#wiocha

Dziś po raz pierwszy wzięłam nad jezioro młotek i gwoździe. Żeby je wbić śmiecącym ludziom w głowy. I żeby na tych gwoździach powiesić te ich śmieci. Ale żadnego śmiecącego nie przyłapałam, więc nie było w co wbijać. Postanowiliśmy więc wykorzystać narzędzia inaczej i zbiliśmy z listwy i starej ramy tabliczkę z komunikatem, by zabierać ze sobą swoje tałatajstwo. Ciekawe, że tych śmieci ciągle jest tyle w lasach i nad jeziorami, a śmiecących zawsze brak. Jak gdyby one same się rozmnażały, pączkując w kolejne genetyczne kopie tych samych kapsli i tych samych petów. 

Kapsloza, petoza i plastikoza. Na szczęście widać też perkoza.

Na szczęście były też dziewicze mchy i nostalgiczne bluszcze, czysta woda jeziora GPA (Grillowo-Piwny Amfiteatr), leżenie na łąkowej drodze, kontemplacje mapy, sarna i pterodaktyle. A popołudniowe słońce lizało nas po twarzach. I nikt nie chciał końca tej niedzieli.

Poniżej sceptyczni z gatunku homo faber przy posiłku na łąkowej drodze (szarlotka w plastiku wykadrowana):