untitled

Uulit ulitin hanggang magkatotoo.

Naalala ko yung panaginip ko nung isang gabi na gumising sakin sa gitna ng dilim na nagdulot sa pagiyak ko ng matindi yung nakasakay tayo sa bus pero hindi tayo magkatabi, nasa likod mo ako, at hindi tayo magkakilala... Mahal, alam ko na kung bakit. Kung bakit ganon yung panaginip ko. Bottomline; hindi ako ang para sayo. Patuloy na umikot ang mundo natin; pero hindi para sa isa't isa. Tuloy tuloy lang ang ikot ng mundo at dire-diretso lang sa daan na parehas natin kailangang tahakin. Pero mahal, bakit ang sinasakyan ko, papunta parin sayo? Kasi hindi ko matanggap. Masyado akong naging tanga sa pagdaloy ng panahon at hinayaan kitang tahakin ang daan na dapat tayong dalawa ang maglalakbay. Mahal, pasensya na sa lahat ng pagkukulang ko. Masyado akong naging tanga sa mga galaw kong akala ko hindi ka masasaktan. Pasensya na mahal. Kung bibigyan ako ng pagkakataon sa susunod na mga panahon o kahit sa pangalawang buhay, aayusin ko ang pagibig natin na pinagsaluhan natin sa lamig man o init ng gabi at sa mga hampas ng hangin sa ating mga mukha pagsikat ng araw sa umaga. Hinding hindi kita na kita sasaktan, papaasahin o iiwanan. Para hindi dumating ang panahon na sasabihin kong "hindi ko kasi inalagaan ang taong bumubuo sa pagkatao ko kaya naging ganito ako." Mahal, magiintay ako. Ipinapangako kong kapag dumating na ang panahong handa ka ng hangkan ang mga labi ko at yakapin akong mahigpit na parang isa ako sa mga importanteng bagay na nawala sa buhay mo, handa na ako. Handa na ako sa panibagong buhay ko kasama ka, mahal. Kahit sobrang tagal ng byahe ko, kahit sobrang dami kong daanan papunta sayo, mahal, huwag ka magalala...parating na ako.