#wilson?

i’m so happy for soph 💚💚💚

Γ. Δροσίνης

Day No# : “..how long has it been Wilson?”

Day No# : “..how long has it been Wilson?”

Την περασμένη βδομάδα σε ένα σημείο της πόλης πέτυχα αυτό. Ένα ζευγάρι να κοιτάει το ηλιοβασίλεμα όπως έκανα ,λίγο πιο πέρα, κι εγώ. Δεν βγάζω συχνά φωτογραφίες, αυτη πρέπει να είναι η τεταρτη που έχω στο κινητό. Μα με τράβηξε πιο πολύ από ότι την τράβηξα εγώ. Σκεφτηκα μολις δυσει ο ήλιος και λυθεί η αγκαλιά να τους την δειξω, να πάω να τη μοιραστώ. Μα εδυσε ο ήλιος και δε σαλεψαν ούτε λίγο. Και ειλικρινά δεν ήθελα να τους κουνήσω, και περίμενα. Τελικά αφού περασεν η ωρα χαμογέλασα, έριξα κάτω το βλέμμα μου και πέταξα στην τσέπη το κινητό. Αυτοί είδαν το ηλιοβασιλεμα με τα μάτια και την ψυχή τους, τι να την κάνουν μια φωτογραφία στο κινητό. Ηταν πιο πολυ για να θυμαμαι εγω, αυτοί έτσι κι αλλιως θα θυμοντουσαν κάθε λεπτό. Ετριψα με το δεξί μου χέρι το σβέρκο και σηκώθηκα να φύγω. Πριν απομακρυνθω πολυ και τους χάσω από τα μάτια μου γύρισα να τους κοιτάξω μια τελευταία φορά. Ακόμα αγκαλιά, ακόμα σφιχτά. Απλα εκπληκτικό. Δεν θα δουν ίσως ποτέ τη φωτογραφία, μα εγώ δεν άντεξα να μη τη μοιραστώ. Δεν ήθελα να την χαραμίσω σε ινσταγκραμ, φέισμπουκ και δε ξερω γω. Νομίζω το καλύτερο μέρος να τη φυλάξω και να την μοιραστώ είναι εδώ. Όταν ο ήλιος φωτίζει τα πρόσωπα του έρωτα, οι αλλοι βλέπουμε μόνο τις σκιές. Κι αν δεν μπορούμε να χορτασουμε ούτε την σκιά του έρωτα, φανταστείτε την στιγμή που θα τον δούμε καταματα στο πρόσωπό του το φωτεινό. Μια στιγμή που εύχομαι να ζήσω κι εύχομαι να την ζήσετε κι ολοι εσεις.