Amatör Okur

Benim bu sinek. Sensin. Ve Gökhan hocam. Hepimiz süte düşüp ne olduğunu anlayamayan sinekleriz aslında.

Bayılırım kişisel gelişim okumaya,  seminerler izlemeye, eğitimler almaya. Çok sonraları okuduğum bir kitap sayesinde bir "kişisel gelişim budalası" olacak kadar abarttıgimi ve bunu bir nevi harekete geçmeyi ertelemek için mazeret olarak kullandığımı fark edene kadar uzunca bir süre çılgınlar gibi okudum, izledim, eğitimlere katıldım. Neden kendimi bu kadar "geliştirdiğim" halde hayatım gelişmiyor diye düşünüp kafayı sıyırmak üzere iken aslında süte düştüğümün farkında bile değildim.

Kişisel gelişime dair katıldığım son eğitim İzgoren Akademinin eğitmen uzmanlaşma programı. Kayıt yaptırırken telefondaki ses soruyor, "işiniz çok yoğundur, bizim eğitimimiz de yoğun geçecek, devam sağlayabilecek misiniz?  Zor olmayacak mı sizin için? " Öyle adamışım ki kendimi eğitime, büyümeye, gelişmeye, simdi anlamsız buldugum bir özgüven ile "Problem yok, izin günlerimi ona göre ayarlarım." diyorum. Problem olmadan izin günlerimi eğitim programına göre ayarlıyorum. İlk bir ay. Programın devam ettiği ikinci ay ne mi oluyor? Süte düşüyorum.

İkinci ay işimin yoğunluğundan dolayı başını ve sonunu kaçırdığım derslerden biri Gökhan hocamızın dersi. Sınıfa adımımı atar atmaz kitabını hediye ediyor. İçimden havalara uçup dışımdan hanım hanımcık teşekkür etmeye çalışıp derse adapte olmaya çalışıyorum. Ders harika geçiyor, Gökhan hocamızın enerjisi büyülüyor hepimizi. Daha sonra egitime devam edemiyorum, kitap da baş ucumdaki okunmayi bekleyen kitaplar yığını içinde bekliyor sırasını.

Bir süre sonra kitabı elime alıp başladım okumaya. Klasik kişisel gelişim kitaplarındaki ben fakirdim zengin oldum, depresyondaydim şimdi mutluyum tarzında bir başlangıç beklerken karşımda gençliğinde yediği dayağı ballandıra ballandıra anlatan bir yazar. "Ne anlatıyor yahu bu adam?" deyip kitabı bir kenara bıraktım. Fakat Gökhan hocamın bu kitap senin ödevin sözü kulaklarımda çınlıyor, hiç elimin gitmediği bu kitabı okumam gerektiğini biliyordum. Daha sonra bir gün kendi kendime inat edip kitabı elime almam ile farkediyorum ki kitap hakkında aceleci bir hüküm verirken yine süte düşmüştüm.

Gökhan Hocam üç bölüme ayırdığı kitabında benim de sonuca ulasmak icin acele ederken hayatta sorumlu olduğum şeyleri öyle güzel örneklerle açıklamış ki anlattığı hiçbir şey havada kalmıyor ve insanın hem aklına hem de kalbine işleniyor. Hatta biz aceleci sineklerin hayata dair görmezden geldiği acı gerçekleri öyle güzel yüzümüze vuruyor ki şöyle temiz bir dayak yemiş gibi kendimize gelmemizi sağlıyor. (Dürüst olmak gerekirse ben bu dayağın etkisi ile biraz ağladım fakat iyi de oldu.)

Ben geçen gün ona arkamı döndüm. Döndüm gittim öyle. Hiç bakmadım dönüp. Hiç merak etmedim. Bir yorum yapmadım, mesaj atmadım. Umursamadım, bu kez sadece kendim için. Hayatımda enerji vampirlerine yer yoksa eğer, onun gibi beni sömüren, hayat ışığımı gölgeleyen, beni mutsuz görmekten zevk alan bir insana da ihtiyaç yoktu. Ben bunları xxx adında bir çocuktan öğrenmiştim aslında. Ben xxx’a nasıl başkasıyla görüşerek saygı duymadığımı gösterdiysem o da bana buna katlanmayarak kendisine duyduğu saygıyı gösterdi. Ve ben öğrendim. İnsan kendisine nasıl saygı duyar, öğrendim yirmi dört yaşında. Bir insan seni mutsuz ediyorsa, seni ona bağlayan fiziksel bir zincir de olmadığına göre düşünce zincirleri de germeye gerek yokmuş. Yanında olması mutsuzluk, motivasyon düşüklüğü, kendini yetersiz hissettirme gibi şeylere yol açan biriyle geçirilecek her dakika kişinin kendi kendisine ettiği bir zulüm, büyük bir saygısızlık, kendi vicdanı karşısında örtülemeyecek bir ayıpmış meğer. Neden bunca zaman yaptım bunu kendime, neden beni özlediğine inandım, neden büyümüş olabileceğini düşündüm? Oysa karakter zaman içinde gelişen, fakat değişmeyen bir şeydi. Keşke bunu daha önceki deneyimlerime rağmen unutmasaydım. Kimsenin kalbine iyilik tohumları ekecek kudrette değilim. Şimdi ancak kalbinde iyilik tohumları büyütmüş insanlarla tanışmaktır ihtiyacım olan.

son zamanlarda bir tuhaflık dikkatimi çekiyor. kiminle tanışmaya yeltensem daha adından başka bir bilgisi olmayan insanlara kolaylıkla “kitap yazıyorum şu sıralar, roman yazıyorum ya!” gibi cümleler kurabiliyorlar. yanlış mı anladım diye bir kaç soru yöneltiyorum; ama cesaretlerinden hiçbir eksilme olmadan üzerinde çalıştıkları romandan,kitaptan bahsedebiliyorlar. 

kendimi düşünüyorum. ilkokul sıralarındayken en sevdiğim şeylerden biri kompozisyon ödevleriydi. bir iki cümlelik atasözlerini, deyimleri önce sözlük anlamlarına bakarak (internetten bihaber çocuk aklımla araştırırak) giriş-gelişme-sonuç bölümlerini itinayla işleyerek yazdığım, sınıfta bana her zaman en yüksek notları aldıran o kompozisyonları düşünüyorum. on bir yaşında ilk defa bir deftere günlük tutmak amacıyla sistemli bir şekilde içimden geçenleri yazmaya başladım. ilkokulda başladım diyorum; sonra ortaokul, lise, üniversite geldi. defterler birikti tabii. her geri dönüp bakışımda gördüğüm şey kendimi zaman içinde nasıl geliştirdiğim; fakat her kendimi gelişmiş zannettiğimde aslında ne kadar vasat olduğumdu. her daim eksik bir şeyler vardı. bakış açıları dardı, çevreden bihaber yorumlar vardı, bilgi birikimi yoktu ve saire. 

sonra bir gün hayatını edebiyata adamış insanlar tanıdım. okulumdaki, o bir parçası olmayı deli gibi istediğim edebiyat bölümündeki hocaları gördüm. shakespear’i ilmek ilmek çözen insanların neden yazıları basılmamıştı, neden ünlenmemişlerdi türkiyede ve dünyada? ünlenenler neler yapmıştı? bildiğim kadarıyla o hayranı olduğum, yazar diye nitelendirdiğim insanlar bulundukları çevreye, ülkeye, çağa ve aynı zamanda dünyadaki yeniliklere hakim olan, kendilerini geliştirmek adına kitap okumaktan kat be kat fazlasını yapmış insanlar. edebiyat biliyorlar, siyaset biliyorlar, tarih biliyorlar, din, mitoloji, kültür, dil biliyorlar! insanın ciğerini biliyorlar! bana kalırsa da her şeyden önce kendilerini bilmişler.

ben anlamıyorum. sadece felsefe mezunu, türkçeyi doğru düzgün konuşamıyor, yazmaya zerre kadar özen göstermiyor. stil değil bildiğin cahil gibi yazıyor. ya da  başka bir bölüm okusun, fark etmez. sorsan en yakın arkadaşları kitaplar, her gün kitap okuyor. belki küçük de olsa bir birikimi var, anlatacak bir şeyleri muhakkak ki var. anlatıyor dinliyorum. bakıyorum hep aynı şeyler. sanki aynı dertten başka kimse çekmemiş gibi anlatıyor. etkilenmiş kendisinden belli, ayakları yerden kesilmiş! ama neden anlatıyor bu kadar kendinden emin olmasının sebebi nedir, çözemiyorum. kendi içinde bu kadar boğulup büyük resmi görememek, belki de görmeyi istememek neyden kaynaklanıyor olabilir, anlamıyorum. belki kendini kanıtlama isteği. ama önce insan kendisini kendisine kanıtlamalı değil mi?

Yazar olayım derken girdiğim hallere bakın diye bu başlık.

Hani edebiyat dersinde hem şok geçirip hem de gülerek dinlediğimiz şu zehir içip intihar eden kahramanını daha iyi anlatmak için kendi de zehir içen yazar var ya… Hah, bildin işte, o! Onun kadar cesur olabilir miyim bilinmez; ama şansımı denemezsem gözüm açık giderim.

Boşuna değil ya on bir yaşında başladığım yazma serüvenime, on iki yaşında ben İngiliz edebiyatı okuyacağım diye karar alıp bu günlere gelmem! Hacettepe Üniversitesi, İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümünü okumak! Ders notlarımı hiç merak etmeyin bence. Hayat işte, sıkıntısı bitmiyor ki! Bildiğim bir şey varsa o da pes etmeyeceğimdir.

Sizden ricam ben yazayım, siz okuyun; olur mu? Bakalım neler olacak!

Bir de… Lütfen bana bol şans dileyin.

Sevgiler.