LightofLunka

Brandstapel

Starende blikken, stormloop die fluistert, haar handen gebonden, haar toekomst verduisterd.

De haviken sturen, als lomp is zij vlees, soms van goeder huize maar veelal als wees.

De geur van het ceder, van vlas en van hooi, teken van vrijheid, gebouwd als een kooi,

Dat wat haar nu steunt, hardhouten nest, de geesten beneveld, gezaaid als de pest.

Hun blikken verenigd, een reizende ster, zo lijkt ze verhemeld van heinde en ver,

Al leefde ze sober, had velen te vriend, ontdaan van het leven, het volk blijkt verblind.

De heren des huizes, adelijk bloed, draperen hun vlaggen voor algemeen goed.

Met list en omstreden, als rat in een val, de woorden geslepen, noch raken ze wal.

Zo vol van het leven, zo dof haar verdriet, maar niemand die ziet dat de leugen geschied.

De wind streelt haar haren, haar blik naar het veld, tot plots dat de stilte haar noodlot vermeld.

Het volk houd zijn adem, duister wordt lucht, als likkende tongen, het hout ingevlucht.

Op luttele seconden, door waanzin verbrand, haar schoonheid door machtslucht en wraak aangerand.

Als stof van haar lichaam, door vlammen verstrooid, verbrand om haar leven en eeuwig vergooid.