‘Rüzgar yine kokunu getirdi, anlayacağın yine canım burnumda.’

Yastığın cevirebileceğin bir yüzü kalmadı. Türküleri de kapat kızım artık. Kendi yasında boğulucaksın.

“duvarlar çok yüksek değildi ama senin örmeye çalıştığını gördüm. bu, duvarları aşılamayacak yüksekliğe çıkarmaya yetti. vazgeçtim.”

İfade edemediğim bir eksiklik hissi var içimde, sanki her şey başka türlü olabilirdi.

“Yaşamak için doğmuştum, yaşamadan ölüyorum.” (J. J. Rousseau, Yalnız Gezenin Hayalleri, s.94)

açılmamakta ısrar eden pencereleri duvardan saymak gerekir hatırlayalım

gel diye demiyorum ama;onların camlarına taş atsalar koştun,benim evimi başıma yıktılar neredeydin?

daha ne kadar sabrederim bilmiyorum ama içimde inanılmaz bir acı var kalbimin ağrıdığını hissediyorum.

dolapta yarım yemek varken, başladığım kitabı bitirmemişken, birini çok seviyorken öylece her şeyi ortada bırakıp kendimi öldürebilirim. eskiden bunlar güvence veriyordu. şimdi bir bardak suyu bile bitiremeden ölebilirim.

sevilen insan güzelleşirmiş. bak yusuf züleyhayı nasıl külden güle çevirdi.

“Senden giden her ne ise ondaki şerri görmeye çalış. Allah kuluna zulmetmez.”

bak, benim adım öyle süslü cümlelere pek yakışmıyor. benim adım yüreği kadar soğuk olan o mezar taşına yakışıyor.

Sana söyleyemediğim her kelime, geldi boğazıma saplandı.