The Three arrows

Verzet begint niet met grote woorden

maar met kleine daden

zoals storm met zacht geritsel in de tuin

of de kat die de kolder in zijn kop krijgt

zoals brede rivieren

met een kleine bron

verscholen in het woud

zoals een vuurzee

met dezelfde lucifer

die een sigaret aansteekt

zoals liefde met een blik

een aanraking iets dat je opvalt in een stem

jezelf een vraag stellen

daarmee begint verzet

en dan die vraag aan een ander stellen

"Omdat jij leven kunt

Met mij zoals ik ben

Omdat jij altijd anders bent

Dan ik denk dat ik jou ken

Omdat jij jouw heilig vuur

Niet verstikken laat in rook

Omdat jij weet wat liefde is

Daarom weet ik het ook"

Vertraag.

Vertraag.

Vertraag je stap.

Stap trager dan je hartslag vraagt.

Verlangzaam.

Verlangzaam.

Verlangzaam je verlangen.

En verdwijn met mate.

Neem niet de tijd.

En laat de tijd je nemen-

Laat

Zo wou ik dat ik schrijven kon.

En dat elk ding dat ik noemde er dan ook was.

Zoals een leraar die Janssens (aanwezig, meneer!),

Peeters (aanwezig!), Van der Plas (present!)

afroept in zijn klas.

 Maar ik schrijf over wat niet meer is.

Over jou (Stilte.) Jij daar. Jij. (Geen antwoord.)

Of ik schrijf over wat nog moet komen.

Over een maatschappij

met een gedicht als grondwet en

een minister van dromen.

Ik schrijf over wat komen moet en wat ooit was.

Ik ben een leraar voor een lege klas.

In vlekken valt nacht

uit elkaar en aarzelend

wordt ochtend zichtbaar

<p><code> </code></p>

de horizon trekt aan

een lijntje voorzichtig

het hotel uit het zand

<p><code> </code></p>

De Zeven Uitzichten

genaamd en de kamers

behangen met blauw

<p><code> </code></p>

je mag komen logeren

wanneer je van uitkijken

en dagdromen houdt.

<p><code> </code></p>

Schaduwen in het park, mijn voeten konden op jouw hoofd staan

en als ik in bad lag wist ik het zeker: de koppige druppels in mijn navelkuiltje waren van jou – ik leefde in je verlengde

zit nu naast je, houd mijn adem in en tel, vals spel, ik kan je niet bijhouden

je bent beter stil dan ik, hebt geen deken of dromen nodig, geen koffie je licht is elders

wanneer je voelt, dan leef je is wat jij altijd zei

This is a street in a city in a country called America, and earth. That's a blue and green planet, always spinning, so I don't know why we don't fall off. Then, there's outer space. And nobody knows where's heaven.