yerlere düşüyorum kendi içimde tek bildiğim dibi olmayan bir kuyu. Düşmeyi bile beceremiyorum.

İnsan içinde çevrilen bir çıkrığın sesini unutur mu?

Ben hiç unutmuyorum.

İçimde bir şey yanıyor. Kor gibi. Mengeneyle sıkıştırmışlar gibi. Anlatamıyorum yok. Çok önemli bir şeyi kaybetmiş olmanın acısı gibi. Bir şey yapamamanın yahut yaptığın bir şeyin bedelini ödemenin. Bombok bir şey.

Daha en başından beri kıymetli olduğunu bildiğin ama korktuğun onu kaybetmekten ve kaybettiğin. Unutmamak için çaba serf ettiğin ama öyle yitip giden bir şiir gibi.

Biliyo musun anne, bu dünya hiç bana göre değilmiş ama ben onun tam dişine göreymişim. Sanki tek lokmada yutuyor beni.

Hava çok soğuk burada. Soğuk yüzüme tokat gibi çarpsın da kendime geleyim diye dışarı çıktım. Kendimi kitapçıda buldum yine. Yolumuz yine Ursula ile kesişti. Davet ettik mecburen, ayak üstü sohbet etmek olmazdı.

Sevgili Birhan, biliyor musun bazı dizelerin çok acımasız. Çünkü beni kendimle yüzleştiriyor ve yaralıyor fakat yine de vazgeçemiyorum okumaktan. Bunları anlatmasaydın, bunları anlamasaydım, bunları hiç bilmeseydim her şey bambaşka olur muydu bilmem.

Parçalarım soğusun. Tamam. Çok bağırıyorlar ama. Her biri bir ağızdan.

Bir de taş parçaları var, birer birer atıp yaraladığın. Her biri kursağıma dizilen. Biri şu, bayağı büyük bir taştı, bir hayli sızlattı fakat bir yaka iğnesi gibi göğsümde taşıyorum :

Her zamanki gibi.

Uyandım. Bir buçuk saattir düşünüyorum bunu.

Ben sanırdım ki insan kendine duvarlar inşa etmeli güvende olmak için. Sınırı net olmalı. Fakat böyle olduğunda birisi bir hamle yapıp bir tuğlayı duvardan düşürdüğünde bozulan kendi duvarımız olduğu için tuğlayı yerine yerleştirmek de bize düşüyor ve bu uzun vadede inanılmaz bir yük getiriyor insana.

Bir defasında, hiç unutmam, bu duvarımı yıktılar benim. Bundan beş yıl önce. Yıktılar demek istemiyorum ama yıkıldı. Başına çöktüm ben ve nasıl halledeceğimi bilemeden öylece bakakaldım. Savunmasız kaldım bir anda. Öte yandan bahçemi seviyordum fakat duvarlar manzaramı da kapatıyordu. Böyle birden yıkılınca üzüntüm biraz hafifleyince "ne güzelmiş manzara" dedim, "unutmuşum" dedim, "böyle kalsın" dedim. Dedim de savunmasız bıraktı bu beni. Üstelik bahçenin diğer kıyılarında da duvarlar vardı "hepsi yıkılırsa altında kalırım" dedim, arkadan iterek desteklemeye çalıştım da buna yetişilmez ki, yetişemedim de. Bir yeri tuttum diğer taraf zarar gördü.

Artık duvarlarımın yıkılmaması için arkasında durup direnmek beni çok yordu ben de tamamen bahçeyi bırakıp "başka bir yerde başka bir bahçe yaparım kendime" dedim.

Yeniden başlamak beni korkutan bir şey değil çünkü. Beni korkutan şey bile bile orada kalmaya devam etmekti. Çok zaman geçti üzerinden. Çook fazla zaman. Düşünmeye, yas tutmaya ve inşâ etmeye yetecek kadar çok. Bir yandan da az.

Nihayetinde dostlar, kimseciklere haber vermeden bir sabah çok erken, sadece kuş sesleri ile o bahçeyi terk ettim.

Epey seferî geçen bir süreden sonra kendime bir yer buldum. Çok güzel bir bahçe yaptım. Ve biliyor musunuz, hiç duvar eklemedim bu defa. Dağların arasından derelerin aktığı, uçsuz bucaksız yemyeşil, bazısı ağaçlık bazısı ovalık koccaman bir yer. Gönlümce şarkılarımı söyleyip dans edebildiğim, sadece bana ait bir yer. Otağ bile kurdum kendime içinde.

Velhasılıkelam, öğrendim. Şaşkınlıkla ve yorgunlukla anladım. Duvarlara hiç ihtiyaç yokmuş ki en başından beri. Hiç o değilmiş mevzu. Başka şeylerle sağlanabilirmiş bu. Bazen sadece arkanı dönmek bile yetermiş bahçeni korumak için. Duvar yoksa, onu kimse yıkamaz. Böyledir.

:)

Sevdiğim şeyler.

Bir şeyi sevince ne yapacağını bilemeyenlerden olarak sürekli biriktirmem gerekiyormuş gibi hissediyorum. Ağaç kabukları evde çekmecelerde, ceplerimde, çantamda söz gelimi.

Yakında bir ağaca dönüşmeye doğru gidiyorum gibi. Zaten niçin dönüşmeyeyim ki? Hışırdamak güzel bence.

Hiç.

Bir yandan da şu var;

Gerçekten bilemiyorum ben de.

Bugünün şarkısı olsun bu.

O kadar güzel ki.