“Orada duruyorlar ve gülüyorlar; beni anlamıyorlar, ben bu kulaklara uyan ağız değilim.”

ne yazık ki ben ışık olmaya, gecenin susuzluğunu çekmeye ve yalnız olmaya mecburum

yeterince beklersen eğer, geçmiş dönecektir sana geri

kendi ayak izlerini takip edip dönemezsin geçmişe

tenimi soydun kostümüm oldun, romanıma sızdın konsesisim oldun

gömülü parmak izlerin omuzlarımda, gözlerimde bir filmsin

göz çukurlarımda uyuyakalmış bir bebeksin, ben de ninninim

bu hayatta fazla düsünmicen,

yıkıntılara alışkın düşünceler hafif darbelere kulak verir mi)

her suret gerçekliğini aynasında görmekte

uykuyu tadayım dersen, kâbusa dalmak pahasına

tüm bu hissettiklerimi hissedecek fazladan bir kalbe ihtiyacım var