İnsan çocukken neye layık görülmediyse, büyüdüğünde onu bilinçsizce sabote ediyor.

Eğer ki bir yolu sevmiyorsan o yoldan dönmen gerekir, ilerlemekse sadece dönüş yolunu uzatır. Bunu biliyorum, biliyorum ama yolu sevmiyor değilim zaten. Beni korkutan, yolun sonunu sevmemek. Bu korkuya güvenip başladığım yere geri dönsem bile biliyorum ki bu yola başka bir seçeneğim olmadığı için girdim zaten. Önümdeki tek yol buydu ve ben de istiyordum aslında. Yada belki de mecburiyetimi gölgelemek için sahte bir sevgi ve istek yarattım, bilmiyorum. Tek bildiğim, başka bir seçenek olana kadar bu yolu sevip benimsemem gerektiği. Ve ben de öyle yapacağım. Bu yol için değil, bir yol için.

“İlerlemek sadece dönüş yolunu uzatır” Umarım başkaları ilerlemeden ulaşmıştır bu yazıya çünkü benim dönüşüm çok zor oldu 🙂

Herkesi memnun edemem. Birileri mutlaka memnuniyetsiz bir şekilde köşede kalır ve ben her şeyi yapmama rağmen yine en kötüsü olurum.

kendi zihninden korkmanın nasıl bir şey olduğunu bilmiyorsun.

…sonra intihar etti. Gazetede intihar diye yazıldı. Ama bu düpedüz cinayetti. Herkes boğazındaki ip izine takılı kalmıştı. Nerden bilebilirlerdi ki küçücük bir cümlenin vücudunda bıraktığı izin kocaman bir bıçak yarasıyla eşit olduğunu. Kimse anlayamadı, ama bu düpedüz cinayetti…