#wybrane

uwielbiam kiedy w teatralnym spojrzeniu ciszą konstruuję to co widzę zamykam oczy gdy chcę coś słyszeć

taniec laserów na ścianach echo głosów pamięci zaćma w polu widzenia zimna jak lód, budzisz mnie ze snu

upadam bo nie nauczyłem się oszukiwać grawitacji jak siebie samego i spod kontroli własna ma fizyczność wypuszczona daje dźwięk uderzenia skroni w próg

mam dosyć tej poezji co ckliwie rozpościera się pomiędzy rzęsami a deszczem tobą i mną

wyciągasz całośc serca spod żeber jak śmierć istnieniu na pogrzebie

nadarzające sie okazje na filigranowym mniemaniu nadzieją zmysłów opłynięte

zamykają szlaki niezdobyte nieskalane żadnym najmniejszym nawet cudzołożnictwem świata

milcząc nad białą rzeką w domysle następstw nie dotykaj mnie wierszem ni pojedynczym słowem

nie ogarniam i nie czuję nie pamiętam, wiesz zapomniałem, wyrzuciłem zeżarł lęk przyszedł wierny swemu cieniu nieproszony gość w imię dobra albo grzechu zmienił wszystko w proch

zapomniałaś, wyrzuciłaś pogubiłaś gdzieś leżę tutaj patrzę w niebo tak jak wcześniej w sen

czy możesz zmienić ton jak grzech sumienie gryziesz w każdy dzień gdy z siłą rzucasz mnie w cień gdy mnie zastępuje zimny sen śniegowy deszcz ze świec

to nie ja nie zastąpisz tego ciała w innym ciele zakochana nie odnajdziesz w innym świecie ciepła zimy chłodu w lecie i nie dotkniesz dłonią miejsc w których twoja krew ma biec nic nie znajdziesz w nim bo ja jestem tutaj czekam sam

czy możesz zmienić ton jak grzech sumienie gryziesz w każdy dzień i nie pozwalasz ukryć się i choć cię brzydzi moja twarz kiedyś wrócisz tłumiąc płacz