I am talking to you

Czy będzie Ci ciepło zimą?
Niech zima szybko minie —
Bo tak już jest na świecie:
Władza ma jedno imię,
A wolność…
Ciebie ominie.

Przekreśl. Zakreśl. Nie drżyj.
Latem będzie lżej.
A razem — raźniej.

A słowo ciałem się stało.
Niepotrzebnie.
Bo ciało chciało
Mieć prawa.
Między nami.

A słowem?
Słowem, co duszę ukoi,
Obcemu.
Serce wyrwane na dłoni.
Doniosę.

Through eyes wide open

So crystal clear

The landscape of scope

That brings us hope

One would think

A dream?

What I don’t want

What do I want?

What scares me

And who to be

Finally,

The one to one

Wait for the sign

Not yet not you maybe perhaps

This email will find you well

I am tired of trying waiting of lying

To be the second half open

Is it just me or what I see

We only have one

And we often live it

half

Way

We meet

Never ready

to say

That you won’t see

The one that flies

And therefore leaves

It comes and goes

Up to the sky

And back to the ground

Smiles and mourns

Sound and profound

Silent and loud

On repeat

I’m talking to

The one that

Knows where

The truth

Lies

Where I rest

And who I lean on

You are like

The sand

I love this and that and him and her, and yet nobody seems to stay. I let them go and throw them away, I keep and push and pull and play.

I sleep and don’t, hold and miss, kiss and sometimes…loneliness embraces me at night.

What a wonderful sign, the stars, the moon, I want to travel and see it all, be free and careless. I don’t care at all.

You wanted to

Buy you just couldn’t

Something

somewhere inside

Just held you from

And within

and more than that

You were not

Present

In the now

Only floating in between

Us on that day

And us

Your sorrow

And mine

Just not at

The

Through sorrows

Mourned a while ago

To here and from

To-go

Take-away

The annoying

Innocence of those

Who remain

In the sights you reject

In the feelings

That selfishly

Set

In the reality

You project

Your own happiness

Built on their expense

Shallowly

Hedonism has many names

You name whatever

You can

we speak

The language

we don’t understand

We eat the foods

that we cannot digest

We laugh the laughs

We move the hips

And hear the foreign sounds

Here in the south

we cry the tears

That the north

will not

Of the daylight

Striking the dawn

Stretching to the rhythm of

One-two-too-many

Life

My Dear

Sings a song for you

Please don’t let it

Dissolve

In the whisper

Of

I’m not enough

Because you know

You

Are

To the beats of our hearts

When you don’t hold on to

Anger

Sadness

And recklessly

Admit

W pewnych momentach życia sama nie wiedziałam czy to ja się mylę, czy pozostali próbują mnie przekonać do pewnych schematów, które według nich maja sens, albo sami sobie wmawiają, ze im więcej wysiłku włożą w przekazywanie ich kolejnym pokoleniom, tym bardziej realna będzie ich wyimaginowana rzeczywistość. Łatwo jest się zgubić w tym wszystkim. Z jednej strony mówią Ci, ze masz być szczęśliwa, z drugiej wszędzie widzisz zakompleksionych ludzi, którzy za grosz szczęścia w swoim życiu nie maja. Za grosz nie kupią tez szacunku, najczęściej tego do samych siebie. Zaczynasz się zastanawiać, gruba chuda, brzydka ładna, zamężna singielka, która ma łatwiej, która lepiej sobie radzi, kredyt czy za gotówkę. Pewne rachunki nigdy nie zostaną spłacone a długi same sobie nalicza odsetki.