an'ıl

antidepresanı kafama göre kullandığım için kalbimin dengesini bozmuşum.

Dün birinci sınıfı resmi olarak bitirdim.

Midemin üstü yandığı için ve kalbimde batma hissettiğim için duştan sonra hastaneye ekg çektirmeye gideceğim.

Yarın valiz hazırlayacağım, pazartesiye bilet almıştım eve gideceğim.

Bir şekilde hayat akıp gidiyor bir noktadan başka bir noktaya sürükleniyorum.

Her şey çok hızlı yitip gidiyor. Bu yüzden olan biteni alelacele yazıyorum aklıma ne gelirse.

Saçlarımı hep maviye boyamak istemiştim ama beklediğim kadar iyi hissettirmiyor.

Gecikmeli hevesler, mutluluklar.

Öylesine basit ve sıradan kalıyorum ki yanlarında. Benim hiçbir olayım yok.

Hiç ama hiç.

Bu yüzden yokmuşum gibi sanırım.

Çabaladığım müddetçe varsam aslında yokum demek değil midir ?

Amacım birilerinin hayatında çabasızca var olmak da değil sadece kendimi hatırlatmadan hatırlanmak istiyorum.

Kimsenin merak duyduğu biri değilim, peki merak her şey değil midir?

Öldüm mü kaldım mı napıyorum ki ben, hiç mi yok merak? hiç.

Tuhaf hissettiriyor.

Görünmek için burdayım diye bağırmam gerekiyormuş gibi bir his.

Buruk.