asterisk,me

(untitled no.2)

asteriskme

fandom : GOT7

pairing : yugyeom / mark

01

ใครๆก็รู้ว่ามาร์คเป็นคนความรู้สึกช้า  ช้าขนาดไหน , ก็แค่คนเกือบทั้งโรงเรียนรู้ว่าคิมยูคยอมชอบมาร์คอยู่มาตั้งนาน แสดงออกทุกอย่างอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้ง พยายามจะบอกให้รู้ทุกทาง แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่รู้ตัวซักที 

ก็อย่างที่บอกไปไงว่า มาร์คนป็นคนความรู้สึกช้า

. . . . .

fandom : GOT7 pairing : yugyeom / mark

7.30PM

คิมยูคยอมเดินช้ากว่าปกติ ก้าวขาช้าๆเหมือนต้องการถ่วงเวลาเพื่ออะไรซักอย่างตั้งแต่มองมาจากกระจกหน้าคอนโดว่าหน้าลิฟต์ยังไม่มีใครมายืนอยู่ ทำเป็นยืนอ้อยอิ่งเช็คกล่องรับจดหมายของห้องตัวเองอยู่นานสองนาน พลิกจดหมายใบแจ้งค่าโทรศัพท์ไปมา สายตาเหลือบไปมองนาฬิกาเป็นระยะๆ

เสียงกระดิ่งเบาๆหน้าประตูคอนโดดังขึ้น พร้อมเสียงฝีเท้าที่เดินผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว เลยรีบร้อนรวบจดหมายในมือแล้วเดินตามอีกคนไปด้วยท่าทางที่พยายามจะทำให้ดูไม่จงใจเกินไปนัก

เขาไม่ได้ตั้งใจจะรอ แค่รู้ว่าอีกฝ่ายมักจะกลับมาถึงคอนโดพอดิบพอดีเวลาประมาณทุ่มครึ่งซึ่งนั่นก็เป็นเวลาเดียวกับที่เขามักจะเลิกเรียนจากมหาวิทยาลัยมาถึงคอนโดพอดีเหมือนกัน แค่เจอกันบ่อยๆในตอนแรกทุกเย็น เลยคุ้นเคยกับการกดลิฟต์ชั้นแปดก่อนชั้นเก้าที่เขาอยู่เสมอไปแล้ว

เขาไม่ได้ตั้งใจอยากจะเจอ แค่ต้องแอบเผื่อใจไว้ว่าวันที่มาถึงอีกฝ่ายอาจจะมาถึงเร็วขึ้นห้องไปนานแล้ว หรืออาจจะมีงานอื่น มีงานเลี้ยง มีงานนัดเพื่อน ทำให้ตัองกลับดึกกว่าทุ่มครึ่งเหมือนทุกที  ยูคยอมให้สัญญากับตัวเองว่าจะไม่'แกล้ง'ทำเป็นช้าหน้าลิฟต์เกินห้านาทีต่อวันทั้งที่มันไม่มีความจำเป็นอะไรเลยที่ต้องรอ

เขาทั้งสองคนไม่ได้รู้จักกันมากไปกว่าผู้ชายหน้าตาดีจัดจนไม่ว่าใครเห็นก็ต้องให้ความสนใจเป็นเรื่องธรรมดาที่อยู่ชั้นแปดและเขามนุษย์ชั้นเก้าที่เป็นผู้ชายหน้าตาค่อนไปทางธรรมดาโชคดีที่ตัวสูงกว่าประชากรมาตรฐานชาวเกาหลีทั่วไปนิดหน่อยเท่านั้น

ชั้นแปดด้วยครับ สำเนียวภาษาเกาหลีแปร่งๆพูดประโยคเดิมทุกเย็นทำให้ยูคยอมเดาได้ลางๆว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีสัญชาติเกาหลีแต่กำเนิด

ขอบคุณครับ ทุกครั้งที่เขากดลิฟต์ให้อีกฝ่ายก็เอ่ยคำขอบคุณทุกครั้ง แล้วก็ยืนพิงผนังลิฟต์ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ในมือไปโดยที่ไม่สนใจการมีอยู่ของอีกชีวิตในลิฟต์แม้ซักนิด ซึ่งยูคยอมก็ชอบให้เป็นอย่างนั้นเพราะอีกฝ่ายจะได้ไม่รู้ว่าตัวเองแอบใช้เวลาสั้นๆจากชั้นหนึ่งถึงชั้นแปดในทุกๆเย็นเพื่อนแอบมองเสี้ยวหน้าจากกระจกลิฟต์

M-a-r-k T-u-a-n พยายามเพ่งมองชื่อในบัตรประจำตัวพนักงานที่อีกคนดันลืมหนีบไว้กับกระเป่๋าเสื้อเชิ้ตอยู่นานสองนานก็ได้มาซึ่งคำตอบ ชายหนุ่มปริศนาที่อาศัยอยู่ชั้นแปดชื่อ มาร์ค ต้วน นี่เอง มันออกจะดูน่าขำที่ยูคยอมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้เลยซักนิด แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาซักเท่าไหร่ จริงๆนะ

ยูคยอมมีความสุขที่ได้แอบมอง ไม่ได้อยากจะอยากรู้จักไปมากกว่าเท่าที่เป็นอยู่ ยูคยอมก็ยังมีความสุขกับการเป็นแค่คนกดลิฟต์ชั้นแปดให้และแอบยืนมองอย่างจงใจในระยะห่างไม่เกินหนึ่งเมตรในลิฟต์นี่แหละ

*

7.30PM

มาร์คต้วนรู้ดีว่ากางเกงแสลคเข้ารูปและรองเท้าหนังหัวแหลมไม่ได้ออกแบบมาเพื่อการวิ่งกลับคอนโด

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังวิ่งขึ้นบันไดรถไฟใต้ดินวิ่งต่อมาถึงบริเวณป้อมยามหน้าคอนโดเพราะในวันปกติเวลานี้เขาควรจะเดินชิวๆอยู่บริเวณหน้าลิฟต์แล้ว

ค่อยๆลดฝีเท้าลงเมื่อมองเห็นใครบางคนยืนอยู่ตรงบริเวณตู้รับจดหมายหน้าลิฟต์ ขายาวลดความเร็วทันทีเพื่อทำให้ดูไม่ผิดสังเกตุจนเกินไปนัก เดินผ่านอีกคนเหมือนไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ และ แอบยิ้มที่มุมปากเมื่อได้ยินเสียฝีเท้าหนักๆเดินตามมา

ใครบ้างจะไม่รู้ว่าเด็กนักศึกษาที่แอบถามชื่อจากพี่คนดูแลคอนโดว่าชื่อ คิมยูคยอม อะไรซักอย่างนี่สนใจเขา

เขาไม่ได้ตั้งใจรีบ เพียงแต่คิดว่าถ้ามัวแต่เดินอ้อยอิ่งอยู่ต้องมีเด็กบ้าแกล้งยืนเก้อๆรออยู่หน้าแผงตู้รับจดหมายอยู่นานสองนานแน่ๆ ก็แค่ไม่อยากให้อีกคนกลายเป็นคนมีมพฤติกรรมน่าสงสัยจนพี่พนักงานดูแลคอนโดเพ่งเล็งเกินไปนัก

เขาไม่ได้ตั้งใจอยากจะเจอ แต่ต้องเผื่อใจวันไหนที่เลิกงานช้ากว่าปกติ หรือเลิกเร็วจนเดินวนเล่นในมินิมาร์ทข้างคอนโดสองรอบแล้วก็ยังไม่ทุ่มครึ่งซักที  เขาไม่ได้ทุ่มเทความตั้งใจอะไรมากไปกว่ากลับมาถึงหน้าลิฟต์ให้ตรงเวลาทุกวัน ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติที่จะกลับบ้านตรงเวลานี่นา

เลขแปดที่ถูกกดก่อนที่เขาจะเอ่ยปากบอกด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพูดสองประโยคเดิมทุกวัน ก้มหน้าให้ความสนใจกับมือถือที่ไม่ได้ทำอะไรนอกจากเปลี่ยนแอพพลิชั่นไปมาแบบไม่มีจุดหมายเพราะเด็กบ้านั่นเอาแต่จ้องมาแบบไม่วางตาแถมดูไม่ได้จงใจจะไม่มห้เขารู้อีกอย่างนั้นตั้งแต่วันแรกที่เจอ จะให้สบตากลับไปก็ไม่กล้าหรอกนะเลยได้แต่ก้มหน้ามองมือถือที่ไม่ได้มีอะไรไปนี่แหละ

การรู้ตัวว่าเป็นที่สนใจอยู่แต่อีกคนกลับไม่ทำอะไรเป็นอะไรที่น่าอึดอัด แต่ในเมื่อคนที่เริ่มทุกอย่างไม่ใช่เขา เด็กนั่นจงใจมารอก่อน มาให้ความสนใจเขาก่อน จะให้เขาเป็นคนออกปากก่อนน่ะหรอ .. ลืมไปได้เลย เจ้าเด็กทึ่ม

ลิฟต์ถึงชั้นแปด ประตูลิฟต์เปิดออก มาร์คก้าวออกจากลิฟต์เหมือนทุกๆวัน ทุกอย่างก็กลับไปเหมือนเมื่อวาน เจอกันหน้าลิฟต์ในเย็นวันพรุ่งนี้ ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีในลิฟต์ร่วมกัน แค่นั้น

. . . .

7.33PM

ยูคยอมโกหก ที่บอกว่าแค่ได้แอบมองก็พอ ยูคยอมโกหกตัวเองมาตลอด เขาอยากรู้จัก มาร์คต้วนคนนี้จะแย่แล้ว

"..."

"..คุณ"

"เจอกันเย็นพรุ่งนี้นะครับ" ยูคยอมค้นพบว่ามันเป็นประโยคที่พูดยากกว่าการพรีเซนต์โปรเจคจบหน้าโถงประชุมต่อหน้าอาจารย์เป็นสิบเพื่อนเป็นร้อยซะอีก

ทั้งที่พยายามคิดมาหลายวันแล้วว่าถ้าถึงเวลาต้องพูดจะพูดอะไรดี ต้องพูดด้วยน้ำเสียงแบบไหน ความเร็วเท่าไหร่ เก็บความตื่นเต้นยังไงให้มิด แต่พอถึงเวลาจริงมันก็เป็นประโยคเห่ยๆที่ไม่มีอะไรพิเศษซักนิดเดียว

ยูคยอมอยากกัดลิ้นตัวเองตอนนี้ ที่พูดอะไรแบบนั้นออกไป

7.33PM

แทบกลั้นยิ้มไม่อยู่ มาร์คไม่รู้ว่าเขาเก็บอาการดีใจที่อาจจะเผลอแสดงออกทางสีหน้าไปได้ดีแค่ไหน ท่าทางขัดเขิน กัดปากตัวเองเหมือนจะขัดใจที่พูดอะไรตลกๆออกมา ยิ่งทำให้เขาอยากยิ้มออกมากว้างๆ

มาร์คเพิ่งรู่ตัวว่าเขาควรจะพูดอะไรซักอย่างออกไปบ้างเช่นกัน แต่เพราะเขาคุ้นเคยพูดแต่เจ้าสองประโยคโง่ๆนั่น สุดท้ายประโยคเท่ๆที่คิดไว้จะพูดก็ลืมไปหมด ยิ่งเห็นหน้าจ๋อยๆของอีกคนยิ่งทำให้ต้องร้อนรนก่อนที่ลิฟต์จะปิดไป

"เจอกันตอนอื่นด้วยก็ได้นะ"

,end

「風を吹く｡ /  w i n d b l o w s .」 asteriskme*

#00

let it in let it go let the wind blow

ลมพัด / ลมพัด

มีคนเคยบอกว่าเวลาคนเรามีความรักมักเหมือนพายุที่พัดกระหน่ำไม่หยุดต่อให้เอาอะไรมาขวางก็ไม่สามารถต้านทานได้ ความรักเหมือนพายุที่อยู่เหนือการควบคุมเหนือเหตุผลเหนือทุกสิ่งอย่าง

เซฮุนไม่เคยเข้าใจจนกระทั่งเขาเริ่มมีความรัก

มันเกิดขึ้นตอนปิดเทอมฤดูร้อนที่ยาวนานมากซะจนการอยู่บ้านนอนเฉยๆไปวันๆเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่ายมากเมื่อเทียบกับมาช่วยงานกินกรรมชมรมถ่ายภาพของเพื่อนที่ก็ไม่ได้ดูน่าตื่นเต้นเท่าไหร่แต่อย่างน้อยได้ขยับตัวออกมาจากเตียงบ้างก็เป็นไอเดียดีที่กว่าขดเป็นก้อนกลมผสมร่างกับผ้าห่มบนเตียงอยู่ดี หน้าที่ของเซฮุนที่ได้รับมอบหมายหลังมาถึงห้องชมรมไม่มีอะไรซับซ้อนเกินความสามารถนอกจากถือไฟอันใหญ่ที่หนักและร้อนมากกว่าแดดข้างนอกตึกเดินไปอยู่ในตำแหน่งที่เพื่อนสั่งแล้วชูมันให้ส่องไปที่นายแบบที่ยืนนิ่งๆสบายกว่าเขาเป็นไหนๆตรงฉากสีขาวๆตรงหน้า

คิมจงอิน คือนายแบบคนนั้น ใครๆก็รู้จักจงอินดีเพราะความโดนเด่นอันเป็นเอกลักษณ์จะรูปลักษณ์ภายนอกรือบุคคลิกเรียบเฉยไม่ค่อยสนใจใครนั้นอีกทำให้จงอินยิ่งดูน่าสนใจน่าดึงดูดเข้าไปใหญ่

ในตอนแรกเซฮุนแค่รู้สึกหมั่นไส้ท่าทางและสายตาที่ส่งไปที่เลนส์กล้องของนายแบบจำเป็นที่ถูกขอร้องร้องมา เซฮุนแค่หมั่นไส้จงอินเหมือนกับผู้ชายนับร้อยคนในโรงเรียนมัธยมปลายแห่งนี้ มันไม่เห็นจะเป็นเรื่องแปลกตรงไหน

ถึงจะหมั่นไส้ยังไงเซฮุนก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าคิมจงอินน่ะดึงดูดสายตาจนหยุดมองไม่ได้จริงๆ

*

'ชอบเหรอ' เป็นคำสั้นๆที่ออกจะสั้นเกินไปแล้วก็คงไม่เคยมีใครในโลกนี้ใช้เป็นประโยคแรกที่ใช้ทักทายกัน

ประโยคไร้ซึ่งประธานและกรรม แต่เมื่อคนถามและคนถูกถามอยู่ด้วยกันเพียงลำพังสองคนก็ไม่ต้องตีความอะไรมากมายว่าหมายถึงใครกับใคร

เซฮุนถูกทิ้งไว้นั่งเฝ้าไฟเฝ้าฉากกับพ่อนายแบบจำเป็นเพราะสมาชิกชมรมถ่ายภาพถูกเรียกให้เข้าไปประชุมพร้อมกันด่วนเรื่องจะตัดสินใจทิศทางของการถ่ายแฟชั่นชุดนี้ยังไง คนนอกอย่างเซฮุนที่มาแค่ทำหน้าที่ยกไฟเลยไม่รู้จะเข้าไปมีส่วนร่วมทำไม ส่วนพ่อนายแบบคนสำคัญก็เลือกที่จะนั่งรอฟังผลเพราะที่มาก็มาทำตามคำสั่งอยู่แล้ว

ที่ไม่ตอบไปเพราะสมองยังประมวลความคิดความอ่านอะไรไม่ได้ ไม่รู้ว่าประโยคที่ถามมาคนถามต้องการคำตอบแบบไหนกันแน่

'เห็นนายจ้องฉันอยู่ตั้งนาน' ‘ถ้าไม่ได้ชอบใครอย่าไปจ้องเขาแบบนั้นอีกนะ’ ‘เดี๋ยวเขาจะเข้าใจผิดกันไปใหญ่’

ถึงคิมจงอินจะเป็นคนดังในโรงเรียนแต่ก็ไม่ได้อยู่ในความสนใจของเซฮุนเท่าไรและงานถ่ายแบบวันนี้มีคอนเซปไปทางสุขุมเรียบนิ่งเลยเป็นครั้งแรกที่เซฮุนมีโอกาสเห็นรอยยิ้มที่ไม่ได้กว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่แต่มันเป็นรอยยิ้มที่กว้างมากกว่ายิ้มมุมปากทั่วไปและสดใสมากพอที่จะทำให้โลกทั้งใบของเซฮุนเปลี่ยนไปตั้งแต่วันนั้น

*

'จะมาถือไฟแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ' ประโยคที่สี่ในชีวิตที่จงอินพูดกับเซฮุน คนถูกถามส่ายหน้าเบาๆเพราะงานของเขาไม่ใช่งานประจำที่ต้องทำตามหน้าที่เหมือนคนในชมรม เขามาเพราะเบื่อบ้านเบื่อเตียง แล้ววันนี้ทั้งวันก็ทำให้เขาเบื่อเจ้าไฟสตูดิโอนี้แล้วเหมือนกัน

'แต่ฉันมาทุกวันนะ' แล้วไง นั่นคือสิ่งที่เซฮุนคิดต่อในใจ เซฮุนมองอีกคนที่เดินไปบอกลาพี่ประธานชมรมแล้วเดินหายออกไปจากห้องด้วยสายตาไม่เข้าใจ , ไม่เข้าใจทั้งคำพูดของหมอนั่น แล้วก็ไม่เข้าใจหัวใจที่กำลังเต้นแรงแทบคลั่งเพราะประโยคสั้นๆไม่กี่คำนั้นด้วย

ถึงปากจะบอกไปว่าจะไม่มาแต่สุดท้ายตอนเช้าของวันถัดไป เซฮุนก็พาตัวเองมานั่งกอดไฟสตูดิโอเพื่อนรักอยู่ที่เดิมก่อนที่เจ้านายแบบนั่นจะมาซะอีก

'ไหนว่าจะไม่มาแล้วไง' พอเห็นสิ่งแปลกปลอมหนึ่งเดียวในชมรมนั่งจุ้มปุ๊กอยู่ที่ตำแหน่งเดิมไม่ผิดเพี้ยน คนที่เพิ่งมาถึงเลยตรงไปทักทายก่อนเป็นอย่างแรกก่อนที่เขาจะสวัสดีรุ่นพี่ในชมรมซะอีก

'ก็ไม่มีอะไรทำ'

ตอบไปแบบไม่เต็มเสียง เซฮุนรู้แค่ว่าไม่สามารถมองตาจงอินแบบตรงๆได้แบบที่เคยแอบมองเมื่อวานอีกต่อไปแล้ว เพราะอะไร เซฮุนก็ไม่รู้เหมือนกัน

*

ไม่มีใครรู้ว่าคิมจงอินมาสนิทสนมกับโอเซฮุนตั้งแต่ต อนไหน รู้ตัวอีกทีถ้าอยากตามตัวจงอินก็ให้มองหาเซฮุน ถ้าอยากเจอตัวเซฮุนก็ให้ตามหาจงอิน

จนปัจจุบันเซฮุนก็ยังให้คำตอบกับคำถามแรกที่จงอินถามไม่ได้อยู่ดีแล้วตัวเองก็ไม่ได้พยายามหาคำตอบอะไรกับคำถามนั้นเพิ่มเติม แต่รู้แค่ว่าอยู่กับจงอินทำให้ไม่ค่อยเบื่อทั้งๆที่ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิิเศษออยู่กับจงอินแล้วรู้สึกปลอดภัยทั้งๆที่อีกคนก็ไม่ได้ออกมาปกป้องอะไรก็ตามที

ถ้าจะให้เทียบจงอินเป็นเหมือนลมเย็นๆในฤดูใบไม้ผลิที่พัดเบาๆเข้ามาทำให้ผ่อนคลาย อยู่ใกล้ๆได้สบายใจ รู้สึกสบายใจ

'ทำไมกินขนมปังอีกแล้ว'

บนดาดฟ้าเป็นที่ประจำที่ทั้งสองคนจะมาเจอกันในตอนพักเที่ยงเสมอ เซฮุนเหลือบไปมองกล่องข้าวที่ดูอัดแน่นไปด้วยสารอาหารของจงอินแล้วได้แต่กลืนน้ำลายลงคอแบบอดไม่ได้

'เบื่อกับข้าวแม่ เช้าก็กิน เย็นก็กิน' ปากตอบมือก็แกะขนมปังรสเมล่อนที่ออกใหม่ที่แวะซื้อในร้านสะดวกซื้อแถวหน้าโรงเรียนไปด้วย

'ก็เป็นซะอย่างนี้น่ะสิ…' พอได้คำตอบที่ไม่ได้มีตรรกะที่ดีมารองรับเท่าไหร่ คนถามเลยได้แต่ส่ายหน้า มือก็คีบข้าวกล่องตรงหน้าคำสองคำ แล้วยื่นไปตรงหน้าอีกฝ่าย

'กินด้วยกันนี่แหละ'

*

'กลับเลยไหม' จงอินไม่เคยบอกว่าจะรอกลับพร้อมกัน เพราะเซฮุนไปช่วยกิจกรรมชมรมถ่ายภาพตอนปิดเทอมบ่อยซะจนโดยรุ่นพี่ลากเข้าเป็นสมาชิกชมรมไปเสียแล้ว ส่วนตัวก็ไม่ได้เกลียดอะไรมีชมรมให้เข้าก็น่าจะดีเพราะจะได้มีเหตุผลในการกลับบ้านช้าโดยที่แม่ไม่บ่น

ถึงไม่เคยบอกว่าจะรอแต่หน้าห้องชมรมก็มีนักเรียนคนดังมายืนเสียบหูฟังที่ราคาแพงระยับอยู่ทุกเย็นอยู่ดี

'ยังกลับไม่ได้ วันนี้มีฉันมีถ่ายซ่อมงานที่ถ่ายไปเสาร์ที่แล้ว กลับไปก่อนเถอะ วันนี้คงดึก' ้เซฮุนอยากให้ไอพอดคลาสสิคสีดำของจงอินมีฟังชันโทรเข้าโทรออกเหลือเกิน เพราะอีกคนไม่พกโทรศัพท์มือถือติดตัวเลยไม่สามารถติดต่ออะไรฉุกเฉินได้โดยเฉพาะกรณีที่เซฮุนต้องอยู่ชมรมดึกแล้วหาโอกาสแวบออกมาดูหน้าห้องชมรมไม้ได้

'นานแค่ไหน'

'นานแล้วกัน นายแบบนั่นยังไม่มาเลย ถ้าไม่ว่างก็น่าจะบอกกันก่อน ดูซิ..เซทไฟรอมานานแล้วนะ'

'ถ่ายฉันมั้ยล่ะ' เป็นการยื่นมือเข้ามาช่วยที่เซฮุนส่ายหัวปฏิเสธไปแรงๆเป็นสิบทีแต่ไม่เกิดผลเพราะนายแบบสมัครเล่นเดินยิ้มเข้าไปคุยกับพี่ประธานชมรมเรียบร้อยแล้ว

การสบตากับจงอินผ่านทางเลนส์กล้องตัวยักษ์ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น เซฮุนประหม่าแม้กระทั่งจะกดชัตเตอร์ลงไปด้วยซ้ำ ยิ่งคนถูกถ่ายยิ้มขำถูกใจก็ยิ่งประหม่า

ถ้าจะให้เปรียบเทียบใหม่จงอินคงเหมือนลมที่พัดในฤดูหนาวจากที่เคยรู้สึกว่าเย็นพอดีไม่เป็นไร พอลมพัดเข้ามาก็หนาวขึ้นมาจับใจ หัวใจเซฮุนโดนลมหนาวที่ชื่อว่าจงอินพัดเข้าใส่ ไม่รู้ว่าจะต้านทานได้นานเท่าไรเหมือนกัน

*

ผลงานถ่ายภาพซ่อมที่มีจงอินเป็นนายแบบจำเป็นของเซฮุนดันได้รับรางวัลชนะเลิศโดยเจ้าตัวไม่ได้เป็นคนส่งประกวดด้วยซ้ำ

ภาพจงอินยิ้มขำเซฮุนจนตาเกือบปิดเป็นรูปที่เซฮุนชอบมากที่สุดและขออนุญาติพี่ในชมรมอัดออกมาเก็บไว้โดยไม่รู้ว่าพี่แอบอัดเพิ่มมาอีกใบแล้วส่งเข้าประกวดด้วย

ในฐานะเด็กที่เข้าชมรมแบบมึนๆงงๆไม่ได้มีความสนใจในการถ่ายภาพจริงๆจังสักเท่าไรพอมีรางวัลใหญ่ระดับประเทศมาการันตี มีนิตยาสสรมาสัมภาษณ์อยู่หลายเล่ม แถมยังทำชื่อเสียงให้ชมรมอีกต่างหาก ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกรักเจ้ากล้องDSLRหนักๆนั่นขึ้นมาหน่อย แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไรหรอกนะ

'กลับเลยไหม' จงอินเป็นพวกไม่ค่อยสนใจโลกเท่าไหร่ เซฮุนไม่มั่นใจว่าเพื่อนคนนี้มาทันประกาศเสียงตามสายตอนที่ทุกคนได้รู้ว่าโอ เซฮุนนักเรียนที่ไม่มีอะไรโดดเด่นอะไรในห้องสี่ได้รับรางวัลระดับประเทศนั่นรึเปล่า

'อือ' จงอินเป็นพวกคุยไม่เก่ง เซฮุนก็คุยไม่เก่ง ทั้งสองคนไม่ค่อยได้พูดอะไรกันระหว่างทางเดินไปขึ้นรถเมล์กลับบ้านนอกจากเดินไปด้วยกัน บางทีเซฮุนก็ไม่เข้าใจว่าจงอินจะรอทำไมในเมื่อก็ไม่ได้คุยอะไรกัน แต่ก็ไม่เคยถาม

'ดีใจด้วยนะ'

'อะไรนะ' ‘อ๋อ เรื่องรูปอ่ะนะ รู้กับเขาด้วยเหรอ’

'เห็นเพื่อนคุยกันพอดี' เซฮุนพยักหน้ารับรู้ตามประมาณว่าอ๋อ อย่างนั้นเหรอ ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อดีนี่นา

'อาจจะไม่เกี่ยวกับฝีมือของฉันก็ได้นะ อยากจะเป็นเพราะจงอินก็ได้'

'ฉันชอบเวลาที่ได้ยิ้มให้กล้องที่เซฮุนถ่าย'

'ไม่สิ'

'ฉันไม่ได้ยิ้มให้กล้อง ฉันยิ้มให้เซฮุนต่างหากล่ะ'

หลังจากประโยคสั้นๆง่ายๆและรอยยิ้มมุมปากของจงอินทำให้เซฮุนในวัยสิบหกปีรู้จักความรู้สึกว่าการหน้าเห่อร้อนอย่างไร้สาเหตุเป็นครั้งแรก

*

จงอินไม่เคยบอกรัก แต่จงอินก็แบ่งกับข้าวที่ดูน่ากินสุดๆให้เซฮุนเสมอในตอนเที่ยง จงอินไม่เคยบอกรัก แต่จงอินก็ยังเลือกที่จะยืนรอแบบไร้จุดหมายไม่เคยโกรธถ้าเซฮุนจะเลิกจากชมรมเย็นค่ำแค่ไหนก็ตาม

จงอินไม่เคยบอกรัก แต่เซฮุนก็รู้อยู่ดี เซฮุนไม่ได้รู้ว่าจงอินรัก เพนสะเซฮุนไม่มั่นใจว่ารัก คืออะไรกันแน่  รู้แค่ว่าต่อให้ต้องรอนานแค่ไหนจงอินก็จะยืนรออยู่เสมอ เซฮุนรู้แค่นั้น

'โกโก้มินต์อีกแล้ว' เซฮุนยู่จมูกอย่างขัดใจเมื่ออีกฝ่ายที่ยืนพิงกระจกหน้าสถาบันสอนพิเศษยื่นน้ำหวานร้านประจำมาให้แทนการทักทายแบบคนทั่วไป

'รอนานรึเปล่า' ‘ทำไมวันนี้ที่เรียนของนานเลิกเร็วจัง’ จงอินไม่ได้ตอบออกมาเป็นคำพูด แต่ใบหน้าใต้ผ้าพันคอสีเทาอ่อนส่ายเบาๆแทนเป็นคำตอบ

'ใส่ไข่มุกมาด้วยสิวันหลัง ฉันชอบโกโก้แต่ไม่ได้ชอบมินต์ซะหน่อย' เพราะอากาศหนาวระดับเลขตัวเดียวทำให้เวลาพูดมีควันสีขาวลอยออกมา เซฮุนรู้ว่าจงอินเป็นคนขี้หนาว เลยพยายามไม่พูดอะไร

'จะบอกว่าก็ฉันชอบมินต์ใช่มั้ยล่ะ' พออีกฝ่ายเอาแต่เดินไม่พูดจา เซฮุนเลยเลือดที่เดาใจอีกฝ่านแทน กลุ่มผมสีดำที่เลยผ่านออกมาจากผ้าพันคอขยับเบาๆ

'นี่จิตใจจะไม่พูดอะไรเลยกันเลยใช่มั้ย' เซฮุนส่ายหน้าเมื่อเห็นอีกคนพยักหน้าอีกแล้ว

ต่อให้จงอินเกลียดอากาศหนาวขนาดไหนแต่จงอินก็ยังยืนรอเซฮุนให้กลับบ้านพร้อมกันเสมอ พอขึ้นรถเมล์จงอินก็มักจะหลับทันทีพอถึงป้ายบ้านของเซฮุนก่อน เซฮุนก็จะปลุกให้จงอินตื่น เป็นแบบนี้ทุกวันจนเซฮุนชินกับหน้าตามึนๆหลังตื่นนอนของจงอิน

'เซฮุน' ปกติจงอินหลังถูกปลุกมักจะไม่พูดอะไรนอกจากโบกมือพร้อมกับขยี้ตาแรงๆจนเซฮุนกลัวตาจะช้ำ

'….' รถเมล์กำลังจอดเทียบป้ายแต่พอเซฮุนหันกลับไปมองตามเสียงเรียกอีกคนก็เอาแต่มองหน้าไม่พูดจาอะไร

เซฮุนอ้าปากพูดแต่ไม่มีเสียงเป็นคำว่า มี อะ ไร เพราะจงอินนั่งอยู่แถวหลังสุดแถมในรถเมล์ก็มีผู้โดยสารตั้งหลายคนที่หลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องอยู่ เซฮุนไม่อยากรบกวน

'…' ประตูรถเปิดออกพอดีแต่จงอินก็ยังไม่พูดอะไร เซฮุนเลยก้าวลงรถแบบไม่คิดอะไร

รถเมล์ผ่านหน้าไปช้าๆ สายตาจองเซฮุนหยุดที่จงอินที่นั่งอยู่ที่แถวหลังสุด

กลับ ดี ดี นะ จงอินอ้าปากพูดช้าๆทีละคำ แล้วรถเมล์ก็ผ่านหน้าไป

เซฮุนไม่เข้าใจว่าวันนี้มีความพิเศษกว่าวันอื่นยังไง ทำไมจงอินต้องตื่นมาเพื่อเรียกแล้วบอกให้กลับดีดี แต่ก็ไม่ได้เอากลับมาคิดอะไรมากกว่าจงอินอยากจะชดเชยที่ไม่ได้พูดอะไรกับเขาเลยทั้งวันก็เป็นได้

*

เซฮุนยืนรอ

รอนานจนได้ทีเวลายืนคิดว่าตัวเขาเองไม่เคยเป็นฝ่ายรอจงอินเลย ทุกครั้งไม่ว่าจะไปไหนจงอินจะเป็นฝ่ายรอเสมอ จงอินเคยเดินมาส่งเซฮุนที่บ้าน แต่เซฮุนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบ้านของจงอินต้องลงป้ายรถเมล์ไหน

เซฮุนยืนหนาวรอจงอินอยู่หน้าที่เรียนพิเศษนานจนไฟในอาคารดับไป แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของจงอินในวันนี้ และวันถัดๆไป

เซฮุนรักไปโดยไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นเรียกว่า ความรัก ด้วยซ้ำ

สายลมที่ชื่อว่าจงอินพัดเข้ามาในฤดูร้อนแล้วจากไปในฤดูหนาวปีเดียวกันนั้น สอนให้เซฮุนรู้จักว่ารักคืออะไร

cut.

ไม่สัญญานะว่าจะแต่งจบ /วิ่งหนี

จะเครื่องจักรหรือคน พอพังแล้วก็ถูกทิ้งนะ  - ไม่รู้ว่าทำไมถึงมีประโยคนี้ขึ้นมาในหนังเรื่องนี้กันแน่ ไม่เห็นมีใครถูกทิ้งซักคน แต่คนอื่นบนโลกน่ะไม่แน่ 

ทาเคดะกับเมโกะเป็นแฟนกันจากชมรมดนตรีร็อคสมัยเรียนมหาลัย จบมหาลัยมาทั้งสองคนยังเป็นแฟนกัน ยังอยู่ด้วยกัน ยังรักกัน เมโกะทำงานแบบสำนักงาน ส่วนทาเคดะทำงานพิเศษเล็กๆน้อยและเล่นดนตรีไปด้วย ชีวิตหลังเรียนจบก็เป็นแบบนี้ มันไม่ได้ก้าวหน้าไปจากตอนเรียนเท่าไหร่ ความฝันที่วาดไว้มันก็เริ่มมองไปแล้วภาพไม่ชัดเหมือนก่อน เรียนรู้ได้ว่าเป็นผู้ใหญ่มันยาก และมันก็ยากไปอีกเท่าตัวถ้าต้องการเป็นผู้ใหญ่มีความฝันที่มองมุมไหนมันก็ยังขัดกับความเป็นจริงตรงหน้า ทำไมเพียงแค่ผ่านช่วงมหาลัยไปเราก็ถูกเตะเข้าสู่โลกของผู้ใหญ่เลยทันทีแบบไม่มีเวลาให้เตรียมตัวเตรียมใจ ต้องดูแลตัวเอง ต้องรับผิดชอบ ต้องทำทุกอย่างได้ดีในเวลาที่จำกัด ทุกอย่างมันเริ่มจากการไม่เป็นผู้ใหญ่ของเมโกะที่อยู่ๆก็ยื่นใบลาออกจากงานที่ทำประจำ ทำให้ทุกคนเสียหลัก ทาเคดะไม่มั่นใจในชีวิตข้างหน้าว่าจะเอาไรกินกันละคราวนี้ บิลลี่มือกลองประจำวงที่กลับไปรับช่วงต่อร้านขายยาที่บ้านถูกตั้งคำถามว่าชีวิตที่ทำอยู่ทุกวันนี้มีความสุขแล้วจริงๆเหรอ คาโต้มือเบสที่ยังดื้อแพ่งเรียนไม่จบอยู่คนเดียวในกลุ่มต้องเริ่มมองอนาคตข้างหน้าใหม่จากที่ตั้งใจว่าจะเรียนซ้ำอีกปี หนังดำเนินเรื่องไปแบบไม่หวือหวาไม่น่าตกใจ มุมกล้องที่เรียบง่ายทำให้เรารู้สึกได้ว่าจริงๆแล้วชีวิตมันก็แค่นี้แหละ solanin เป็นหนังรัก เป็นหนังที่รักมากซะด้วย นึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าเรื่องนี้ไม่มีส่วนที่เป็นเรื่องของความรักมันจะออกมาเละเทะขนาดไหนกันเชียว ชอบความรู้สึกรักใครมากๆมากเรารู้สึกได้ว่ารักโดยที่ไม่ต้องมาแสดงว่ารักกันให้เห็นก็ได้ มันแสดงออกได้มากกว่าเดินจับมือกันหรือบอกรักกันสองสามคำ solanin เป็นหนังให้พลังใจ บอกเราว่าเราใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยความฝันของตัวเอง ผสมกับความคาดหวังและกำลังใจของคนรอบข้าง ไม่ได้บอกว่าชีวิตแบบผู้ใหญ่ที่ดีควรหรือไม่ควรเป็นยังไง แต่ในสภาวะที่เกิดขึ้นแบบนั้นตัวละครในเรื่องเลือกจะเป็นแบบไหน สุดท้ายหนังไม่ได้บอกว่าควรทำอะไร ชีวิตใครก็ชีวิตมันนี่นา

เพราะในวัยที่เท่ากันผู้หญิงจะโตกว่าผู้ชายเสมอ , ซึ่งนั่นไม่ยุติธรรมเลย  - แปลกดีที่เพิ่งคิดได้เหมือนกันว่ามันน่าจะเป็นแบบที่พระเอกพูดจริงๆ หรือเราอาจจะไม่ได้โตกว่าเพียงแค่เราคิดมากกว่า คิดละเอียดกว่า กลัวอนาคตมากกว่า สุดท้ายกลายเป้นว่าคนที่ดูโตกว่าคือคนที่มองไปข้างหน้ามากกว่า เป็นแบบนี้รึเปล่านะ

เลือก you are the apple of my eye มาดูเพราะแค่อยากรู้ว่าวัยรุ่นที่ไหนๆในโลกมันน่าจะมีชีวิตคล้ายๆกัน แล้วก็ค้นพบว่ามันก็ไม่ได้ต่างกันมากจริงๆอย่างที่คิดนั่นแหละ โอเค คงจะไม่เหมือนทั้งหมด แต่พอมองรวมๆแล้วก็ไม่ดิ้นหนีจากกันไปมากเท่าไหร่   เรื่องของผู้ชายธรรมดาค่อนไปทางห่วยที่รักผู้หญิงที่ดีมากเกินไปคนนึง ไม่แปลกใหม่เลย ทุกสิ่งที่เห็นในหนังเป็นฉากมาตรฐานที่จะเห็ในหนังรักวัยรุ่น ท่าทีของพระเอก ท่าทีของนางเอก มุกตลกที่ดูขัดหูขัดตาเกินงามไปในบางที จังหวะเวลาทุกอย่างมันตรงตามสูตรซะจนรู้ว่ายังไงตอนจบก็ต้องออกมาหักมุมว่าทั้งสองคนไม่ได้รักกันอยู่แล้ว  ที่ตลกคือสุดท้ายถึงทั้งสองคนไมได้รักกัน ยังไงซะเราก็ยังเรียกเขาว่าพระเอก แล้วก็เรียกเธอว่านางเอกอยู่ดี  เพราะเรารู้ว่าว่าในชีวิตจริง  พระเอกอาจจะไม่จำเป็นต้องรักกับนางเอกเสมอไป