Do not be afraid you are not alone. If you need me

No i wyjechał... nie wiem kiedy i czy w ogóle Go jeszcze zobaczę.  Mimo wszystko warto było go poznać, spędzić  pół roku w jego obecności, patrzeć w jego oczy i czekać kiedy wreszcie wróci z pracy i się do Ciebie uśmiechnie.

“On jest idealny. Ma piękne oczy, uroczy uśmiech. Na jego widok serce zaczyna bić Ci szybciej. Lubisz jego perfumy a nawet sposób w jaki się porusza. Kiedy patrzy w Twoją stronę lekko się rumienisz. Nie wymieniłam jego imienia a ono cały czas krąży w Twojej głowie, mam rację?“

“Zastanawiam się, czy Ty chociaż przez jedną, jedyną sekundę zatęskniłeś za moją obecnością, za moimi żartami czy dziwnymi pomysłami. Czy przez tą jedną sekundę poczułeś tęsknotę za mną i powiedziałeś szeptem: cholera, brakuje mi jej.”

Myślę, że nie tylko ja miałam zły dzień, miesiąc, rok, 5 lat? Już sama nie wiem ile czasu nic mi się nie układa. A może tylko przesadzam, tak wiem że są gorsze tragedie w życiu, ale myśl o tym że kolejne święta i sylwestra spędzę sama sprawiają że wpadam w depresję. I te pytania z cyklu “kiedy w końcu znajdziesz sobie chłopa”, “przecież nie jesteś taka brzydka, a nadal sama”, “gdzie idziesz na sylwestra? nigdzie? a no tak bo nie masz z kim”. Czy kobieta nie może być już sama? Nie to że chcę być sama, ale na siłę nie ma zamiaru nikogo szukać. Mam dopiero 24 lata a babcia mówi o mnie stara panna. Najbardziej dobija mnie fakt, że wszyscy dookoła zakładają rodziny, rodzą dzieci a ja nadal mieszkam z rodzicami. Nie wiem czy tylko ja mam tak, że kiedy poznam faceta i jestem nim zainteresowana on nie zwraca na mnie w ogóle uwagi, a jak już zwróci to traktuje jak kumpla. Co robię nie tak? Czy tylko ja mam takiego pecha?