Tamer Kurter - KARANLIK

Dönmekten utanmamak gerek

birbirini azar azar zehirlemek değil midir aşk? çamurla boyamak baştan aşağı her hazda biraz daha toprak olmak.

aynada yansıyan suretinde mürekkep lekeleri asılı çamaşırların leylak kokusu yağmurun ıslattığı çimenlerde kirletmek birbirini.

yalanlar, kül tablasını dolduran arzunun kimliksiz dumanları kaldırımlarda yalanan dondurma vanilyalı, erimek birlikte damla damla.

tükenmeye kurulu saatler daha fazla öpüş daha sıcak sarıl daha sert düzüş,

Yağmur yalanları yıkıyor bu gece

Bir tay kadar narin akıyor kan,

Saf karanlığın okşadığı damarlarda.

Haz ile teslim oluyor yalnız ruhlar

Yağmur bir başka bu gece,

Çırılçıplak.

güzün sisinden, kışın ayazına

tıpkı yaşam çizgisi gibi

dişlerini fırçalamayı bırakmışsan ya da aynaya bakmayı arada bir de olsa, aslında giden başka bir şeydir bilirsin. kendini yolcu edemez insan, kuantum yardımı gerek.

isimleri hiç hatırlayamadım zaten, ama artık yüzler de kaybolmaya başladı. alışamadım. alışmak için çaba gerek.

düzensiz uzamış saçının arkasını yolduğunu söylerler. hala birilerinin sana baktığından mutlu mu olasın yoksa görünür kalmış olmaktan utanç mı bilemezsiz. dağınık hayatlara da taraklar gerek.

odanın sıcaklığı hiç değişmediği halde bir terleyip bir üşüyorsa insan hastalık ruhunu kemiriyordur aslında. trafik lambalarında yeşil yandığında bile karşıya geçmeyip kırmızı yandığında geciktiğinin farkına da varılabilir. bazen iteklemek bazen de iteklemekten vazgeçmek gerek.

gecikmiş, kaçırılmış, yitirilmiş aşklar için güzel laflar uydurabilir kimileri. diğerleri de okuyup içlenir. yazı, şiir zeka göstermek için midir, hislerini anlatmak için mi, yoksa o hislerden kurtulmak için mi? ben aşklarımdan hiç kurtulmak istemedim ki bileyim. evet, bazen unutmak gerek.

sözler güzeldir alkollü gecede. uykularsa rahatsız. en son ne zaman rahat uyuduğunu düşünmeli insan. hatırlayamıyorsa eğer , kaçırdığı sadece düşleri değildir. unutmak için uyumak gerek.

iyi filmler, iyi diziler de başarı için doğru kast çok önemlidir. doğru role doğru kişi. eğere hayatta yanlış  rolleri veriyorsan sevdiklerine, hayal kırıklığı kaçınılmaz demektir. bunu bilsen de beklersin. o zaman ağlamayı da bilmek gerek.

ilk sevişmesini hatırlar da insan, ilk orgazmını hatırlayamaz. tıpkı ilk yalanını hatırlayamayıp, ilk aldatılışını hiç unutmadığı gibi. hiç bir erkek parmağının boyunu ölçmez ama penisininkini ölçeli çok olmuştur. biri derse ki ben ölçmedim, sonuçtan pek memnun değildir de ondan. bazen boşvermek gerek.

karanlıkta uyumaktan korkan çocuk, büyüdüğünde karanlıkta yaşamayı seviyorsa, korkusundan zevk alabilir demek ki insan. korkunca bir koku salarmışız, ben onun kokusunu en çok benden korktuğunda içime çekmişim. özgürlük için kokulardan kurtulmak gerek.

bir kış günü pencereyi açık unutup yatmışsa ve uyumuşsa tesadüfi insan -tesadüflere de inanmamalı- işte o gece almış olmalıdır yarı açık çekmecede bekleyen bir kaç kutu hapı. en güzel soğuk örter günahları. baş ucunda duracak tozlanmış suyu da unutmamak gerek.

büyük harfleri unutalı çok oldu. nerede, ne zaman bırakıldılarsa artık. gözden ırak, gönülden ırak. demek ki  aslında hiç bir şey gerekmiyor.

diğer taraftan hiç de olasılık dışı değildi yolculuğu erken bitirmek. belki de hemen şimdi, şu an acil yardım kolunu çekip durdurmalı... ve durmasını beklemeden atlamalı. yokuştan aşağı yuvarlanmalı çakıl taşlarına sürtünerek. aşağıda ne olduğunu düşünmemeli yoksa atlamaz insan. ya da kalmalı, yolculuğun sonunu beklemeli. biraz endişe verici bir süreç olabilir bu da. son bir ihtimal de birinin seni aşağı itmesi. böyle aşağı bakarken hayatın kıyısından geçenleri izlerken, tam kafanı geriye çevirip hatırlamaya çalışırken, biri tekmeyi koyuverse. birini bulmak da zor değil. bir eğilmek yeterli, isteklisi çıkar nasıl olsa. tabii en güzeli yolculuğa hiç çıkmamaktı. ama onun için de çok geç. sıkıldım.

Zamanın tersi senin aşkın Biri tükenen diğeri tüketen

Damarlarımda dolaşan örümcekleri hissediyorum Ama sana dokunamıyorum

Tundra kışında donmuş ağaçlar Güzellikleri korunan bir başka bahara Ama ben yaşar mıyım bilmiyorum

Tılsımlı bir yalnızlık bu benimkisi Kalabalıklarla kuşatılan

Duyamadığım sesler, karanlıkta Unutamadağım keşkeler, belkiler Saatim, dakikam, saniyem Kalan son salisem sen

Sahi kimsin sen?

Küçük not kağıtları yazmaya başladım

Bırakıyorum masamın üstüne

Benden sonra ne yapacaklarını bilsinler diye

Ne garip ve saçma

son bir adım

atması en zor 

en kolay olması gereken

tek bir adım

o adımı atmalı

kendi cennetimde öleceğim,

yalancı peygamberlerin değil, kendi yetiştirdiğim ağaçların gölgesinde gömüleceğim.

inkarın, hoşgörüsüzlüğün giremediği bahçemde,

inatla içtiğim bir kadeh şarabımdan, gerekirse bir şişe sonra

bırakacağım kendimi sessizliğe.

cehennem de benim artık, cennet de

öleceksem kendi cennetimde öleceğim,

ılık bir yaz akşamı belki de.

hayatı sevmediğimden değil,

kokusu sevdiklerimin burnumda

aşkın tınısı kulaklarımda,

aydınlığa süzüleceğim.

ama ne olursa olsun, kendi cennetimde öleceğim.