senin bende oluşturduğun yıkıntıyla yüzleşecek gücü üç yıl sonra bulmam çok mânidar

sen okuma diye yazmıyorum, eğer okursan ben eski ben değilim ve gelirsen kapım açık değil. artık canımın yandığı yerden kaçmayı öğrendim. henüz kaçarken koşamıyorum ama düşe kalka yaşıyorum, bugün kendimi dizlerimden öpüyorum.

bazen çok üzülüyorum ve ne yapacağımı ne hissedeceğimi bilemeden öylece duruyorum sanki hareket edersem içimde bir şeyler devrilecek, kırılacak

yazmayı ve içimden geleni olduğu gibi kaygısızca kağıda akıtmayı çok özledim. günlüğüm okunacak diye her kelimeyi seçtiğim yaşlara dönmüş hissediyorum. o kadar ki kendimi ifade ettiğim kelimelerden bile sıkıldım.

bazen insanlardan o kadar kaçasım geliyor ki ama o kadar kaçasım geliyor ki sanki beş yaşındayım ve dışarıdaki dünyadan korkuyorum, kafamdaki insanlar susarsa eğer güvende hissedeceğim.