#shkrime

se gjërat din të vështirësohen edhe pse duken të lehta.

Kur dielli të ngroh në lindje e perëndim,

i ëmbël është fundi, s’të kujtohet sa vështirë ishte në fillim.

Nëse je gjallë edhe sot dhe e ndjen veten,

gjatë rrugëtimeve të gjata miqtë mund edhe të treten.

E gjatë ditëve, nëse e ndjen bezdinë,

pa hezitim vrapo e kërko arratinë.

Mund ta duash shkrirjen nëse je i lumtur,

por më thuaj çfarë kërkon kur veten e ndjen të humbur?

Ke humbur vërtet nëse sheh veç me sy,

se zemra dhe mendja çfarë roli kanë për ty?

Do të kërkosh në mijëra zemra...

Por asnjëra nuk do të të pergjigjet si e imja.

Asnjëra nuk do të të dojë me atë sinqeritet të verbër që të dhashë unë, me atë durim që s'e meritove kurrë dhe me atë besim që ti e more si të ishte gjëja më e vogël n botë.

Do të takosh fytyra të reja, do të gjesh buzëqeshje të bukura, do të dëgjosh fjalë të ëmbla që dikush tjetër do t'i thotë më me lehtësi se unë.Por kurrë, kurrë nuk do ta gjesh atë ndjesi që kishe kur unë të shikoja me gjithë shpirtin tim.Sepse askush nuk do të dijë të të dojë pa kushte, pa llogari, pa frikë... ashtu siç bëra unë.

Sepse unë nuk të desha vetëm në ditët e bukura.

Unë isha aty edhe kur ti nuk kishe asgjë për të dhënë, kur fjala jote ishte e ftohtë, kur sjellja jote lëndonte.

Të desha edhe atëherë kur nuk e meritoje, edhe atëherë kur mё bëje të dyshoja tek vetja.Dhe pikërisht për këtë... është e pamundur që dikush tjetër të të japë atë që të dhashë unë.Dashuria ime ishte një lloj tjetër force, një lloj tjetër durimi, një lloj tjetër zemre.

Ti do të kërkosh, do të krahasosh, do të kujtosh.

Dhe pafundësisht do të përplasësh veten me një të vërtetë që ndoshta sot nuk e pranon dot...që unë isha ai që s'duhej humbur. Ai që pa tek ti gjërat që ti vetë nuk i kishe parë ende.

Dhe në fund, kur të mbetesh vetëm me mendimet e tua, do ta kuptosh...që sado zemra të prekësh, asnjëra nuk do të rrahë për ty si e imja.

Dytë jemi zgjuar, po heshtjen mbajmë,

Nën të njëjtin qiell, veç ndryshe qajmë.

Nuk thërrasim, s’pëshpërisim, s’flasim dot,

Bota rrotullohet, ne mbetemi të ftohtë.

Ditën e nisim pa prekje, pa fjalë,

Sy më sy, por shpirtra të ndarë.

Dytë jemi zgjuar, po zemrat po flenë,

Nuk gjejnë më urë që i bashkon, që i kthen.

Nuk thërrasim, se zëri u tret,

Dashuria që patëm, dalëngadalë u tret.

Dytë jemi zgjuar…

…por pa ëndrra… pa shpresë…

Një dashuri që hesht, derisa të vdesë.

Not a perfect one, but a deeply felt one🪷