Beyza

çocukluğumdan beri başkaları gibi olmadım. dünyayı diğerlerinin gördüğü gibi görmedim. tutkularımı ve kederimi onların hissettiği gibi hissetmedim. yüreğim uyanmadı başkalarının sevinç duyduğu seslere. ve sevdiğim her şeyi yalnızca sevdim.

Bazen neye dönüştüğümü anlamak benim için bile zor oluyor

hiç hissedilmedi ne kadar kırgın olduğum. cenaze taşımak gibi ölü bir ruh taşıyorum içimde. köşeye geçmiş, yüzü duvara dönük bir çocuk gibi ağlayasım geliyor. bilmiyorsun.

hissettiğim şeyleri haykırabilen biri olmayı çok isterdim ama yapabildiğim tek şey gözlerim dolu dolu bakmak.

o kadar şeyi sineye çekmişim, o kadar şeyi affetmişim ki şimdi kendi yüzüme bakamıyorum utancımdan.

Bir şey var, adını koyamadığım. Kırılmaktan öte, parçalanmak gibi. Toplamaya çalıştıkça dağılıyorum. Bir şey var, halledemiyorum.

gerçekten ne anlatırsam anlatayım, asıl mesele anlatamadığım o şey

olmayacak bir şey için o kadar çabaladım ki olabilecek şeyler için gücüm kalmadı