#gyeommark

Mmmmm maybe.

#yumark

- A MATTER OF (PHAN)MILES -

#ไกลแค่เอื้อม

♥ แรกพบ | read me

♥ สะดวกหรือไม่สะดวก | read me

- มีแค่เราเท่านั้นที่รู้นะ #SecretLoveYM -

♥ OS - DekD | read me

♥ Joylada | read me

- All Story Between Us -

#storyYM

♥ take me to you | read me

♥ drunk on you | read me

♥ forever mate | read me

♥ i just wanna | read me

♥ home | read me

♥ cliché | read me

♥ hide you | read me

♥ ilusm | read me

♥ FRIENDS | read me

♥ alone together | read me

♥ i found you | read me

♥ ILYSB | read me

♥ i know, you know | read me

♥ ความรักความงาม | read me

♥ magic | read me

♥ camp | read me

♥ hello | read me

♥ still | read me

♥ no one can take you from me | read me

♥ maybe me | read me

- another -

#SFbyminemark

♥ อย่าเสียใจคนเดียว - uploaded 60% | read me

♥ รุ่นพี่มาร์ค | read me

♥ test | read me

♥ bad husband | read me

♥ เรื่องมีอยู่ว่า… | read me

♥ sweet story | read me

♥ คำบอกรัก (love word) | read me

- Joylada -

♥ #ยูคยอมเป็นอะไรให้มาร์คก็ได้ | read me

♥ #อ้อมกอดที่คุ้นเคยยม | read me

♥ แด่ความรักที่ผ่านมา #storyYM | read me

♥ #ไอ้บาร์ตขี้ชิป | read me ♥

♥ #เรื่องราวของปกป้องและปลาบปลื้ม | read me

♥ #อินเทิร์นแบบฟูลเทอม | read me

♥ #แสงตะวันมีสีฟ้า | read me

♥ #หวงกล้าหาญ | read me

♥ #พี่ซอสมะเขือเทศกับน้องมัสตาร์ดสีเหลือง | read me

♥ #ทดลองใช้ยม | read me

♥ #สวัสดีคุณดวงดาว | read me

♥ #ที่เธอไม่รู้ym | read me

couple : Yugyeom x Mark

type : one shot

ปักกก

“ เหนื่อยว่ะ ” เสียงทุ้มที่ คิม ยูคคยอม คุ้นเคยดังมาจากข้างหลังเขา พร้อมหัวที่เอนไปด้านหน้าด้วยหมอนที่ถูกปาไปตามแรงของคนตัวเล็กกว่าที่ชื่อว่า มาร์ค ต้วน

“ ไม่อยากฝืนแล้ว เหนื่อยจริงๆ ” ก่อนที่ยูคยอมจะได้พูดอะไรออกไป เสียงของมาร์คก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ อืม ผมรู้ว่าพี่หมายถึงอะไร ” ยูคยอมหันหน้าไปเผชิญกับคนตัวเล็กที่ตอนนี้ตาแดงๆเหมือนจะร้องไห้อยู่แล้ว

“ ... ” มาร์คเลือกที่จะเงียบ เขาอยากฟังประโยคต่อไปของยูคยอม

“ ผมก็ไม่ต่างจากพี่นักหรอก ที่ผมยังอยู่ทุกวันนี้ เป็นเพราะผมยังรู้สึกรักพี่อยู่ ” ยูคยอมพูดด้วยน้ำเสียงที่มาร์คฟังแล้วมันก็รู้สึกเจ็บในใจ เขาไม่คิดว่ายูคยอมจะพูดตรงๆแบบนี้ ทุกครั้งคนตัวสูงเลือกที่จะเงียบมาตลอด

“ อะไรนะ .. รู้สึกว่ายังรักหรอ พูดง่ายไปไหม คนรักกันที่ไหนเขาทำกันแบบนี้บ้างห้ะ คิม ยูคยอม! ” มาร์คเหมือนคุมสติตัวเองไม่อยู่แล้ว ทุกครั้งพอยูคยอมเงียบ เขาก็แค่ปล่อยให้มันผ่านไป เขาพยายามที่จะแก้ไข เขาพยายามแล้ว ..

“ ยังไง ผมทำอะไร ” ยูคยอมจ้องหน้ามาร์คที่ตอนนี้ดวงตามีน้ำใสๆเอ่อคลออยู่รอบๆดวงตาที่เขาตีความหมายไม่ออก ความรู้สึกหลากหลายมันตีกันไปหมด ก็เขาบอกแล้วว่า เขารู้สึกว่ายังรักพี่มาร์คอยู่ เขาถึงยังอยู่

“ นายปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว นายทำให้ฉันคิดมาก แล้วนายก็ไม่เคยคิดจะสนใจ หรือทำอะไรที่มันแคร์ฉันเลย ปากนายก็พูดปาวๆ ว่ารักๆ แล้วสิ่งที่นายทำล่ะ .. นี่หรอที่นายเรียกว่ายังรัก! ”  น้ำตาของมาร์คไหลออกมา แต่ก็แค่หยดเดียวเท่านั้นแล้วเขาก็รีบเช็ดออกไป  ไม่อยากให้ยูคยอมต้องเห็น ไม่อยากให้ยูคยอมต้องยอมเขาเพราะสงสารที่เขาร้องไห้

“ ... ”  ยูคยอมได้แต่เงียบ เขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร ในเมื่อตัวเขาก็ยอมอีกฝ่ายอยู่ทุกครั้ง เขาอยากจะเข้าไปกอดปลอบ แต่ตอนนี้มันก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนเราห่างกันกว่าเดิม

“ ฉันว่าเราหยุดกันแค่นี้เหอะ ขืนทนคบกันต่อไป ยังไงมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก  ..” มาร์คจ้องเข้าไปในตาสีเข้มของอีกฝ่าย

“ พี่จะเลิก? ” ยูคยอมถามแค่นั้น ตัวเขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร แต่เขาไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้

“ อืม เราเลิกันเถอะ ” มาร์คพูดพร้อมหลับตาลง เขารู้ว่ายังไงน้ำตาของเขาก็ต้องไหลลงมาแน่ๆ แต่เขาไม่อยากเห็นหน้าตอนที่ยูคยอมเห็นน้ำตาของเขา

“  พี่พูดง่ายจังว่ะ อยากเลิกก็ขอเลิกแบบนี้หรอ พี่เคยถามผมบ้างปะว่ะ ว่าผมอยากเลิกมั๊ย พี่อย่าแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้ดิ ผมขอร้อง มันไร้สาระ” ยูคยอมที่ได้ยินแบบนั้นก็เหมือนกับเอาน้ำมันไปราดกองไฟที่เกือบมอดสนิทให้ลุกโชนอีกครั้ง เขาพยายามใจเย็นแล้ว

“ แล้วนายจะแก้ยังไง ฉันไม่เห็นว่านายจะอะไรให้มันดีขึ้นเลย นอกจาก เงียบ เงียบ เงียบ อยู่แบบนี้!” มาร์คไม่คิดว่ายูคยอมจะพูดอะไรแบบนี้ ยูคยอมไม่เคยว่าเขาว่างี่เง่า ถึงตัวเขาจะทำอะที่งี่เง่ามานับครั้งไม่ถ้วน

“ นั่นเพราะผมยอมพี่ไง ผมรู้ว่าถ้าพูดไปพี่ต้องไม่หยุดแน่ๆ แล้วเราจะต้องเลิกกันเร็วกว่านี้ ” ยูคยอมพยายามคุมเสียงให้นิ่งเหมือนเดิม เขารู้ว่าถึงเขาจะร้อนแค่ไหน แต่มาร์คร้อนกว่า

“ มันก็ดีไม่ใช่หรือไง นายจะได้ไม่ต้องมาทนคนอย่างฉันไง ” มาร์คมองหน้ายูคยอมนิ่ง

“ แล้วพี่ไม่คิดถึงเรื่องดีๆที่ผมทำให้บ้างล่ะ” ยูคยอมพยายามหาเหตุผลหรือข้ออ้างมาพูดให้มาร์คฟัง แต่มันคงไม่ได้ผล

“  ถ้าเป็นเมื่อก่อนน่ะใช่ ฉันนึกถึงแต่เรื่องดีๆของนายไง นายสนใจแค่ฉัน นายแคร์แค่ฉัน แล้วตอนนี้ล่ะ .. นายลองงถามตัวเองก่อนดีกว่า ว่านายกำลังทำอะไรเพื่อฉันกันแน่ ” มาร์คพูดทุกอย่างที่เขาไม่เคยพูด เขาอยากจะให้มันจบๆไปซักที

“ พี่ .. จะทิ้งผมจริงๆหรอ? ” ยูคยอมหลับตาแล้วถามเสียงที่อ่อนลงมาหน่อย เขาจะพยายามใจเย็น เขายังไม่อยากเสียคนตรงหน้าไป

“ ใครทิ้งใครกันแน่ .. นายเองไม่ใช่หรอ นายปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว นายทิ้งฉันด้วยเหตุผลบ้าๆว่านายอยู่กับเพื่อน แล้วฉันล่ะ! อึกก .. ” มาร์คหันหลังให้ยูคยอม เขาไม่คาดหวังว่ายูคยอมจะเดินมาสวมกอดจากด้านหลังเหมือนเมื่อก่อน เพราะมันไม่มีฟีลนั้นนานแล้ว เราคบกันมาตั้งแต่เขาอายุ  15 แล้วผมอายุ19 จนตอนนี้เขาอยู่มหาวิทยาลัยปี2 ส่วนผมก็เปิดคาเฟ่กาแฟเล็กๆในย่านคนทำงาน เราคนละสังคมกันแล้ว ผมรู้ ..

หมับบ

“ ผมรักพี่นะ ผมไม่อยากเสียพี่ไป ..” ยูคยอมเดินเข้าไปสวมก่อนคนตัวเล็กจากด้านหลัง

“ ฮึกก ..” มาร์คสะอื้นแรงกว่าเดิม เขาไม่อยากให้ยูคยอมทำแบบนี้ มันยิ่งรั้งเขาไม่ให้ไป เขาไม่อยากกลับไปอยู่สภาพเดิม

“ พี่ไม่รักผมแล้วหรอ .. ” ยูคยอมหลับตาลง แล้วเอาหน้าผากพิงกับท้ายทอยของมาร์ค

“ ฮึกก คนบอกเลิก อึก ไม่ได้แปลว่าหมดรัก ฮึก นายรู้มั๊ย? ” มาร์คพยายามแกะมือของยูคยอมออกจากเอวบางของตัวเอง

“ ผมขอโทษ ..” สุดท้ายยูคยอมก็ยอมแพ้ เขาปล่อยให้น้ำตาตัวเองไหลออกมา ส่วนมาร์คที่รู้สึกถึงสัมผัสเปียกชื้นที่ท้ายทอยก็เริ่มหยุดสะอื้น มาร์คพยายามขึ้นตัวออกอีกครั้ง แต่ยูคยอมก็พยายามกอดรัดเขาไว้ ยิ่งดิ้นแรงเท่าไหร่ ยูคยอมก็ยิ่งกอดแรงขึ้นเท่านั้น

“ ฮึก นายมันบ้า! ” มาร์คเปลี่ยนแกะมือยูคยอม กลายเป็นมือนึงลูบมือหนาของคนตัวโตไว้ ส่วนอีกมือก็ลูบหัว

“ แต่ผมรักพี่ .. ผมขอโทษนะครับ พี่มาร์ค”  ยูคยอมบรรจงจูบท้ายทอยของมาร์ค จูบย้ำอยู่แบบนั้นจนคนตัวเล็กหันหน้ามา

“ ฉันก็รักนาย  แต่.. ฉันกลัว ” สายตาที่มาร์คมองมายูคยอมรู้สึกได้ถึงความกังวล

จุ๊บ

“ ผมจะไม่ปล่อยพี่อีกแล้ว ให้อยู่คนเดียวซักวิผมก็จะไม่ทำ ” มือหน้าประคองใบหน้าหน้าหวานแอบเท่ห์ของมาร์คมาจุ๊บที่หน้าผากหนึ่งที พร้อมกับบอกสิ่งที่ตัวเองจะทำ

“ ฉันจะเชื่อนายได้แค่ไหน ” มาร์คมองยูคยอมอย่างจริงจัง

“ ทั้งชีวิตของผม .. พี่เอาไปเลย ” ยูคยอมยิ้มกว้าง แถมมือยังซนดึงแก้มของมาร์คอีก

“ พูดแล้วนะ คิม ยูคยอม ถ้าเราต้องทะเลาะกันเรื่องแบบนี้อีก ฉันสัญญา .. นายจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีกแน่! ” มาร์คพูดเสียงดังฟังชัด จนยูคยอมต้องคว้าเอวบางมากอดไว้ ราวกับว่าร่างเล็กๆนี่จะหายไปจริงๆ

“ ครับผม .. ผมจะกลับไปทำตัวแบบเดิม ติดพี่แบบเดิม สนใจพี่แบบเดิม และผม..  รักพี่นะครับ ” ยูคยอมยิ้มหน้าแป้น เขาพูดทุกคำที่เขาคิดว่ามันจะยืนยันความรู้สึกที่เขามีต่อมาร์คได้ และเขาพูดเพื่อให้มาร์คเชื่อมั่นในตัวเขา เขาจะไม่ลังเล เขาจะไม่ยิ่ง เขาจะไม่เงียบอีกแล้ว เขาแค่หลงระเริงไปกับกลุ่มเพื่อนใหม่ๆ คนใหม่ๆ จนลืมใส่ใจคนข้างกายที่คอยดูแลกันตลอดมาอย่างมาร์ค และระยะห่างที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว เขาจะทำให้มันหายไป เขาจะกลับไปเป็น คุณหมีคนเดิมของพี่มาร์ค เขาไม่สัญญาหรอกว่าเขาจะทำได้ดีแค่ไหน แต่เขาจะทำให้ดีที่สุดในทุกๆวัน 

“ รักพี่มาร์คนะครับ ” ยูคยอมพูดย้ำอีกครั้ง เพราะเห็นอีกฝ่ายเงียบไป

“ รักคยอมเหมือนกันนะ ”  มาร์คพูดพร้อมมอบยิ้มกว้างให้กับยูคยอม

  ไม่รู้ว่าความรู้สึกมันจะซ่อมแซมกันได้แค่ไหน ..

การเริ่มต้นใหม่อาจไม่ใช่ทางออกที่ดีเสมอไป ..

แต่ความรักที่ยังมีต่อกัน และไม่ยึดมั่นในคำสัญญา มันอาจจะช่วยให้ความสัมพันธ์ดำเนินต่อไปได้เรื่อยๆ ..

 END.

เอาฟิคที่มีภาษาป่วยๆมาแปะอีกแล้ว คึคึ ใครหลงมาอ่านนี่ขอขอบคุณนะคะ ติได้ ชมได้ ใส่แท็กก็ได้นะ #ฟิคตุง ง่อวววววว มีแท็กด้วยเป็นไง เก๋ๆ ไม่ได้หวังว่ามีคนอ่านหรอก แต่จะ talk ขอบคุณคนที่หลงมาแค่นี้ล่ะนะฮะ ขอบคุณจริงๆค่ะ เราจะผลิตฟิคป่วยๆออกมาเรื่อยๆ ตอนนี้คลั่งยูคมาร์คก็เอาไปก่อนนะคะ  >_<

เรื่องของเรื่องก็คือว่า เราไปเจอเรื่องราวที่แชร์ใน chat room มา เลยอยากทำให้เป็นเรื่องราวของยูคมาร์คขึ้นมา ไม่รู้ว่าเอามาดัดแปลงได้มั๊ย แต่เราก็ทำไปแล้ว 555555555555555555 ขำยาวมาก แต่ในนั้นมันไม่จบแฮปปี้หรอกนะ ดราม่าหนักมาก

 แต่ถ้ามีปัญหาอะไร เราจะลบทันทีเลยค่ะ เพราะเราแค่แต่งเพื่อความบังเทิง ถ้ามันเริ่มไม่บันเทิงเราลบแน่ๆค่ะ ไม่ต้องห่วง >.<