✨evim, eşim, işim ✨

senin bende oluşturduğun yıkıntıyla yüzleşecek gücü üç yıl sonra bulmam çok mânidar

sen okuma diye yazmıyorum, eğer okursan ben eski ben değilim ve gelirsen kapım açık değil. artık canımın yandığı yerden kaçmayı öğrendim. henüz kaçarken koşamıyorum ama düşe kalka yaşıyorum, bugün kendimi dizlerimden öpüyorum.

bazen çok üzülüyorum ve ne yapacağımı ne hissedeceğimi bilemeden öylece duruyorum sanki hareket edersem içimde bir şeyler devrilecek, kırılacak

yazmayı ve içimden geleni olduğu gibi kaygısızca kağıda akıtmayı çok özledim. günlüğüm okunacak diye her kelimeyi seçtiğim yaşlara dönmüş hissediyorum. o kadar ki kendimi ifade ettiğim kelimelerden bile sıkıldım.

bazen insanlardan o kadar kaçasım geliyor ki ama o kadar kaçasım geliyor ki sanki beş yaşındayım ve dışarıdaki dünyadan korkuyorum, kafamdaki insanlar susarsa eğer güvende hissedeceğim.

evimizin her yerine bişey asasım, kalabalıklaştırasım var ev "biz biz" olsun istiyorum.. sadece mobilya konan evler ruhsuz geliyo mlsf

normalde travmalarıma sebep olan kişileri affedip sallamamak gibi bir alışkanlığım var ama hayatımda olan güzel kişilere de travmalarım yüzünden içimden geldiği gibi davranamamak ve hep temkinli olmak içimde koca bir yumru haline geldi

diğer blogumda mutlu olduğum şeyleri paylaşınca millet üzülüyo ya da kuruluyo burda az kişiyiz öz kişiyiz burdan devam edicem mutlu olduğum için suçlu hissediyorum yoksa

korkmadan önce kim olduğumu hatırlamıyorum

üniversite özeti; saçma eğitim sistemi, sığ arkadaşlıklar, dost kazıkları, ego tatmini için öğrenci ezen hocalar, sabahları 7 de kalkma zorunluluğu ve 14 saat üst üste ders işleme rekoru.

projelerin hiçbiri yetişmiycek imdat