คนในอุดมคติของ มาร์ค ต้วน น่ะหรอ
รูปร่างดี – สูง 180 cm. ขึ้นไป – ผมสีบลอนด์สว่าง กับท่าทางดูเกเร (แต่ยอมผมคนเดียวล่ะมั๊ง) ล่ะมั๊ง
แต่ที่บอกว่า คนในอุดมคติน่ะ ไม่ใช่คนที่อยากได้หรอกนะ แต่เป็นคนที่อยากเป็นต่างหาก ก็ที่พูดไป มาร์คสุดหล่อคนนี้ทำไม่ได้ซักอย่าง ลาตายตั้งแต่ ส่วนสูง 180 cm ขึ้นไปแล้ว แต่ไม่เป็นไร เขามีตัวแทน
“ เห้ย มาร์ค มาสิงอยู่กับยูคยอมอีกล่ะ คนอื่นแม่งไม่กล้าเข้าใกล้นายเพราะมันแล้วเนี่ย ฮ่าๆๆๆ” หวัง แจ็คสัน ไอ่เพื่อนตัวเตี้ยนอกอุดมคติของเขาทักขึ้นอย่างปกติ ก็ทุกทีต้องมากินกับไอ่หมีบ้านี่ตลอด ไอ่พวกนี้ก็แซวตลอด ก็บอกแล้วว่ายูคยอมคือคนในอุดมคติ คือตัวแทนของเขา
“ แจ็คสันหุบปากแล้วไปไกลๆตีนไป ” มาร์คหันหน้าไปอีกทางพลางโบกมือไล่ แต่มีหรือที่คนอย่างแจ็คสันจะยอมถอยทัพง่ายๆ
“ สนิทกัทกันจังว่ะ ขนาดอยู่คนละห้องยังมาเจอกันได้อีก ฉันอยู่ห้องเดียวกับนายยังไม่ได้กินข้าวพร้อมกันทุกวันเลยมาร์คคึ ” แจ็คสันชอบนักแหละ เวลาเห็นไอ่คนตัวเล็กมันนั่งเขินข้างๆกายใหญ่ของยูคยอม
“ ฉันว่านายคงไม่อยากกินแล้วมั๊ง ข้าวเขิวอะไรน่ะ ไอ่หมีนี่ก็เงียบจัง เถียงสู้มันสิว่ะ ฮึ่ยยย!” ไม่พูดเปล่า มาร์คยังพาลหันไปดุยูคยอมที่นั่งใบหน้าเปื้อนยิ้มอยู่ข้างๆ
“ สนิทกันจังเลยน๊า ทั้งที่พวกพี่ ต่างกันสุดขั้วแท้ๆ” แบมแบมเด็กน้อยของหวัง แจ็คสัน โผล่พรวดเข้ามากลางวงหลังจากวิ่งไปซื้อน้ำมา
“ ต่างยังไง พี่กับไอ่หมีก็ใช้ชีวิตเหมือนๆกันนี่แหละ งั่มมม ” พูดจบก็ยัดข้าวคำโตเข้าปากจนเลอะเทอะไปหมด เดือดร้อนกายหนาฝั่งตรงข้ามต้องยื่นนิ้วโป้งมาปาดคราบที่ริมฝีปากบางให้
“ก็พี่ยูคน่ะ ท่าทางดูเกเรจะตายไปใช่มั๊ย? แต่จริงๆแล้ว ทั้งเรียบร้อย เรียนก็เก่ง หุ่นก็ดี ใจดี แถมยังหล่อขนาดนี้แท้ๆ ส่วน พี่มาร์คน่ะ ลุคดูเรียบร้อย ขรึมๆ แต่จริงๆแล้วเกเรจะตาย ทั้งแข็งแรง ทั้งหยาบคาย ไม่เห็นจะเข้ากันซักนิด โอ๊ยย ” มะเหงกก้อนใหญ่ถูกวางลงบนหัวแบมแบมอย่างไม่ค่อยเบานัก ก็มาร์คน่ะ ไม่ชอบให้ใครมาเทียบเขากับไอ่เจ้าหมีนี่หรอก ก็ไอ่ที่คนตัวเล็กพูดนั่นมันด่าเขาหมดเลยนี่นา นึกแล้วก็อยากจะส่งมะเหงกให้อีกซักลูก ถ้าแจ็คสันไม่ดึงไปโอ๋ก่อนน่ะนะ
ที่ห้องเรียน ปี 3 ห้อง b (ห้องมาร์คนะคะ ยูคอยู่ห้องa)
“ ยูคยอม อาจารย์สอนเคมีเรียกนายแหน่ะ” ชานยอลเด็กหนุ่มตัวโย่งเพื่อนร่วมห้องของยูคยอม เดินมาเรียกยูคยอมที่หน้าห้องเรียนของมาร์ค ยูคยอมหันไปพยักหน้ารับ แล้วหันกลับมาที่มาร์คต่อ
“ อ่า .. นายไปทำอะไรไว้น่ะ อาจารย์คังถึงเรียกนายไปหาตอนนี้เนี่ย ” แจ็คสันพูดขึ้น
“ ไม่รู้สิ มาร์ค เดี๋ยวมานะ” ยูคยอมลุกขึ้นยืนเอามือข้างนึงเท้าโต๊ะตัวที่มาร์คนั่งอยู่ แล้วเอามือลูบท้ายทอยตัวเอง เอ่ยปากบอกมาร์คเหมือนขออนุญาต
“ อือ ก็ไปดิ เสร็จแล้วไลน์มาด้วย ” มาร์คที่มองตอนยูคยอมลูบท้ายทอยรีบหลุบตาลงอย่างไว ก็เข้าใจว่าหบลทำไม แต่ ใจมันเต้นแรงเฉยเลย
“ ครับ ” ไอ่หมีบ้า จะพูดเพราะทำแป๊ะไรว่ะ ฮื่อออออ
“ หมอนั่นดูดีไปทุกอย่างเลยว่ามั๊ย” แจ็คสันที่เห็นมาร์คทำท่าทางแปลกๆพูดขึ้น
“ นั่นมันอุดมคติของฉันนี่ ยังไงก็ต้องดูดีอยู่แล้ว ยูคยอมลุคนี้น่ะเท่ห์จะตาย”
“ นายมันเพี้ยนไปแล้วมาร์ค ฮ่าฮ่า” แจ็คสันได้แต่มองแล้วก็หัวเราะออกมา เจ้าตัวคงไม่รู้หรอกว่าท่าทางของตัวเองตอนนี้มันเป็นยังไง
“ ตรงไหน ” มาร์คหันหน้าไปทางแจ็คสัน พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงๆ
“ เอาแต่บงการยูคยอมให้ทำตามใจชอบเนี่ยนะ นายสนุกหรอ?”
“ เอ้า มันก็ดูเท่ห์ออกไม่ใช่หรอ ลุคแบดบอยแบบนั้นอะ” มาร์คยังคงพูดจาไม่เป็นเดือดเป็นร้อนต่อไป
“ นายนี่ ท่าทางจะชอบยูคยอมมันมากเลยนะเนี่ย แล้วยูคยอมเองก็ใจดีกับนายเป็นพิเศษตลอดเลย หรือว่าจริงๆแล้ว .. พวกนาย ..”
“ พะ พูดอะไรบ้าๆของแกว่ะ ไอ้สั้น! ไปไกลๆเลยนะ พูดจาไม่รู้เรื่อง! ” พูดจบคนตัวเล็กก็เดินปึงปังออกจากห้องไป ส่วน หวัง แจ็คสันก็เอาแต่นั่งหัวเราะในการกระทำของมาร์ค เขินหน้าแดงขนาดนั้น ยังจะมาเหวี่ยงใส่เขาอีก ตลกจริงๆเลยนะมาร์คคึ
20 นาทีผ่านไป .. ที่ห้องเรียน ปี 3 ห้อง b
หลังจากที่คุยธุระเสร็จยูคยอมเดินกลับมาที่ห้องของมาร์ค แต่กลับไม่เจอเจ้าตัว เจอแค่แจ็คสันเพื่อนของมาร์คที่อยู่ๆเขาก็สนิทด้วยซะงั้น
“ มาร์คล่ะแจ็คสัน?” ยูคยอมเอ่ยถามเมื่อเดินมาอยู่ตรงหน้าโต๊ะของมาร์ค
“ ไม่รู้ดิ เดินปึงปังตามหลังนายออกไปแปปเดียวเอง” แจ็คสันตอบออกไปอย่างไม่ยี่หระ
“ อ่าว มีไรกันอะ แล้วทำไมมาร์คยังไม่กลับ?”
“ ก็ไม่มีไร แค่พูดเรื่องที่ว่า พวกนายสองคนดูแปลก แปล.. ปัง!”
“ .... ” แจ็คสันถึงกับผงะ ก็ยูคยอมโหมดนี้เขาไม่ค่อยชินกับมันนี่หว่า จะมาโหดอะไรใส่เขาว่ะ
“ เออๆ โทษที ไม่พูดล่ะ มันคงไปที่เดิมแหละ ตามไปดิ” แจ็คสัน ยกมือขึ้นทั้งสองข้างเป็นสัญญาณว่าขอยอมแพ้ แล้วบอกให้ยูคยอมไปหามาร์ค
“ ไอ่สั้น ไอ่บ้าเอ้ย พูดจาบ้าๆแบบนั้น ดะ..ได้ไง ” ตั้งแต่ก้าวเท้าออกจาห้อง มาร์คก็เอาแต่พ่นคำด่าแจ็คสันไม่มีหยุด รู้ตัวอีกทีก็อยุ่หน้าห้องเคมีซะแล้ว
“ เดินจนมาถึงนี่อีกแล้วหรอว่ะเนี่ย ช่างเถอะ ไม่มีอารมณ์จะเรียนแล้ว โดดเลยแล้วกัน” ไม่ว่าเปล่ามือบางของคนตัวเล็กล้วงกระเป๋าตังที่มีกุญแจดอกเล็กออกมา เอามาไขอะไรน่ะหรอ ก็ประตูบานนี้ไง กุญแจดอกนี้ยูคยอมปั๊มให้กับมือ บอกว่าถ้าเบื่อๆกาที่ห้องนี้ เพราะไม่มีใครอยู่ ไม่ใช่สิ เรียกว่าไม่มีใครสนใจที่จะอยู่นอกจาก ยูคยอมดีกว่า
จะหนีก็หนีให้สุด เขารุ้ว่าต้องมีคนตามมาซักคน แต่ในตอนนี้คงมีแค่แจ็คสัน ก็ยูคยอมน่ะเวลาโดนอาจารย์คังเรียกไปทีไร คุยนานจนเขารากงอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนตัวเขาต้องขอมานอนรอที่นี่ทุกที แต่เรื่องที่แจ็คสันพูดเมื่อกี้มันบ้าชัดๆ เขากับยูคยอมเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้อะ ยังไงยูคยอมก็เหมาะกับผู้หญิงที่ดูห้าวๆ ที่เหมาะกับลุคเกเรของอีกฝ่ายมากกว่า แค่คิดว่าเป็นคนอื่นก็ไม่ใช่แล้ว พอคิดถึงตรงในก็เกิดความรู้สึกแปลบในใจ แม้จะแค่แว้บเดียวก็เหอะ เขาอาจจะเป็นพวกหวงเพื่อนก็ได้ มาร์คคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนหลับไปในที่สุด
เสียงพยายามเปิดประตูบานเลื่อนของห้องเคมีดังขึ้นพร้อมกายหน้าเหมือนหมีปรากฏที่หน้าประตู หลังจากฟังคำบอกเล่าของแจ็คสันว่า มาร์คมาที่เดิม ยูคยอมก็เดินเรื่อยมาตามทางจนหยุดหน้าห้องเคมีที่คนตัวเล็กนอนอยุ่
“ รุ่นพี่คะ ขะ .. ขอคุยด้วยได้ไหม คะ คือ .. ” หญิงสาวร่างบางหน้าตาน่ารักพูดขึ้นด้วยท่าทีเขินอายที่ยูคยอมจำไม่ได้ว่าเคยไปรู้จักตอนไหน เดินเข้ามาขัดจังหวะการเรียกหามาร์คของเขา
“เอ่ออ คือ ฉันชื่อยูจินค่ะ คะ.. คือว่า รบกวนไปที่ใต้ต้นซากุระหลังตึกด้วยกันหน่อยได้ไหมคะ? ฉะ.. ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุย .. ” เด็กสาวร่างบางตรงหน้าพูดรัวๆด้วยความเขินอาย
“ ได้ครับ ” ยูคยอมยิ้มบางแล้วเดินนำเด็กสาวคนนั้นไป เป็นจังหวะที่มาร์คตื่นพอดี เขาได้ยินเสียงคนคุยกัน เสียงผู้ชายเขารู้ทันทีว่าคือยูคยอม แต่ผู้หญิงน่ะ ใคร .. ไม่ปล่อยเวลาให้คิดนานมาร์ครีบพุ่งตัวมาที่ประตูแล้วปลดล๊อคก่อนจะค่อยๆยื่นหน้าออกไปดู แล้วก็พบแผ่นหลังของยูคยอมที่เดินนำหน้าผู้หญิงตัวเล็กคนนั้น ไปจนสุดทาง
“ ใครว่ะ ไอหมีมีเด็กไม่บอกพี่หรอ เดี๋ยวโดน หึ” ว่าแล้วก็รีบสะกดรอยตามไปอย่างเร็ว จนถึงหลังตึก และเห็นว่าทั้งคู่ยืนอยู่ใต้ซากุระ จากมุมนี้มาร์คเห็นแค่หน้าผู้หญิงส่วนยูคยอมยืนหันหลังมาทางเขา เขาจำได้ว่า เด็กผู้หญิงคนนี้อยู่ห้องเดียวกับแบมแบม เขาเห็นบ่อยๆตอนแจ็คสันมันไปตามเกี๊ยวแบมแบมที่ห้องทุกครั้งที่ยูคยอมไม่อยู่ แล้วเขาไม่มีอะไรทำ
“ อ๊ะ ” มาร์คที่ยืนคิดเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนนี้อยู่รู้สึกตัวอีกทีตอนที่มือหนาวางบนไหล่ ถูกจับได้ซะแล้ว ..
“ มาทำอะไรตรงนี้มาร์ค ” ยูคยอมเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบๆ แต่ในใจอยากยิ้มมากว่า ก็เขารู้น่ะสิว่ามาร์คตามเข้ามาน่ะ แต่จะด้วยเหตุผลอะไรก็ช่าง ยังไงมาร์คก็สนใจเขาแหละน่า
“ แล้ว เอ่ออ แล้วนายมาทำไร ” มาร์คเองก็ไม่รู้จะตอบว่าไงเลยเลือกที่จะตามกลับไป
“ อ๋อ เด็กคนนั้นเขาเรียกมาคุยด้วยน่ะ ” ยูคยอมใช้นิ้วโป้งชี้ไปทางข้างหลังแบบไม่หันกลับไปมอง
“ ฮอตเหมือนกันนะเนี่ยไอ่หมี ฮ่าฮ่า ” มาร์คแล้งว่า แต่อยู่ๆในใจก็แปลบขึ้นมา แต่เมื่อมองไปที่เด็กคนนั้นก็รู้ว่าคงโดนยูคยอมปฏิเสธแน่ๆ น่าสงสารจังแฮะ
“ ... “ ยูคยอมกลับมองมาร์คอย่างเงียบๆ เขาเห็นความฝืดในเสียงหัวเราะของมาร์ค คงสงสารคนนั้นสินะ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่มาร์คเอาแต่เห็นใจคนอื่นแล้วชบว่าเขาทุกครั้งที่เขาปฏิเสธใครต่อใครเข้ามา ก็เขาไม่ชอบหนิ ถ้าไม่ใช่มาร์ค
ทั้งมาร์คและยูคยอมเดินกลับจากหลังตึกจนมาถึงห้องเคมี ไหนๆก็เข้าเรียนช้าแล้วก็โดดมันทั้งคู่นี่แหละ ยูคยอมเป็นคนเปิดประตูเข้าไปก่อน เขาไปนั่งที่โต๊ะประจำ แล้วก็มหน้าอ่านหนังหนังสือเงียบๆ ส่วนมาร์คที่ไม่รู้จะทำอะไรก็เดินไปนอนบนเตียงข้างๆโต๊ะที่ยูคยอมนั่ง ( คือห้องพร้อมมากค่ะ .. กะอยู่กินกันที่นี่เลย ฮ่าฮ่าฮ่า)
“ อะ เอ่ออ ยูคยอม.. นี่นายไม่คิดจะคบใครหน่อยหรอ” เมื่อเอนกายลงนอนมาร์คก็พูดสิ่งที่ทำลายความเงียบออกมา
“ ไม่ล่ะ” ยูคยอมตอบเสียงเรียบแต่หนักแน่น แถมยังไม่ละสายตาจากหนังสือตรงหน้าเลย
“ทำไมล่ะ ที่จริงฉันว่าเด็กคนนั้นก็ดูไม่เลวนะ ถึงลุคจะใสๆ แต่ก็ห้าวน่าดู เหมาะกับนายดีออก” มาร์คเอาแต่พูดเหมือนเชียร์ยูคยอม เขาต้องกำจัดความรู้สึกแปลกๆออกไปให้ได้ก่อน
“ แล้วทำไมฉันต้องทำตามคำสั่งมาร์คทุกอย่างด้วยว่ะ! ” ยูคยอมหันหน้ามาทางมาร์คแล้วพูดเสียงดัง
“ ฉะ ฉัน เปล่า ... ขอโทษนะ” มาร์คเด้งตัวขึ้นนั่งมองไปทางยูคยอม เขารู้ว่ายูคยอมเริ่มโกรธแล้ว ถึงแม้ใบหน้าจะนิ่ง แต่แววตาไม่นิ่งด้วย มาร์คเห็นความตัดพ้อในสายตานั้น แต่ทำไมล่ะ ..
“ ... ” ยูคยอมเงียบ แต่ยังคงจ้องมองมาร์คอยู่อย่างนั้น
“ ฉันหวังดีนะ แค่อยากช่วยนายตัดสินใจก็แค่นั้นเอง ” มาร์คเงยหน้าพูดกับยูคยอม
“ ไม่ต้องหรอก ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว เลิกจับคู่เถอะ” ยูคยอมพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเองให้นิ่งที่สุด เขาไม่อยากเสียงดังใส่มาร์คอีกเป็นรอบที่ 2
“ โธ่ ที่แท้นายก็มีคนที่ชอบอยู่แล้วหรอกหรอ ใครน่ะ ฉันรู้จักหรือเปล่า ชื่ออะไรหรอ?” มาร์คเอนตัวนอนทันทีที่ได้คำตอบ ก่อนจะนอนลงแล้วเริ่มถามไปเรื่อยๆ แต่ก็แอบหน้าขาไปหน่อยเพราะมีเรื่องแบบนี้แล้วเขาไม่รู้ได้ไงกัน ถ้ารู้เขาคงไม่ทำแบบนี้หรอก ถึงว่าพอพูดเรื่องนี้ถึงโดนใส่ยับตลอด ที่จริงก็ความผิดเขานี่แหละ ที่ก้าวห่ายเกินไป
ยูคยอมผละจากโต๊ะแล้วคร่อมลงบนร่างบางของมาร์ค มือหนารวบข้อมือบางไว้เหนือหัว
“ ฉันเคยบอกนายไปแล้วมาร์ค ..” เสียงเย็นเยีบของร่างนาด้านบนทำให้มาร์คขนลุกเกรียว
“ นายจะทำอะไรน่ะ ปล่อยนะเว้ย!” มาร์คเริ่มดิ้น แต่ก็สู้แรงยูคยอมไม่ไหว ไม่รู้ไปเอามาจากไหนนักหนา
“ไม่ปล่อย! ถ้าฉันปล่อย มาร์อคก็จะหนีไปใช่ไหม ” ยูคยอมก้มหน้าลงแล้วพูดขึ้น
“ ปล่อยฉันนะยูคยอม! นายจะทำอะไร!” มาร์คยังพยายามดิ้นออกจากการจับกุมของยูคยอม
“ ฉันพยายามทำตามที่นายบอกเสมอมาร์ค นายไม่คิดหรอว่าทำไมฉันถึงยอมนายแบบนี้ ..” ยูคยอมพูดต่อโดยไม่ฟังเสียงคนข้างล่างเลยซักนิด
“ ปะ ปล่อยนะ ยูคยอม ฉันเจ็บ!” มาร์คร้องขึ้นอีกครั้งที่อีกฝ่ายเพิ่มแรงกดที่ข้อมือ
“ แล้วคิดว่าฉันไม่เจ็บหรือไงกัน! ” ยูคยอมขึ้นเสียงเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมเงียบ
“ อึก .. ฮึก.. “ มาร์คเริ่มร้องไห้เพราะเขาไม่รู้จะทำอย่างไรให้อีกฝ่ายปล่อย
“ ที่ผ่านมา ฉันจะรู้สึกยังไงก็ช่างสินะ แค่ทำตามที่นายบอกก็พอใช่ไหม แค่นี้หรอที่นายต้องการน่ะ!” แววตาแข็งกร้าวของยูคยอมจ้องไปที่มาร์ค
“ ยู .. ฮึก ยูคยอม ปล่อย .. ฮึก” มาร์คไม่อยากอยู่ในสภาพนี้ ยูคยอมน่ากลัวเกินไป
“ คนที่ฉันชอบก็คือ มาร์ค ” ยูคยอมก้มหน้าไปกระซิบที่ข้างหูมาร์ค และนั่นทำให้มาร์คหยุดดิ้น
“ บะ .. บ้าหน่า นายอย่ามาพูดเล่นแบบนี้นะ ฉะ ฉันไม่เล่น! ฮึก อุ๊บ! ” ยูคยอมก้มลงไปกลืนกินเสียงของมาร์ค ขบริมฝีปากบางแล้วสอดลิ้นหนาเข้าไป คนข้างล่างได้แต่ดิ้นและส่งเสียงประท้วงออกมาไม่เป็นภาษา มือหนาของยูคยอมลูบไล้ไปตามเอวบางของมาร์ค แล้วค่อยๆปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดจนครบ
“ ฮึก .. อึก” เสียงประท้วงของมาร์คยังคงดังต่อไป แต่ยูคยอมไม่สนใจแล้ว มาร์คทำให้เขาตบะแตก ยิ่งสัมผัส ยิ่งอยากครอบครอง ยูคยอมปล่อยมืออีกข้างที่พันธนาการข้อมือบางของมาร์คไว้ แล้วประคองท้ายทอยเพื่อให้รับรสจูบได้ชัดเจนขึ้น
“ พลั่กก! พอได้แล้ว! ” แต่คงลืมไปว่ามาร์คยังมีสติ เขาไม่ได้เคลิ้มไปกับสัมผัส นอกจากความหวาดกลัวจากการกระทำที่รุนแรงของคนตรงหน้า เมื่อเป็นอิสระเขาก็จัดการซัดหน้ายูคยอมไปเต็มแรงที่เหลือ
“ อึก ” ยูคยอมเอามือลูบหน้าตัวเอง เหมือนได้สติ
“ ฉันชอบมาร์ค ชอบมานานแล้ว ถ้าเป็นมาร์ค จะพูดอะไรฉันก็ทำตามทั้งหมดนั่นแหละ เพราะงั้น .. ชอบฉันบ้างเถอะ .. นะ ” ยูคยอมเอาแต่ก้มหน้า เขาไม่กล้าสู้หน้ามาร์คแล้ว ลงไปขนาดนี้ยังจะกล้าพูดให้เขามาชอบตัวเองอีก นายแม่งประสาทว่ะยูคยอม ..
“ ทำไม .. ตั้งแต่ตอนไหน ..” มาร์คที่เห็นท่าทีปวดร้าวของยูคยอมจึงใจเย็นลง และยอมรับฟัง
“ เมื่อก่อน .. ฉันไม่เคยชอบร่างกายนี้เลย ใครๆก็เรียกฉันว่ายักษ์ ฉันโตผิดปกติ ใครๆก็ไม่กล้าเข้าใกล้ มีแต่นาย .. มาร์ค นายที่เข้าหาฉันไม่เหมือนคนพวกนั้น ฉะนั้นฉันถึงไม่สนใจอะไรเวลามาร์คให้ฉันทำไงล่ะ เพราะมาร์คน่ะ สำคัญที่สุดสำหรับฉัน ” ยูคยอมเงยหน้ามองมาร์คที่คุกเข่ายืดตัวขึ้นมา
“ ฉันรู้มาร์ค นายไม่ได้คิดแบบเดียวกับฉัน เพราะงั้น.. ฉันจะทำตามที่นายบอก ทุกอย่าง .. ” ยูคยอมรั้งเอวมาร์คมากอด แต่พอมาร์คเอามือแตะหัว ยูคยอมกลับผลักมาร์คออก
“ ช่วยลืมเรื่องวันนี้ด้วยนะ หลังจากนี้จะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้อีกแล้ว นายออกไปเถอะ ” ยูคยอมลุกขึ้นยืนหันหลังให้มาร์ค เขากำลังไล่มาร์ค เป็นครั้งแรกในชีวิต
มือบางของมาร์คคว้าชายเสื้อหลุดลุ่ยของยูคยอมไว้ เรียกให้กายหนาหันมาอีกครั้ง
“ ฉัน .. คือว่า ฉันยังไม่เคยคิดแบบนั้นกับนายเลยก็จริง .. แต่ เอ่อ แต่ว่าเวลาที่ฉันอยู่กับนายมันก็ .. เอ่อ ก็สนุกดี” มาร์คเอาแต่ก้มหน้าห้มตาพูด ยูคยอมมองตามด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก็ปล่อยให้มาร์คพูดต่อไป
“ นายน่ะคืออุดมคติของฉัน ฉันอยากเป็นแบบนาย แต่ฉัน.. อยากอยู่กับนายมากกว่า อุ๊ .. ” มาร์คยกมือปิดหน้าตัวเอง เขาพูดอะไรออกไป ตกลงเขารู้สึกยังไงกันแน่ แต่ในเมื่อยูคยอมเคลียร์ตัวเองไปแล้ว ก็คงเหลือแค่เขาแล้วล่ะ
“ ฉันรอได้ .. มาร์ค ฉันรอได้ ” ยูคยอมยิ้มกว้างให้กับท่าทีเขินอายของมาร์ค แค่นี้เขาก็มีความสุขแล้ว แค่มาร์คเริ่มคิดถึงความสัมพันธ์ เขาก็ดีใจแทบตายแล้ว
“ บางที ฉันอาจจะชอบนะ อุ๊บบ.. ” มือหนาเอื้อมมาปิดปากบางของมาร์ค
“ บอกแล้วไงว่ารอได้ อย่าเพิ่งพูดตอนนี้เลย ” ยูคยอมเอามืออีกข้างขยี้หัวมาร์ค
“ อื้อ ต้องรอนะ ถ้าถึงวันนั้น ฉันจะบอกนายคนแรกเลยย เพราะงั้น วันนี้พาไปกินตงปังหน่อยซี่ ฮี่ฮี่ ” มาร์คยิ้มกว้างจนตาปิด แล้วชวนยูคยอมไปเดทลับๆด้วยตงปังกัน
เรื่องที่ผมบอกว่า คนในอุดมคติน่ะ ไม่ใช่คนที่อยากได้หรอกนะ แต่เป็นคนที่อยากเป็นต่างหาก ที่เคยพูดไป ผมขอคืนแล้วกันนะ ก็ตอนนี้คนในอุดมคติของผมน่ะ ผมชักจะอยากได้ซะแล้วสิ
เอาความป่วยของภาษามาแปะอีกแล้ว ใครอ่านแล้วเข้าใจก็ขอบคุณค่ะ แต่ใครอ่านแล้วงงก็ติได้นะฮับบ จะพยายามทำให้ดีๆ เพราะเรารักคู่นี้มากกกก
ขอบคุณอีกครั้งที่หลงเข้ามา ฮี่ฮี่ >[++++]<
(ฟิคแปลงมาจากการ์ตูนเรื่องนึงที่ชอบ)
gracieabrams
snowghoul
titsay
dailybridgerton
prguitarman
tangentwithtanner
