…

Mallkimi im ka me t'zan

Buk ke per t'hanger e s'ke per tu ngi

Nuk do lagesh kurr

Edhe pse do bjere shi

Ngrohtsi kurr s'do ndjesh

Dhe pse dielli n'shtatin tan a shtri

Ke per t'dasht gjum me fjet

e aj krevat do te bahet mur

jastiku do t'bahet gur

Fjalt e babes s'ke per ti nigju ma

E me vete do thush ca gabimi kam ba

Do ikesh t'lutesh n xhami a n kish

T'lutesh per mshire

Po zoti kot s'ta bani jeten e vshtire

Se dhimja e jem qe vetem e ke lane

E paska ma t'forte se lutjet zan

E ti tan jeten tane si e mjer ke per t'vujt

Ke per t'dasht me dek

Të dhashë gjithçka kisha,

më shumë se duhej, më shumë se mundesha.

Të bëra strehë në zemrën time,

e ti më le jashtë, në shi.

E di sa net pa gjumë kam numëruar?

Sa herë u luta që hapat e tu të ktheheshin?

Por ti ike… si të mos kishe qenë kurrë,

si të mos më kishe njohur asnjë ditë.

Sakrificat u bënë pluhur,

ëndrrat u shuan pa u jetuar.

Unë luftova, heshta, prita…

derisa s’mbeti më asgjë nga unë.

Shikoje këtë fytyrë tani,

një hije e dikujt që dikur ndriçonte.

E lodhur nga pritja,

e zbrazët nga dhimbja.

Dhe ti? Ti ecën përpara,

si të mos kishe lënë asgjë pas.

Ndërsa unë mbeta rob i një dashurie

që më vrau, por nuk më la të vdes.

Dhe netët më flasin me zë të ulët,

më sjellin pëshpërimat e tua të vjetra,

premtimet që dikur i besoja,

e që tani tingëllojnë si gënjeshtra të bukura.

Më ke lënë pas, por unë ende të mbaj,

si një plagë që s’di të shërohet,

si një hije që më ndjek pas çdo hap,

një mallkim që s’më lë të harroj.

Dikur e kisha botën në sytë e tu,

sot s’kam as veten time.

Unë humba gjithçka për ty,

Do të kërkosh në mijëra zemra...

Por asnjëra nuk do të të pergjigjet si e imja.

Asnjëra nuk do të të dojë me atë sinqeritet të verbër që të dhashë unë, me atë durim që s'e meritove kurrë dhe me atë besim që ti e more si të ishte gjëja më e vogël n botë.

Do të takosh fytyra të reja, do të gjesh buzëqeshje të bukura, do të dëgjosh fjalë të ëmbla që dikush tjetër do t'i thotë më me lehtësi se unë.Por kurrë, kurrë nuk do ta gjesh atë ndjesi që kishe kur unë të shikoja me gjithë shpirtin tim.Sepse askush nuk do të dijë të të dojë pa kushte, pa llogari, pa frikë... ashtu siç bëra unë.

Sepse unë nuk të desha vetëm në ditët e bukura.

Unë isha aty edhe kur ti nuk kishe asgjë për të dhënë, kur fjala jote ishte e ftohtë, kur sjellja jote lëndonte.

Të desha edhe atëherë kur nuk e meritoje, edhe atëherë kur mё bëje të dyshoja tek vetja.Dhe pikërisht për këtë... është e pamundur që dikush tjetër të të japë atë që të dhashë unë.Dashuria ime ishte një lloj tjetër force, një lloj tjetër durimi, një lloj tjetër zemre.

Ti do të kërkosh, do të krahasosh, do të kujtosh.

Dhe pafundësisht do të përplasësh veten me një të vërtetë që ndoshta sot nuk e pranon dot...që unë isha ai që s'duhej humbur. Ai që pa tek ti gjërat që ti vetë nuk i kishe parë ende.

Dhe në fund, kur të mbetesh vetëm me mendimet e tua, do ta kuptosh...që sado zemra të prekësh, asnjëra nuk do të rrahë për ty si e imja.

Veç m’sohu me dasht

Ashtu pa form

Pa numru vitet

Pa ba llogaritjet

Mos pyt askand se s’pytet

Ashtu pa fe

Le t’ketë secili zotin e vet

E kur fatin ta lidhin t’nesërmen n pe

Te keni të dy dashnin t’shenjët

Mso me dasht

Pa nji kulm’ mbi krye

Pa pas ku me hy pa mujt me dal jasht

Pa tok’ ku me mbështet, pa qiellin me yje

Pa të djeshmën

Pash të nesërmen,