HİÇ.

Boş bi’ duvara manzaralar çizercesine…

Kaldığım yermiş meğer onca adım sonra vardığım yer…

Kafamda susması için yalvardığım sesler var,

Yeniden başlama isteğimle amansız hevessizliğimin arasında bi’ yerde bekliyorum. Birini seçmek için değil ikisini de seçmeyip unutulayım diye..

Uzun zamandır gitmek istiyorum. Gözden kaybolacak kadar uzağa.. Benden uzağa,

Bilseydim bu kadar yakar uzatır mıydım elimi..

Sen bende çok başka bir mevzusun..

Güçlüymüş gibi yapıp her gece boş tavana bakıyorum. En büyük güçsüzlüğüm buymuş meğer.

Aslında bir taşın altında debelenip duruyorum. Ama siz dans ediyorum sanıyorsunuz. Diğerlerini bilmem ama bu garip bir acı. Anlaşılamamanın tatlı hüznü...

Bir gün bugünden özür dileyeceğimi biliyorum. Karşıma geçip niye yaşamadın diyeceğim. Bu pişmanlık mı bilmiyorum. Sadece farkındayım ve bu biraz can yakıcı..

Gitmenin işe yaramadığını öğrendiğimden beri hareketsizim. Ait olduğumu sanıyorlar. Sadece yorgunum. Bunu söyleyemeyecek kadar bile..

Başka bir hayatta daha güçlü olabilirdim. Gücümü güçsüzlüğümle savaşırken yitirdim ben..

Her günün sonunda kendimi tebrik ediyorum. Yine kimseye göstermemeyi başardım içimdeki paramparça çocuğu..

Hiçbir yere ait olmadığım için her yere aitmişim gibi davranıyorum. Biraz yoruldum ama halledeceğim.

Kaybetmeye alışmış bir savaşçının tüm yenilgileri bir zafer sanması gibi...